Ένοχα χέρια





    Χέρια ματωμένα… ένοχα χέρια που έκοψαν το νήμα.

    Ένιωσαν την χαρά της στιγμής ενώ ξερίζωναν ένα ανθισμένο λουλούδι στον κήπο.

    Το μύρισαν και χάρηκαν για αυτό τους το κατόρθωμα. 

    Η συνείδηση όμως τους χτύπησε την πόρτα στο θέαμα του μαραζωμένου πετάλου και της  θαμπής μυρωδιάς. 

   Τα χέρια έμειναν να το κοιτούν για ώρα… σκεπτόμενα την ένοχη πράξη τους. Αναρωτήθηκαν βαθιά αν αξίζει για λίγα δεύτερα χαράς αυτή τους  η τιμωρία. 

  Η τιμωρία της ενοχής… που όλοι λίγο  ή και πολύ έχουμε νιώσει. Πέρασε μέσα από το σώμα μας και χτύπησε στο κέντρο του με ένα αιχμηρό  αντικείμενο. 

  Να μας δείξει τον πόνο που προκαλέσαμε στο σύμπαν, σκεπτόμενοι μόνο την δική μας ευχαρίστηση.

  Τον εγωισμό που μεγαλώνουμε στα σωθικά μας χρόνια ολόκληρα και που με αυτόν έχουμε μάθει να ζούμε. Αυτόν πρέπει να κόψουμε από την ρίζα με τα ίδια μας τα χέρια δίχως σκέψη και ενοχή. 

  Εκεί θα είμαστε υπερήφανοι για το κατόρθωμα το αιώνιο και όχι το κατόρθωμα μερικών στιγμών.

Αντωνία Λειβαρτζηνού

Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.