Κάνω έκκληση αλήθειας...

 
Βρισκόμαστε σε μία ιδιαίτερη θέση...
Είμαστε σαν οργισμένα παιδιά που τα άκρα τους είναι τόσο μουδιασμένα που δεν τα νιώθουν.
Θέλουμε να εκφράσουμε την οργή μας αλλά είμαστε ακόμα μπερδεμένοι με το που να δώσουμε τη προσοχή μας και δεν βοηθάει που κάθε μέρα έχουμε και από μία νέα πληροφορία να μας ζαλίζει, ένα νέο πρόβλημα να μας μουδιάζει.
Είμαστε σαν περήφανοι γονείς που το παιδί τους ξαφνικά έκανε κάτι αποτρόπαιο και χυδαίο.
Ξεσπάμε εσωτερικά και εν τέλει παγώνουμε γιατί αναγνωρίζουμε την υπευθυνότητα μας.
Ένα κομμάτι μας θέλει να κατακεραυνώσει το παιδί, ένα κομμάτι μας κατατρώγεται από την ενοχή που το παιδί μας έκανε κάτι τέτοιο και εν τη μέση όλων αυτών ψάχνουμε να βρούμε τις κακές επιρροές, τις λάθος κινήσεις μας και πως έφτασε το παιδί σε αυτή τη κατάσταση.
Δεν αρκεί να τα ρίχνουμε όλα στο περιβάλλον του παιδιού.
Δεν αρκεί να μας πνίγει η ενοχή για λογαριασμό του.
Δεν αρκεί να μας πνίγει η οργή για λογαριασμό δικό του και δικό μας.
Δεν μας αρκεί να τρωγόμαστε μεταξύ μας για το ποιος είναι πιο αδέξιος γονιός
Μπορούμε να υπερβούμε τη κατάσταση και να μη καταλήξουμε θύματα αυτής;
Εξαρτάται.
Πόσο καθαρά μας βλέπουμε;Προτού δικάσουμε, ας ορίσουμε το δίκαιο και κατά πόσο το υποστηρίζαμε για να το έχουμε.
Προτού επιζητήσουμε ελευθερία ας ορίσουμε κατά πόσο ήμασταν και επιτρέπαμε στους άλλους να είμαστε και να είναι ελεύθεροι.
Προτού οργισμένοι ξεστομίσουμε θάνατο ας πάρουμε λίγο χρόνο να λογιστούμε κατά πόσο προτέρως
 ξεστομίζαμε ζωή.
Τι μάς αξίζει πραγματικά και κατά πόσο είμαστε γενναίοι και ειλικρινείς να αποζητήσουμε τη κάθαρση.
Πρώτα μέσα μας.
Πόσο αντέχουμε άλλο τον εαυτό μας να δικαιολογείται ή να ανέχεται το να πράττει ανάξια, ανεύθυνα, ανήθικα, άδικα απέναντι σε εαυτόν και συνάνθρωπο;
Αρκεί το ρητό "Έτσι είναι η ζωή" ή "Κάπως πρέπει να βγουν τα λεφτά";
Αν αρκεί γιατί στους περισσότερους από εμάς πονάει η ψυχή μας για την κατάσταση που έχουμε επέλθει;
Για να ζητήσουμε και λάβουμε το άξιο, πρέπει να το αγαπάμε. Να το γνωρίσουμε.
Τώρα που διψάμε να μας δοθεί νερό και μόνο νερό.
Αρκετά μας δίνουν λάσπη και απαιτούν να πούμε και ευχαριστώ γιατί μας βλέπουν βρόμικους. Συνυπεύθυνους
Πρέπει να καθαρίσουμε από αυτή τη βρομιά, από αυτή την ενοχή.
Όλοι μας.
Να γίνουμε τόσο καθαροί που να είμαστε πλέον καθρέπτης που θα ξεμπροστιάζει κάθε αδικία που μας συμβαίνει.
Θα μου πείτε, τώρα δεν είναι ώρα για φιλοσοφία αλλά για δράση και σίγουρα ο καθένας θα έχει τη δική του ιδέα για το ποια είναι η δράση αυτή και πιθανόν να ακολουθεί τη τάδε ιδεολογία που πιστεύει ως καλλίτερη και δεν αντέχει όλους τους υπόλοιπους που δεν το καταλαβαίνουν και πράττουν κάτι άλλο.
Αυτή δεν είναι η αρχή της διαίρεσης μας;
Αυτό δεν μας τρώει;
Αφού μας τρώει και μας καθυστερεί από την αμεσότητα του να πράξουμε ενωμένοι γιατί δεν το παραμερίζουμε;
Οι αξίες του ανθρώπου ένωναν πάντα τον Έλληνα.
Ένα καθάρισμα χρειάζεται μέσα μας.
Μία μετάνοια για να φτάσουμε στο γνώθι αυτόν.
Κάνω έκκληση αλήθειας.
Παρακαλώ όσους νιώθουν αυτές τις αράδες σαν δικές τους να τις κάνουν.
Πάρτε το κείμενο και γράψτε το ως δική σας σημείωση και σε αυτήν ζητείστε να κάνουν το ίδιο και οι συνάνθρωποι μας.
Να μην το έχει γράψει κάποιος άλλα όποιος το πιστεύει.
Σε αυτή την εποχή αισχρού ψεύδους έχουμε ανάγκη όσο ποτέ την ειλικρίνεια μας για να ξαναγίνουμε ένα με ότι αξίζουμε και να αποδείξουμε την αδικία που μας συμβαίνει.
Δεν είμαστε ένας. Είμαστε ένα.
Ότι η βία και η σιωπή αποτυγχάνουν να λύσουν, η ειλικρίνεια, η αλήθεια, η αξία των ανθρώπων το υπερβαίνουν πάντα.
Frant. Carpathios
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.