Της ζωής το μερτικό

 
Λόγια...

Χειροκροτημένες απολαύσεις λίγο πριν τα μοιρολόγια...
Κορνιζαρισμένες συνειδήσεις, ιλουστρασιόν οι αφηγήσεις και ξεχαστήκαμε
Ξεχαστήκαμε καρτερώντας μια επ-ανάσταση κονσέρβα
Τάπα. Κλείνω το καπάκι μην πάρει αέρα, γιατί...
Μεγάλωσαν όλοι οι ψεύτες που απόκτησαν γόητρα. Από τότε ασκούν εξουσία στις καρδιές 
των αδυνάτων.Τους θυμάσαι καθόλου; Πάνε χρόνια από τότε...
Στα στομάχια τους μπήκαμε.
Και έκλεισαν τις κραυγές μας στα αποχωρητήρια. 
Μηδενός εξαιρουμένου!

Μετά μας ρευστοποίησαν. Και χόρεψαν στα νομίσματα
οι αξίες. Και ούτε ένας μάρτυρας.
Μονάχη έμεινε η ψυχή, ψάχνοντας στα χαλάσματα μια τρύπα προς στην ελευθερία...
Την είδες ποτέ;
Την βλέπω όταν οι θύμησες μιλάνε κρυμμένες πίσω απ' το κατάλυμα της αμάθειας δίχως φωνή 
Στα δόντια τους κρέμονται κομμάτια από τη σάρκα σου
Κομμάτια που άφησε η εκάστοτε ματωμένη στιγμή.
Σάρκες που ρίζωσαν μέσα στα δόντια δίχως όνειρα...

Και συ...
Τρέχεις ακόμα και συνεχίζεις να γυρνάς, ως αναβάτης  μιας νέας μάστιγας καμαρωτός
πάνω σ' ένα ξεχαρβαλωμένο ποδήλατο, αναμένοντας το κοπάδι δίχως ψυχή..

Φύγε!
Φώναξα τρομαγμένη. Η φυγή ευνοεί κάποτε τους τολμηρούς
Φύγε!
Άφησε πίσω ότι σε περιορίζει...
Φρόντισε μόνο να ακουστεί η φωνή, γι αυτό...

Ούρλιαξε!
Μάθε τ' αυτιά σου να απωθούν τις πληγές
Κόψε τη γλώσσα σου στο φιλί της ζωής, δίχως πια άλλη αναμονή,


Φύγε!
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.