Ο οικοδεσπότης είναι σαν το ψάρι. Την τρίτη μέρα βρομάει - (Άνα Ζουμάνη)



Kάτι φίλοι με  είχαν καλέσει στο παραθαλάσσιο σπίτι τους, σ' ένα ωραίο νησί. Εκεί θα μπορούσα να κάνα ό,τι θέλω, λένε, κανείς δεν έχει απαιτήσεις, η ελευθερία μου εγγυημένη.

Όμως δεν πήγα.
Εκτιμώ πολύ την επικοινωνία «από μακρυά», όπου οι άνθρωποι καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον εν μέρει   –τουλάχιστον–  ενώ παραλληλα περιφρονω την πολύ στενή επαφή «από κοντά», η οποία πάντα ανοίγει μια άβυσσο όπου μέσα πέφτουν οι ψυχές και γκρεμοτσακίζονται.

Ποια ελευθερία θα είχα από την στιγμή που, εξ' αιτίας της παιδείας και της κουλτούρας μου, θα έπρεπε συνεχώς να λαμβάνω υπ' όψιν τον οικοδεσπότη   –στην κάθε μου κίνηση;
Εντάξει, μια μεγάλη άβυσσος μπορεί να γεφυρωθεί με την φιλία, όμως τι γίνεται με τις μικρότερες αβύσσους; Εκείνες είναι αγεφύρωτες.

Τι θα γίνει αν δεν γουστάρει το μικρό, κακομαθημένο, βρωμόσκυλο του οικοδεσπότη, που εκείνος το αγαπά φανατικά;  Δεν αρκεί αυτό για να ανατρέψει όλες τις αξίες και να προκαλέσει απελπισία στα νεύρα, εκεί που πιο μπροστά υπήρχε η ειρήνη;

Δεν θα αναφερθώ καθόλου στα φαγητά και τα ποτά στο καθημερινό πρόγραμμα των οικοδεσποτών.
Ο επισκέπτης μεταμορφώνεται σε έναν υστερικά-ευαίσθητο άνθρωπο επειδή είναι ο επισκέπτης.
Ο οικοδεσπότης μεταμορφώνεται σε ένα υστερικά-ευαίσθητο άνθρωπο επειδή είναι ο οικοδεσπότης.
Ξαφνικά γεννιέται μια σχέση ευθύνης όσον αφορά την τύχη  –του άλλου. Προσπαθείς να κλείσεις έναν αξιοπρεπή αλλά αδέξιο συμβιβασμό μεταξύ δύο  –ή περισσοτέρων–  νευρικών συστημάτων.

Μετά υπάρχουν κι άλλες, πιο τραγικές εμπλοκές. Π.χ., αγαπημένες βόλτες, αγαπημένα σημεία στον κήπο και στην παραλία, μάλιστα και αγαπημένα δέντρα και λουλούδια.
Το «νιωθειν προσβεβλημένος» είναι ένα τελείως ανεξάρτητο  –από την καλή μας θέληση–  συναίσθημα της ψυχής μας.

Πως μπορούμε να το νικήσουμε;  Με την απόσταση.

Ο Μέγας Αλέξανδρος μπορεί να είναι επισκέπτης του υπηρέτη του, δεν μπορεί όμως να είναι επισκέπτης ενός άλλου Μεγαλέξανδρου.
Να κρατάς απόσταση στην όποια επικοινωνία είναι η ιδιοφυΐα της ταπεινότητας.
Να μην κρατάς αποστάσεις είναι η ηλιθιότητα της μεγαλομανίας.
Για τον «ταπεινό επισκέπτη», λοιπόν, υπάρχει μόνο μία και μοναδική μορφή πρόσκλησης:
«Αγαπητή φίλη, φεύγουμε σήμερα το βράδυ. Το παραθαλάσσιο είναι στην διάθεσή σου. Η μαγείρισσα θα μαγειρεύει ό,τι επιθυμείς. Στο συρτάρι του παλιού ντουλαπιού, στον διάδρομο, θα βρεις το χατζιλίκι σου. 25 φράγκα για την κάθε μέρα. Να μας σκέφτεσαι με αγάπη–––»


Άνα Ζουμάνη
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.