ΣΥΓΓΝΩΜΗ, απόσπασμα δ΄- τελευταίο




Πατέρες μου, συγνώμη! Σας αγαπάω και τους τρεις.
Με διεκδικήσατε με λύσσα,
με τεμαχίσατε να πάρετε από ένα μου κομμάτι ο καθένας.
Παλέψατε να με κάνετε παιδί σας,
φτιάχνοντας ένα τέρας με τρία κεφάλια και τρεις συνειδήσεις.
Έναν άγγελο, έναν δαίμονα και έναν άνθρωπο.

Η αν-οσία τριάς!

Καταδικασμένη να ζω μόνη μου,
χωρίς κανένα πλάσμα να μπορεί να γίνει ταίρι μου,
με δώσατε στην τέλεια μοναξιά.
Και αν πεθάνω αμαρτωλή, θα με κερδίσει ο ένας.
Και αν αγιάσω, θα με κερδίσει ο άλλος.
Και αν- αν! ζήσω για πάντα, θα με κερδίσει ο τρίτος.
Πως καταφέρατε τόσο ολοκληρωτικά να με εγκλωβίσετε ανάμεσά σας;
Χρόνια και χρόνια ψάχνω απέλπιδα να βρω μιαν άλλη επιλογή,
να βρω μιαν αγάπη να μην λιώνει στο άγγιγμά μου,
να βρω ένα ταίρι που να αντέχει το τρομερό μου είναι.
Μα είναι άσκοπο πια, το ξέρω. Λίγα είναι τα πλάσματα που υπήρξαν
ή θα υπάρξουν με κάποια συμβατότητα ή συγγένεια με μένα.
Πολύ λίγα από αυτά θα μπορούσα να αγαπήσω.
Και ελάχιστα από εκείνα  θα μπορούσαν
ή θα θέλαν να μου ανταποδώσουν τέτοια αγάπη.
 Ή ίσως και κανένα...

Και μέσα στην απόγνωσή μου να αγαπήσω,
μέσα στον σπαραγμό να αγαπηθώ,
κατάντησα παιδί των πατεράδων μου.
Και βίασα το μόνο πλάσμα που ερωτεύτηκα,
σφίγγοντας ανεξέλεγκτα και βάναυσα την τρυφερή ψυχή του,
κατασπαράζοντάς το ζωντανό,
χωρίς να σκέφτομαι τον πόνο και τη δική του θέληση.
Τόσο εγωιστικά και τόσο απάνθρωπα,
κατάστρεψα τη μόνη πιθανότητα να νιώσω λύτρωση.
Αφέθηκα να γίνω η κατάρα μου,
χωρίς να καταλάβω το κακό που έσπερνα,
μέχρι που είδα την σύγχυση και τον αγώνα μες στα μάτια του
και βιάστηκα να απομακρυνθώ.
Πολύ αργά όμως και μάταια,
είχα ήδη βασανίσει το ημι-ιερό κορμί του,
γεμίζοντάς το με δεινά και έρποντα τραύματα.
Συγχώρεση! Δεν την αξίζω...

Συγχώρα με!

Το ξόρκι της αγάπης μου λύνω και σε απελευθερώνω!
Σε απαλλάσσω, σε αποτάσσω, σε βαφτίζω ελεύθερο.

Θα κάνω ότι μπορώ για να γιατρέψω την πληγή που σου έδωσα,
θα κάνω ότι μπορώ για να σε κάνω να ξεχάσεις πως σε αγάπησα.
Θα σε κρατήσω σαν παιδί στα χέρια μου
ώσπου να διώξω και την παραμικρή αμφιβολία απ την ψυχή σου,
τον πιο ενδόμυχό σου φόβο, πως μπορεί να σε ποθώ ακόμη.
Με ένα μου δάκρυ σε ανασταίνω!
Γίνου ως ήσουν προτού βρεθώ στο δρόμο σου και άμε στο καλό.
Θα σβήσω στοργικά κάθε μου ίχνος,
να μην μπορέσεις- και να θες- να ξαναρθείς κοντά μου.
Μόνο συγχώρα με, για να μην ζήσω με το κρίμα μου για σύντροφο.
Δεν θα το αντέξω και αυτό.

Η ύπαρξή σου είναι δίκαια τιμωρία για όσα έκανα.


ΤΕΛΟΣ

Τ.Η.
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.