Συμμετοχές στο αφιέρωμα για την Ελπίδα/Απελπισία. - ζζζζζζζζ… και κέφι, του Γιάννη Ιωαννίδη

Η πρώτη συμμετοχή για το αφιέρωμα στην ελπίδα/ απελπισία, από το μέλος της ομάδας ΜΕΣΑ Γιάννη Ιωαννίδη. Τον ευχαριστούμε θερμά και περιμένουμε και τις δικές σας συμμετοχές! 


Όταν ο ένας καταλαβαίνει τον άλλον΄, σε κάθε θέμα, ναι τότε υπάρχει ελπίδα. Το παρακάτω κείμενο αφιερωμένο στην πρωτοβουλία της Τριανταφυλλιάς Ηλιοπούλου



ζζζζζζζζ… και κέφι
του Γιάννη Ιωαννίδη

Ο αρχαιολογικός χώρος της πόλης απλωμένος, ως συνήθως, στην ωραιότερη τοποθεσία. Οι λιγοστοί, πια, όρθιοι κίονες δεν εμποδίζουν το μυαλό να ταξινομήσει τα κτίσματα και να την περιγράψει. Και τα μάτια, αφημένα στην ξενάγηση του ήλιου, περιδιαβαίνουν ανάμεσα στα λιόδεντρα, που δεν χάνουν ποτέ τη σειρά τους στο χορό της ξενάγησης. Φορτωμένα τα φύλλα τους με το ασημένιο της ιστορίας του χώρου και το βαθυπράσινο της ελπίδας τους, στέκονται πλάι στις μαρμαροκολόνες, φύλακες και παρατηρητές, με ένα αδιάκοπο ζζζζζζζζζζ…, που λες και δίνει το σύνθημα και την προσταγή στα φύλλα να στρέφουν μια εδώ και μια εκεί αποκαλύπτοντας το ασημοπράσινο φορτίο τους.
Έχεις δει γέρικα λιόδεντρα; Πρόσεξες τον κορμό τους; Δε θα τον δεις ποτέ όρθιο και ίσιο. Είναι που στρέφει παντού στην προσπάθεια να δει, να παρατηρήσει, να εξετάσει, να μαζώξει ήλιο, αγέρα, αλμύρα, γνώση. Κι ύστερα να μαντρώσει, πάντα με τη συντροφιά του αδιάκοπου ζζζζζζζζζ…, σε ένα νόστιμο καρπό, ζυμωμένη, όλη τη νοστιμάδα της ζωής.
Το ζζζζζζζ…, μόνιμη μουσική επένδυση των αρχαιολογικών χώρων και όχι μόνο. Τη δημιουργεί εκείνη η στρατιά των υπέροχων τραγουδοποιών που, κατά το μύθο, θυσιάζουν στο βωμό του τραγουδιού την επιβίωση, σε αντίθεση με τα μυρμήγκια. Η στρατιά των τζιτζικιών.
Λιόδεντρα και τζιτζίκια.
Δες τον τουρίστα. Άφησε το ιστορικό μέρος του χώρου και χάθηκε για ώρα κάτω από την ελιά εξετάζοντάς την. Αλλά τι να καταλάβει από λιόδεντρο; Είχε και στα μέρη του;
Πλησίασα. Δεν ήταν η ελιά το αντικείμενο της περιέργειας και της εξέτασης. Ήταν το ζζζζζζζζ… που τον καλούσε, η μακρόσυρτη μελωδία των τζιτζικιών.
Μήπως, όμως, μπορεί να καταλάβει κι από τζιτζίκια; Οι εξαίσιοι αυτοί καλλιτέχνες δεν ανηφορίζουν στις χώρες του βορρά. Αυτές τις αποφεύγουν ακόμη και τα μυρμήγκια. Παρ’ όλα αυτά έδειχνε αποφασισμένος.
- Είναι οι πέτρες που τρίζουν, του είπα.
Με κοίταξε. Κοίταξε τις πέτρες. Πήγε κοντά κι έβαλε το αυτί σε μια κολώνα. Με ξανακοίταξε. Ύστερα ξανάβαλε το αυτί στην κολώνα και με την παλάμη έκλεισε το άλλο.
Του έκλεισα το μάτι.
Ήρθε κοντά και με αγκάλιασε.
-Greeks, always Greeks, είπε.
Μετά ξαναπήγε στις ελιές κι ύστερα στα κοντινά πεύκα.
Τον ξαναείδα το βράδι, στην ταβέρνα του Αποστόλη, άκρη προκυμαίας, πλάι στο κύμα. Μετρούσε τα βήματα της Αφροδίτης που, με τον Τέλη και τον Παναγιώτη, ταξίδευαν το συρτάκι στην πίστα.
-Stones, είπε μόλις με είδε.
- Όχι, είπα, αυτά είναι τα πόδια της Αφροδίτης σε κέφι.
-What’s kefi?
-Τώρα τι να σου πω. Να, τώρα η Αφροδίτη βγάζει τη μουσική που μάζευαν όλη τη μέρα οι πέτρες.
Με κοίταξε πάλι.
-I understand, είπε.
-I hope, απάντησα, γιατί μόνο τότε υπάρχει ελπίδα.

 Γιάννης Ιωαννίδης

περισσότερες πληροφορίες για το αφιέρωμα εδώ
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.