Απελευθέρωση από την ψευδαίσθηση της αξίας της τροφής



Κάποια Μαρία Μπόλεκ από το Βερολίνο πεινάει εδώ και 18 μέρες μέσα σε ένα γυάλινο κουτί, εκτεθημένη στην παρατήρηση των περαστικών.  Μάλλον κάποια άγνωστη, μυστηριώδης μοίρα της νεανικής της ζωής, της έστειλε μια προειδοποίηση, κάτι σαν «θεϊκό μήνυμα», πως υπάρχει μια καλύτερη, μια πιο καθάρια, μια πιο έμψυχη ζωή από εκείνη που ζει ο -στις ψευδαισθήσεις ταγμένος- άνθρωπος. 
Και έτσι άρχισε να «πεινάει», να στερεί από το σώμα της -αυτήν την Α' ποιότητας πολύτιμη μηχανή- ό,τι καθόλου δεν χρειάζεται, αλλά μόνο την επιβαρύνει και της κλέβει την «θεϊκή ελαστικότητα». 
Η Μαρία είναι η «πνευματική αδερφή» μου, αφού κάνει ό,τι εγώ ονειρεύομαι ως σωτηρία του ανθρώπινου γένους --- την λύτρωση από την τρομερή ψευδαίσθηση της αξίας της τροφής. 
Η τροφή πρέπει να είναι μια βαθιά αναπόφευκτη ανάγκη, όχι μια χυδαία απόλαυση. 
Η τροφή πρέπει να είναι μια «ιερή πράξη», όχι ένα βάρβαρο χλαπάκιασμα, ένα βλακώδες χασομέρι.
Η πρόσληψη τροφής χωρίς την αναπόφευκτη ανάγκη γι' αυτήν, χωρίς, ας πούμε, να ουρλιάζει το κάθε ένα κύτταρο του σώματος γι' αυτήν, είναι ένα έγκλημα στην φύση την ίδια. 

Πόσο θεϊκό είναι το νερό όταν διψάς; Και πόσο αδιάφορο όταν δεν το έχεις ανάγκη;

Αυτό είναι το «δόγμα της σωτηρίας», αλλά οι ηλίθιοι αναζητούν την σωτηρία στην καταστροφή. 
Η αναμονή της απόλαυσης θα ήταν η σταδιακή της αύξηση  ως την τελική, φυσική,  ένδοξη  και πλέον μη αποφευκτέα ικανοποίηση. 

Όμως όχι. Οι ανόητοι πρέπει να σπαταλούν τις μέρες τους σε ανικανότητες απόλαυσης, ανίκανοι να κάνουν το πιο απλό, το πιο αυτονόητο: να περιμένουν, να περιμένουν, να περιμένουν...
Όχι. Την μοναδική ευτυχία τού να μπορείς να περιμένεις -ό,τι κάνει το άνθος που αφήνει το χρόνο  του για να ωριμάσει σε φρούτο, ό,τι κάνει η  τρυφερή γυναίκα όταν κουβαλά εννέα μήνες το παιδί της, ό,τι κάνει ο κάθε καλλιτεχνικός οργανισμός, που δεν είναι τσαρλατάνος, αλλά περιμένει να ωριμάσει το «πράγμα» μεσα του, να ακμάσει- όχι, ακριβώς αυτό δεν το θέλουν οι άνθρωποι.

Να χλαπακιάζουν χωρίς πείνα, να πνίγονται χωρίς δίψα, να γαμιούνται χωρίς έρωτα---- αυτό θέλουν οι άνθρωποι. 
Κανένας απολύτως σεβασμός για το μοναδικό φάρμακο: Ήρθε η στιγμή, η αναπόφευκτη. 

Η πνευματική αδερφή μου στο Βερολίνο θέλει να μας διδάξει πως,  μπορείς 30 ολόκληρες μέρες να περιμένεις ανυπόμονα-χαρούμενα την τροφή.  
Όμως αυτό θα το αποδείξει μόνο σ΄αυτούς που ήδη το ξέρουν... οιονεί. 



Άνα Ζουμάνη
(εφημερόπτερα)



εφημεροπτερα
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.