Ένας διάλογος πάνω στην φύση



«Mεσιέ»
«παρακαλώ»
«τι ωραίο τρόπαιο που έχετε»
«που είναι το τρόπαιο;»
« μα να εδώ μεσιέ πάνω στην βιβλιοθήκη»
«αυτό δεν είναι τρόπαιο, ένα τασάκι είναι»
«περίεργο σαν τρόπαιο μοιάζει»
«εεεεεεε ναι μάλλον για να το λέτε»
«φύση αγαπητέ μου, φύση!»
«ποια φύση;»
«αυτή που μου θυμίζει το σπίτι μεσιέ»
«μα εσείς μεγαλώσατε σε ένα διαμέρισμα σαν τρύπα, σε ένα στενοσόκακο του Παρισιού πάνω από ένα στριπτιτζάδικο»
«ναι αλλά είχε πολλά τασάκια μέσα»
«μπορεί, αλλά την φύση δεν βλέπω»
«εδώ αποκλείεται να την δείτε μεσιέ, αυτό είναι το γραφείο σας και εσείς δεν έχετε ούτε γύρη από λουλούδι εδώ μέσα»
«πως έχω την στάχτη από τα τσιγάρα μου»
«ω φύση»
«που;»
«στο τασάκι μεσιέ»
«και εσείς, που είδατε την φύση να μεγαλώνει εκεί που μένατε Αλφόνς;»
«εκεί που έμενα είχε μία σωλήνα που είχε σπάσει οπότε το νερό έβγαινε συνεχώς, ήταν σαν ποτάμι μεσιέ»
«ναι αυτό σαν να μοιάζει με φύση»
«ω ναι μεσιέ πάντοτε όταν έσπαγε η σωλήνα ένοιωθα αυτό το περίεργο κάλεσμα της φύσης, αυτήν την ανατριχίλα που νιώθεις από…»
«πέφτω Αλφόνς, πέφτω, αισθάνομαι πολύ πεσμένος»
«γιατί μεσιέ, σας βλέπω να έχετε αποκτήσει μια ιδιαίτερη βαρύτητα αυτή την στιγμή»
«η καρέκλα, το αμορτισέρ της έχει χαλάσει και πέφτω»
«ω πόσο με μαγεύει ο τρόπος που το λέτε»
«το ποιο;»
«αμορτισέρ»
«Αλφόνς εγώ πέφτω αυτή την στιγμή εξαιτίας του αμορτισέρ της καρέκλας μου»
«Ω τι αριστοκρατικά που το λέτε μεσιέ το αμορτισέρ, με συγκινείτε.»
«σε ευχαριστώ Αλφόνς»
«παίσατε μεσιέ, αλλά με τόση αριστοκρατικότητα και ευγένεια που δεν τολμάω να σας βοηθήσω να σηκωθείτε. Σας χαίρομαι εκεί κάτω»
«σε ευχαριστώ Αλφόνς, σε ευχαριστώ;»

Γιάννης Ζωγραφάκης 
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.