Το δικό της καλντερίμι


Μερικές φορές βοηθάει ο πόνος, άλλες ο θυμός και άλλες η θλίψη.
Ήταν δύσκολο εκείνο το κομμάτι που έζησε. Ένοιωθε πως τρελαινόταν και ταυτόχρονα πως νιώθει άχρηστη
στις αλλαγές που δεχόταν καθημερινά η αξιοπρέπεια της.Κάποια στιγμή κατάλαβε. Η κυριαρχία των αποφάσεων άλλων
σκόπευε να την κάνει καταθλιπτική. Τότε αντέδρασε. Ποτέ αυτό δεν το επέτρεπε στον εαυτό της.
Κανείς δεν μπορεί να σου επιβάλλει την ψυχική σου κατάσταση, αν δεν του το επιτρέψεις, εκτός αν παραιτηθείς.
Έψαχνε λύσεις, δεν έβρισκε και άρχισε να βγαίνει περπατώντας χιλιόμετρα
παρακολουθώντας ότι έβλεπε στο διάβα της. Κάποτε τα σχήματα που έπαιρναν τα σύννεφα,
τον τρόπο που πετούσαν τα πουλιά,τα δέντρα,το χώμα, την άσφαλτο και τις πέτρες.
Σιγά σιγά, μέρα με την ημέρα αυτό έγινε απολαυστικό, αλλά καθώς γυρνούσε η αγωνία της ανασφάλειας την κυρίευε.
Κάτι έπρεπε να κάνει. Την επόμενη μέρα καθώς περπατούσε το σκέφτηκε όταν την είδε.
Μια ολοστρόγγυλη πέτρα πλάι σε μια ξύλινη πεταμένη καρέκλα.
Τόσο είναι το βάρος μου ψιθύρισε, καθώς την έπαιρνε στην αγκαλιά της.
Την κρατούσε ώσπου να γυρίσει πίσω, γράφοντας πάνω της την ώρα και την ημερομηνία
και την έβαζε σε μια γωνιά του κήπου. Αυτό γινόταν καθημερινά για αρκετούς μήνες.
Κάποτε οι πέτρες έγιναν πλέον πολλές, και θα ήταν άχρηστες αν δεν νοιαζόταν να τις ταιριάξει μεταξύ τους. Έτσι ξεκίνησε να φτιάχνει μονοπάτια...
Μονοπάτια που την οδήγησαν στην ελευθερία του μυαλού της ... 
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.