Το σφυρί και το καλέμι






Ακατέργαστο υλικό που ο χρόνος ακουμπά και του δίνει ζωή.
Ξεκινά με απλά χάδια δημιουργώντας καμπυλωτές επιφάνειες,  έτοιμες να δεχτούν το επόμενο χέρι που θα τις ακουμπήσει. Το σφυρί και το καλέμι χτυπάνε δυνατά για να αλλάξουν το υλικό ανεπανόρθωτα.
Με ρυθμό μεταμορφώνουν την επιφάνεια του.
Κομμάτια από μάρμαρο πέφτουν στο έδαφος σαν χιόνι  απ΄ τα ολόλευκα και παχιά σύννεφα. Αποχαιρετούν την μάζα και γίνονται χορευτές του ανέμου.
Γιορτάζουν την στιγμή της ελευθερίας τους, με όση δύναμη τους απομένει από τα γερά χτυπήματα. Παρουσιάζουν στον θεό την δική τους μοναδική χορογραφία.
Η εσωτερική λάμψη του μαρμάρου έχει αποκαλυφθεί πια και δίνει στον γλύπτη υπόσχεση για αιώνια φήμη. Ο γλύπτης ενθουσιασμένος και κουραστικά σχολαστικός δεν σταματά να διορθώνει λεπτομέρειες που ίσως τον απομακρύνουν από την τελειότητα. Αφήνει καλέμι και σφυρί, πάει δυο βήματα πίσω κλείνοντας τα μάτια για λίγα δεύτερα.
Τα ανοίγει ξανά και μένει βουβός με την εσωτερική περηφάνια να τον κατακλύζει.
Άξιζε ο κόπος και ο ιδρώτας του.
Είχε μπροστά του ένα κομμάτι μάρμαρο που πήρε σχήμα και ζωή από τα ίδια του τα χέρια.
Πήρε για λίγο την ιδιότητα του Θεού.

Αντωνία Λειβαρτζηνού
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.