Είναι ο Τζακ ο σκύλος, καλλιτέχνης; (του Τζακ Σκύλου)




Είναι ο Τζακ ο σκύλος, καλλιτέχνης; Ναι, αν χέσει μέσα σε μια αίθουσα «σύγχρονης Τέχνης» και κανείς δε μαζέψει τα κακά του.
Τα καρφιά και το σφυρί που ξέχασε στο πάτωμα ο εργάτης που έκανε μερεμέτια, είναι έργο Τέχνης; Φυσικά και είναι, αν τα ξέχασε στο πάτωμα μιας γκαλερί «σύγχρονης Τέχνης».
Είναι το ράγισμα στο σοβά ενός τοίχου, έργο τέχνης; Ναι, αν ο τοίχος είναι σε χώρο που φιλοξενεί έκθεση «σύγχρονης Τέχνης».
Ακόμη κι αν αυτά τα τρία «έργα σύγχρονης Τέχνης» βρεθούν μέσα στον ίδιο χώρο, είναι βέβαιο ότι κάποιοι φιλότεχνοι θα σταθούν μπροστά τους, κρατώντας ένα ποτήρι με σαμπάνια. Θα αποτίσουν φόρο τιμής στα κακά του σκύλου, στο σφυρί και στη ρωγμή. Ίσως πάλι κάποιοι, ξεπεράσουν το φόρο τιμής και ρωτήσουν κατευθείαν την τιμή του έργου για να το πάρουν σπίτι τους.
Τα ερωτηματικά που γεννούνται γύρω από το θέμα της σύγχρονης Τέχνης, είναι το μόνο ειλικρινές που μπορεί να γεννηθεί. Όλα τα υπόλοιπα είναι λίγο πολύ αστεία έως υποκριτικά. Όπως, ας πούμε, ο θαυμασμός μπροστά σε ένα σωρό σκουπιδιών που πρόκειται για κατασκευή του τάδε καλλιτέχνη και συμβολίζει το «αδιέξοδο των πράξεών μας». Μόλις την προηγούμενη στιγμή, ίσως ήμασταν οργισμένοι επειδή ο κάδος σκουπιδιών στη γειτονιά μας ήταν ξεχειλισμένος και δεν περνούσε το απορριμματοφόρο να τον αδειάσει.
Όμως το σκουπίδι στη σύγχρονη Τέχνη, αποκτά αυτομάτως άλλη αξία. Γίνεται σύμβολο καθώς φέρει υπογραφή ενός καλλιτέχνη.
Κάποτε, στεκόμουν μπροστά σε ένα πλαστικό γυναικείο χέρι που ήταν τοποθετημένο οριζόντια ως έκθεμα σε μία «τέτοια» γκαλερί. Ο καλλιτέχνης με πλησίασε με εκείνο το ύφος «είμαι σεμνός, αλλά σου κάνω και χάρη που σου μιλάω». Με ρώτησε «τι αναρωτιέστε;». Του απάντησα «που να είναι άραγε η υπόλοιπη κούκλα βιτρίνας». Με εγκατέλειψε. Κι όμως δεν έκανα πλάκα. Ήταν το μόνο που αναρωτιόμουν μπροστά σε εκείνο το γελοίο θέαμα. Βασικά, ήταν το μόνο ειλικρινές σε εκείνο το χώρο, που φιλοξενούσε επίσης ένα παιδικό τρενάκι, κάτι ξύλινους κύβους με ένα γράμμα επάνω τους σαν αυτούς που υπάρχουν στη νηπιαγωγεία, κάτι κατασκευές από σύρμα που κρέμονταν από το ταβάνι κι έπρεπε να προσέχεις μην τυχόν και σου βγάλουν κάνα μάτι.
Δεν ξέρω αν οι καλλιτέχνες αυτοί θέλουν πραγματικά κάτι να πουν ή τελικά κάνουν κάποια έρευνα σχετικά με το πόσο ηλίθιο και χειραγωγήσιμο είναι το κοινό τους. Και τα δύο είναι το ίδιο πιθανά. Ίσως, λέω ΙΣΩΣ, κάποιοι να προσπαθούν να νικήσουν το γεγονός ότι δεν υπάρχει παρθενογένεση στην τέχνη. Κι έτσι προσπαθούν να δημιουργήσουν κάτι νέο. Όμως τελικά αυτό που δημιουργούν σε έναν καλοπροαίρετο αλλά ειλικρινή με τον εαυτό του θεατή είναι το σοκ ή το γέλιο. Κρίμα, κανένα από τα δύο δεν είναι νέο.
Ο συμβολισμός είναι μια έννοια δύσκολη. Η απόφαση να δημιουργήσεις συμβολικά έργα προϋποθέτουν ότι πρώτα ο καλλιτέχνης έχει μπει σ’ έναν τεράστιο λαβύρινθο με αγωνίες κι ερωτήματα, κατάφερε να βγει και πλέον γνωρίζει.
Αν δεν έχει προηγηθεί αυτή η διαδικασία, τότε μια λεκάνη τουαλέτας, είτε με ανοιχτό είτε με κλειστό καπάκι, θα παραμένει μια απλή λεκάνη τουαλέτας κι ο οποιοσδήποτε θεατής έχει δικαίωμα να πάει και να κατουρήσει.
Πάρτε ένα καμβά. Βάψτε τον ολόκληρο πορτοκαλί. Στη συνέχεια κορνιζώστε τον. Βγάλτε τον για πούλημα. Όλοι θα γελάσουν. Ύστερα, πάτε και καρφώστε τον στον τοίχο μιας γκαλερί σύγχρονης Τέχνης. Ρίξτε τον από το καρφί και αφήστε τον να πέσει στο πάτωμα. Καλύτερα να πάθει και μία μικρή ζημιά. Βάλτε δίπλα του ένα καρτελάκι που θα γράφει «Η πτώση του πορτοκαλί» ή «Το τελευταίο ηλιοβασίλεμα στο γκρι». Ο πίνακας θα πουληθεί σίγουρα.



Τζακ Σκύλος
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.