ΣΥΓΓΝΩΜΗ, απόσπασμα γ΄





Ευχαριστώ σας Κύριοι...
Ευχαριστώ σας μάνες και πατέρες και παιδιά και πνεύματα.
Τρέφετε την αχόρταγη ψυχή μου με τις σκέψεις σας,
τα όνειρά σας, τα αισθήματα, τους φόβους, τις ελπίδες σας.
Όλοι σας κούκλες σε χεράκια παιδικά απάνθρωπα,
που σπάζοντας, πονάτε• και τον πόνο τους διδάσκετε.
Μαθαίνοντάς τους τελικά να σας κρατούν προσεχτικά,
με τρυφερότητα και ευγένεια,
όχι από σεβασμό αλλά από την λαχτάρα τους να σας αγγίζουν.

Την κατάρα του πατρός μου κουβαλάω,
να προσπαθώ να αγγίξω το ιερό με δάχτυλα που μόλις το αγγίζουν καταστρέφονται,
ανίκανα να κρατήσουν ότι ζωντανό και θεϊκό.
Ότι έχει την ανάσα, την αγάπη του Θεού,
με πληγώνει πεθαίνοντας στα χέρια μου,
με πληγώνει καίγοντας τα δάχτυλά μου σαν χάρτινα, καιόμενο κι εκείνο...

Θυμάμαι σαν παιδί- ναι, υπήρξα και απ αυτό- ,
πως είχα πλάσει έναν κόσμο ψεύτικο,
όπου ήμουν ένα παιδί σαν όλα τα άλλα.
Πήγαινα στο σχολείο, έπαιζα, αγκάλιαζα γονείς απλά ανθρώπινους
κι οι κούκλες που έσπαζαν στα χέρια μου ήταν άψυχες.
Κάθε βράδυ που πήγαινα για ύπνο,
άφηνα την πραγματικότητα και κρυβόμουν στην πλαστή ασφάλεια της χάρτινης φυλακής μου,
λαχταρώντας να γελάσω, να παίξω με τους φίλους μου, να λυτρωθώ από τη γνώση που δεν άντεχα,
να περπατήσω σε άγια χώματα με ποδαράκια σάρκινα.
Μα του πατέρα μου το βλέμμα και της αγάπης μου η ζήλεια με γυρόφερναν
ωσάν κοράκια ετοιμοθάνατο.
Βάζοντας εφιάλτες μέσα στα όμορφά μου όνειρα, βιάζοντας την παιδικότητα,
στην οποία ποθούσα να αφεθώ για να κερδίσω άφεση- για αμαρτίες που δεν έφταιγα.
Ας συγχωρούσε ο Κύριος τις αμαρτίες που έκανα.
Ας συγχωρούσε ο Χάρος ο Αγέροντας εκείνες που δεν έκανα.


Τ.Η.

συνεχίζεται
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.