Το δίκαιο που φωνάζει

Σαν ξημερώσει μέσα σου και δεις το φως του ανέμου
σαν στάλα στο συμπλήρωμα μιας βροχής χαμένης
αφού η λάσπη πότιζε με αλάτι την Ελλάδα
και η λάσπη άσπρη έγινε  έκαψε τη σπορά της
αλλού η γης την φύτεψε και την κρατάει με ζήλο
και στην πατρίδα μου η γης δεν στόλισε  ένα φύλλο
Άκαρπα είναι τα εντόσθια που ξέρουν να μασάνε
τιμές και δάφνες σε αυτούς που άνεμο κοιτάνε
και ότι και να τους κάνετε μένουν και αγκομαχώντας
τρέχουν να βγάλουν το ψωμί μόνοι ιδροκοπώντας
δεν πιάνουνε τα λόγια σας κοιτάζουν την κοιλιά σας
και το αλάτι της ζωής θα γίνει η θηλιά σας
Το βογκητό μου στέρεψε η αλήθεια μου το κράζει
και η πεθυμιά μου στην ζωή το δίκαιο  το φωνάζει.

Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.