Οριστική η παράταση απασχόλησης για συμβασιούχους χάρη σε δικαστικές διαταγές




Επιπλέον χρόνο απασχόλησης κερδίζουν οριστικά χιλιάδες συμβασιούχοι, που είχαν πετύχει να παραμείνουν προσωρινά στις θέσεις τους στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (και όχι μόνο) χάρη σε προσωρινές δικαστικές διαταγές ή με αποφάσεις ασφαλιστικών μέτρων.


Η Ολομέλεια του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (ΝΣΚ) ανέτρεψε τελικά την από το 2008 γνωοδότησή τμήματός του, ανάβοντας ουσιαστικά «πράσινο φως» για μεγαλύτερη παραμονή στις θέσεις τους, σε όσους εξασφαλίζουν μία ευνοϊκή δικαστική προστασία, που «παγώνει» την προοπτική άμεσης απομάκρυνσής τους από την εργασία.


Κάνοντας στροφή 180 μοιρών, η Ολομέλεια ΝΣΚ έκρινε ότι το χρονικό διάστημα, για το οποίο ένας συμβασιούχος παραμένει στη δουλειά του (με προσωρινή δικαστική απόφαση), δεν συνυπολογίζεται για τη συμπλήρωση του ανώτατου επιτρεπόμενου ορίου απασχόλησης των 24 μηνών.




Γνωμοδότηση


Η νέα γνωμοδότηση (97/16, με πλειοψηφία 19 -7 ψήφων) παρέχει στην πράξη τη δυνατότητα σε πολλούς συμβασιούχους να πετύχουν σημαντική επιμήκυνση του χρόνου παραμονής στη θέση εργασίας, αρκεί να έχουν εξασφαλίσει μία θετική δικαστική διαταγή ή ασφαλιστικά μέτρα, εν αναμονή της έκδοσης οριστικής απόφασης για την αγωγή που έχουν υποβάλει (π.χ προσβάλλοντας την απομάκρυνσή τους ή τη μη αναγνώριση του ότι στην πραγματικότητα υποκρύπτεται σχέση εργασίας αορίστου χρόνου κλπ). Παράλληλα, όσοι απομακρύνθηκαν επειδή συνυπολογίστηκε στο «πλαφόν» της 2ετίας και το διάστημα της δικαστικής «ομπρέλας», μπορούν προφανώς να διεκδικήσουν την επιστροφή τους για το διάστημα αυτό ή την αποζημίωσή τους για αποδοχές που έχασαν.


Η Ολομέλεια υπό τον πρόεδρό της Μ. Απέσσο (εισηγητής Β. Καραγεώργος) δέχθηκε κατ’ αρχήν ότι το «διάταγμα Παυλόπουλου» 164/2004, προβλέποντας ανώτατο όριο 24 μηνών στην απασχόληση των συμβασιούχων, αποσκοπεί στο να αποτραπούν τυχόν καταχρήσεις που προκαλούνται από την κατάρτιση και εκτέλεση διαδοχικών συμβάσεων μεταξύ του ιδίου εργοδότη και του ιδίου εργαζόμενου (όταν ξεπερνιέται το «πλαφόν» της 2ετίας ή των διαδοχικών συμβάσεων ανάμεσα στις οποίες μεσολαβεί διάστημα μικρότερο ή μεγαλύτερο των 3 μηνών).


Κατά την πλειοψηφία, «ο χρόνος απασχόλησης του εργαζόμενου, που επιβάλλεται στον εργοδότη με οριστική δικαστική απόφαση κηρυχθείσα προσωρινά εκτελεστή ή με προσωρινή δικαστική διαταγή, δεν αποτελεί συμβατικό χρόνο» και συνεπώς δεν μπορεί να συνυπολογιστεί στο όριο των 24 μηνών, πέραν των οποίων απαγορεύεται η συνέχιση της εργασίας του συμβασιούχου. Ο χρόνος αυτός (των ασφαλιστικών μέτρων ή της δικαστικής διαταγής) δεν αποτελεί χρόνο εκτέλεσης της σύμβασης, κατά τα συμφωνηθέντα με την κατάρτιση της σύμβασης.


Αντίθετα, κατά τη μειοψηφία, σκοπός του ΠΔ 164/04 είναι να μην ξεπεραστεί το χρονικό διάστημα των 24 μηνών απασχόλησης, χωρίς να ενδιαφέρει ο τρόπος ή τα μέσα επίτευξής του. «Αλλωστε, η προσφυγή του εργαζόμενου στη δικαστική προστασία, με οποιαδήποτε μορφή -καταλήγει- έχει ως μοναδικό και κύριο σκοπό την κατοχύρωση του εργασιακού δικαιώματος, λόγω ανώμαλης εξέλιξης της συμβατικής σχέσης».


Το ζήτημα έφθασε λόγω σπουδαιότητας στην Ολομέλεια, καθώς η ενδεχόμενη ανατροπή της νομολογίας αφορούσε ευρύτατο κύκλο προσώπων.


(του Αλέξανδρου Αυλωνίτη)










Πηγή:  ΕΘΝΟΣ



Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.