Αόκιγκαχάρα ─ Το δάσος των αυτοκτονιών ─ Το ιδανικό μέρος να πεθάνεις


Κατ΄αρχάς: Η Ιαπωνία έχει παράδοση στην αυτοκτονία ─συχνά είναι θέμα τιμής─  συνεπώς δεν είναι σε εμένα να κρίνω τους αυτόχειρές της, ή τους αυτόχειρες γενικά... Ας πούμε πως οι αυτόχειρες έχουν μια διαφορετική ματιά στα πράγματα, είναι δηλαδή «διαφορετικοί» και ως τέτοιοι πρέπει να γίνονται αποδεκτοί από την κοινωνία. 
Δεν χρειάζεται να τα καταλαβαίνουμε όλα για να τα σεβαστούμε... αρκεί που υπάρχουν.




Μια από τις πιο απαίσιες λέξεις της αστικής κοινωνίας: «Αυτοκτονικός».
Όταν κάποιος χάσει την όρεξη του για τη ζωή,  απογοητευμένος από την παρούσα βάρβαρη,  σκληρή ύπαρξη ─παρά την επιθυμία και τη θέλησή του─ τότε του απονέμεται αυτός ο τιμητικός τίτλος από την αξιοπρεπέστατη αστική κοινωνία, η οποία εκδικείται τον «αυτοκτονικό» επειδή  δεν αποδέχτηκε  έτσι απλά και  υπάκουα το μπουρδέλο «ζωή» ως ένα «αυτονόητο πράγμα», ή «δώρο του θεού»... Μπλα μπλα μπλα... «δεν άντεξε τις απαιτήσεις της ζωής»... μπλα μπλα μπλα...





Τυλιγμένο από το θάνατο, το ωραίο δάσος «Aokigahara» αναπαύεται στον ίσκιο του όρους Φούτζι και είναι ο δεύτερος πιο δημοφιλής τόπος αυτοκτονιών στον κόσμο.





Το λένε «το τέλειο μέρος για να πεθάνεις» και όπως προανέφερα έχει το θλιβερό προνόμιο να είναι το δεύτερο πιο δημοφιλές μέρος στον κόσμο για τους αυτόχειρες. (Πρώτο είναι η Golden Gate Bridge).





Από το 1950 πολλοί Ιάπωνες επιχειρηματίες μπήκαν μέσα και τουλάχιστον 500 από αυτούς δεν βγήκαν, με αυξανόμενο αριθμό μεταξύ 10 και 30 ανά έτος.
Πρόσφατα οι αριθμοί άρχισαν να αυξάνονται περισσότερο με ρεκόρ το 2002 όπου μετρήθηκαν τουλάχιστον 78 αυτοκτονίες (αφού το δάσος είναι τεράστιο και χαώδες).





Ιάπωνες πνευματιστές πιστεύουν ότι λόγω των πολλών αυτοκτονιών έχει διεισδύσει παραφυσική δραστηριότητα στο δάσος, η οποία οδηγεί τον επισκέπτη στο βάθος του και δεν τον αφήνει να βρει την έξοδο. Την κατάσταση περιπλέκει ιδιαιτέρως η εμπειρία πως, οι πυξίδες καθίστανται άχρηστες λόγω των κοιτασμάτων μαγνητικού σιδήρου στην περιοχή και λόγω του ηφαιστειογενούς εδάφους.





Λόγω της απεραντοσύνης του δάσους ο απελπισμένος «εξερευνητής» που χάθηκε, είναι αδύνατον να συναντήσει άλλον άνθρωπο σε εκείνη την δεντροθάλασσα, όσο και να ψάχνει, ως εκ τούτου η αστυνομία έχει τοποθετήσει παντού πινακίδες με το μήνυμα «Η ζωή σου είναι ένα  πολύτιμο δώρο από τους γονείς σου. Επικοινώνησε με την αστυνομία πριν αποφασίσεις να πεθάνεις».





Εμείς που υποκύπτουμε στο μπουρδέλο «ζωή», δεν είμαστε οπωσδήποτε «δυνατότεροι»... και αλίμονό μας κιόλας... μερικές φορές...
Θα  τιμωρηθούμε ανελέητα, έστω και μετά από πολλά χρόνια, για την σήψη των ιδανικών της ζωής μας.
Θα χαθούμε χωρίς να το καταλάβουμε. Τα ίδια μας, τα εγκαταλλελειμένα από εμας ιδανικά, θα μας πνίγουν αργά και ανεπαίσθητα... και μόνο λίγοι  θα νιώθουν γιατί γερνάνε, σαπίζουν και χάνονται....





Οι πινακίδες δεν αποθαρρύνουν φυσικά τους αποφασισμένους να πεθάνουν μέσα στο πυκνό δάσος, αν και εγώ προσωπικά έχω βγάλει το πόρισμα από τα παραπάνω πως, κάποιοι και να έχουν αλλάξει γνώμη συχνά δεν έχουν επιλογή, εφόσον το δάσος είναι τόσο χαοτικό και αβυσσαλέο, που δεν μπορούν να βρουν το δρόμο πίσω.





Πάνω από 70 πτώματα ετησίως βρίσκουν οι εθελοντές που μπαίνουν στο δάσος για να το καθαρίσουν, όμως τα περισσότερα θα μείνουν για πάντα χαμένα μέσα στον σκοτεινό αυτόν τόπο.
Οι Ιαπωνικές αρχές έχουν πάψει προ πολλού να δημοσιεύουν ακριβείς αριθμούς αυτοκτονιών για να μην προωθούν την επικίνδυνη περιέργεια των τουριστών να εξερευνήσουν  το δάσος.





Να και οι τουρίστες... όμως δεν θα κάνω κριτική. Στην τελική και εσύ και εγώ οιονεί είμαστε επισκέπτες τους δάσους του θανάτου αυτήν την στιγμή... απλώς εκ του ασφαλούς.





Έχει διαπιστωθεί μια πρόσφατη απότομη αύξηση των αυτοκτονιών στο δάσος, για την οποία άλλοι Ιάπωνες κατηγορούν την οικονομική ύφεση στη χώρα και άλλοι κατηγορούν τον Σέιχο Ματσουμότο (Seicho Matsumoto) και το ρομαντικό τέλος του μυθιστορήματός του, «Κουρόι Γιουκάι» (Kuroi Jukai), το οποίο κορυφώνεται στο δάσος Αόκιγκαχάρα.





Οι ντόπιοι ισχυρίζονται ότι μπορούν να εντοπίσουν τρεις κατηγορίες επισκεπτών:
Τους πεζοπόρους που έρχονται για την περιπέτεια και την υπέροχη θέα του βουνού Φούτζι.
Τους περίεργους που έρχονται με την ελπίδα να πάρουν μια γεύση από το μακάβριο.
Τις ψυχές που φεύγουν χωρίς σκοπό να γυρίσουν πίσω.





Είναι πολύ οδυνηρό για τους φυσιολάτρες -και για μένα- να ξέρουν πως αυτό το υπέροχο κομμάτι της γης είναι φημισμένο ως σημείο αυτοκτονίας.
Ιδιαίτερα δραματικά είναι τα πράγματα για τους εθελοντές που καθαρίζουν το δάσος και που συνεχώς αναγκάζονται να αντιμετωπίζουν πτώματα σε πολύ προχωρημένη αποσύνθεση και σώματα μισοφαγωμένα από τα άγρια ζώα.





Να και μια μοντέλα που πόζαρε στο μακάβριο δάσος...






Τραγικότατη η κατάσταση για τους εργαζόμενους στο δάσος αφού πρέπει να μεταφέρουν τα πτώματα σε μία αίθουσα που ετοιμάστηκε για την στέγασή τους. Μετά ρίχνουν κορόνα-γράμματα για το ποιοι θα μείνουν για να κοιμηθούν μαζί τους.
Πιστεύεται ότι αν τα πτώματα των αυτόχειρων μείνουν μόνα τους, τα πνεύματά τους θα ουρλιάζουν όλη νύχτα και τα σώματά τους θα σηκωθούν.





Μετά από αυτό το μακάβριο «ταξίδι» κατέληξα στο πόρισμα πως δεν υπάρχει τίποτα το ρομαντικό να πεθάνεις στο δάσος Αόκιγκαχάρα.




Άνα Ζουμάνη
(εφημερόπτερα)



εφημεροπτερα
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.