ΣΥΓΓΝΩΜΗ, απόσπασμα α΄




Ένα ζωντανό ξόρκι είναι η αγάπη μου.
Όμορφη και ψυχρή σαν ξωτικοβασίλισσα
και απεγνωσμένη σαν πεινασμένο νεογέννητο.
Θα φέρει την καταστροφή αν την αφήσω ελεύθερη,
δεν καταλαβαίνει από αβρότητες που έχουν εφεύρει αδύναμα θηρία.
Μπορεί να σε σκοτώσει με ένα της φιλί,
μπορεί να σε αναστήσει με ένα δάκρυ.
Φυλάξου απ την αγάπη μου εσύ ξένε,
δεν θα μπορούσες να δαμάσεις τέτοια δύναμη.
Θα σε μαγέψει και ύστερα Ημιθάνατος θα γίνει η ζωή σου.
Τα  όνειρά σου βορά στην όρεξή της.
Ονειροφάη τη φωνάζαν στο άπειρο που σπάρθηκε,
βλαστός ανίερου έρωτα του απόλυτου κενού με έναν κόκκο ύλης.
Ταξίδεψε σε σύμπαντα και τράφηκε,
λογιών λογιών  αγάπες και μυστήρια,
μα τη στιγμή της γέννησής μου, μύρισε την ανάσα μου και ζήλεψε
το πόσο απόλυτα με  αγάπαγε ο Θάνατος.
Και έγινε δική μου, για να μάθει κι εκείνη να πονά σαν άνθρωπος.
Εννέα επί τρεις ημέρες στο  δεκαπλάσιο,
στοίχειωσε το κορμί της μάνας μου,
που αγωνιούσε να με δει να σέρνομαι
σαν τα άλλα τα παιδιά στον κόσμο της.
Αδύναμο κι ανίκανο να ζήσω
χωρίς τη στοργική φροντίδα της.
Ω, ευχαριστώ σε για τους πόνους μάνα μου.
Φιλώ τα άσπρα σου κόκαλα με αγάπη.
Δεν ήξερες τι δαίμονα θα πέταγες
στο λάκκο με τα δύστυχα θηρία.
Την καταστροφή ολοζώντανη ανάσταινες,
μπολιάζοντάς την με την τέλεια ανθρωπιά σου,
αφήνοντας έτσι μια ελπίδα σωτηρίας για το ωραίο είδος σου...

Τ.Η.

συνεχίζεται
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.