Οι αγέλες (του Τζακ Σκύλου)



Ένα που μοιάζει με αλεπού. Ένα που έχει δεξί μάτι από χάσκι κι αριστερό καφέ σκούρο. Ένας μόνο αρσενικός ανάμεσα στα εφτά σκυλιά. Πέντε – έξι φυλές το καθένα. Μισά αυτιά όρθια, μισά κατεβασμένα. Όποτε με μυρίζονταν εξαφανίζονταν στο ρέμα. Καθόμουν και κάπνιζα. Ακίνητος. Ύστερα από πολλές μέρες, πρώτη ήρθε και με μύρισε μια αρκουδοσκύλα. Τεράστια. Δεν έδειξε δόντια. Δεν κουνήθηκα. Τις επόμενες μέρες ερχόταν κι από ένα ακόμη μαζί της. Όταν έβγαλα φαγητό κι έδωσα στα τέσσερα πρώτα, το πήραν κι έφυγαν τρέχοντας.

Τώρα πηγαίνω και τις νύχτες. Δύο, τρεις η ώρα. Μαζεύονται. Αγέλη. Μαθαίνω. Όταν πεινάνε, πεινάνε όλα μαζί. Όταν βρίσκει ένα κάτι να φάει, τρώνε όλα μαζί. Όλα βρέχονται, λιάζονται, κρυώνουν. Μαζί. Αγέλη. Το καθένα έχει το ρόλο του. Ένα πρωί έλειπαν. Ύστερα από λίγο είδα το αρσενικό να τρέχει μπροστά κι από πίσω του να τρέχουν χαρούμενα τα υπόλοιπα έξι. Έφτασε μπροστά μου κι άφησε έναν φρεσκοπνιγμένο ποντικό. Έσταζε ακόμη το αίμα από το λαιμό του. Με κοίταζαν κουνώντας τις ουρές τους. Δώρο. Αγέλη.

Δεν φοράνε κολάρα. Δεν έχουν αφεντικά. Έχουν φίλους κι εχθρούς. Ξεκάθαρα πράγματα. Δεν δέχονται ανταλλάγματα για να χαρίσουν τη συμπάθειά τους. Κάποια βράδια κατεβαίνει μια αλεπού. Ψάχνει περισσεύματα. Την παίρνουν στο κυνήγι μόνο αφού σιγουρευτούν ότι πήρε το κομμάτι της. Έχουν τους κώδικές τους. Αδέσποτα είναι, όχι βάρβαρα, όχι κτήνη, όχι άνθρωποι. Παίζουν με το τίποτα. Με ένα φύλο, μια σκιά, με την ουρά του άλλου. Ξέρουν κάθε τρύπα στο βουνό. Αν τα κυνηγήσεις διαλύονται. Το καθένα στο δρόμο που έχουν διαλέξει από πριν. Αν τα κυνηγήσεις θα χαθείς στο δάσος. Θα σε βλέπουν κρυμμένα και θα γελάνε. Θα γαβγίζουν από 7 μεριές για να τρομάξεις ακόμη περισσότερο. Αγέλη. Δεν έχουν λέξεις. Ξέρουν τη φτώχεια των λόγων.

Τώρα μ’ αφήνουν να ξαπλώνω μαζί τους. Να κυλιέμαι. Να γεμίζω πευκοβελόνες. Να σπρωχνόμαστε με τις μουσούδες μας. Να με δαγκώνουν για παιχνίδι δίχως να κλείνουν τα στόματά τους. Μου έμαθαν να ξεχωρίζω πότε ακούνε θορύβους ύποπτους και κρατάμε τις ανάσες μας. Πότε πέρασε ο θόρυβος που εγώ δεν καταφέρνω ν’ ακούσω. Ακόμη μαθαίνω. Χτες, πρώτη φορά, ακούσαμε κοντά φωνές ανθρώπινες. Κι έτρεξαν στη ρεματιά. Έτρεξα κι εγώ. Μαζί τους. Μέχρι που πέρασαν τα λόγια. Μαθαίνω. Ότι αν δεν γίνουμε αγέλη θα εξαφανιστούμε από τον ίδιο μας τον εγωισμό. Ότι αν δεν γίνουμε αγέλη θα μας πιάσουν οι μπόγιες τον καθένα μόνο του. Ότι αν δεν μάθουμε να ζούμε στα βουνά, θα μας καταπιούν οι πόλεις. Ανοίξτε τα κλουβιά...



   
Τζακ Σκύλος
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.