Ο νταουλιέρης




Συχνά καθόταν με τη νεαρή γυναίκα του στο "κέντρο μοντέρνων τεχνών και ψυχαγωγίας".

Στις 9.00 ξεκινάει η παράσταση.  Χιλιάδες λάμπες και λαμπάκια ανάβουν.

«Οι Τικβίκς», τρεις χοντροί άντρες με γαλάζια μπλουζάκια πηδούν ο ένας πάνω στον άλλο, τρέχουν πέρα δώθε, κάνουν θέατρο, ιδρώνουν, ακούς τα πνευμόνια τους να ουρλιάζουν, «-Ω Φτάνει, άσε με - - -», όλοι χειροκροτούν, η νέα γυναίκα σκέφτεται, «Ζορισμένο - - - Ζωορισμένο - - -»

Ένα κορίτσι σαν σβούρα κάνει κάτι με ένα άσπρο καλώδιο, αδύνατη vs πιο αδύνατο. Η γυναίκα σκέφτεται, «Ζορισμένο - - - Ζωορισμένο - - - »

Τρεις αρκούδες από τα σκοτεινά τα δάση παράγονται, ο ένας εντεχνοτραγουδάει κάτι από παράδοση. Κανένας δεν καταλαβαίνει. Λέει «ήμουν άγριος, ήμουν άγριος, ουυυυυυ, ήμουν άγριος - - - - -», όλοι χειροκροτούν, η νέα γυναίκα σκέφτεται, «Ζορισμένο - - - Ζωορισμένο - - -»

Μία παντομίμα, η «Λα Πουφ», είναι «η κακία που έγινε βουβό πνεύμα». Μια άλλη γυναίκα με πράσινο φουστάνι ξεγυμνώνεται και πάει να βρει την «Λα Πουφ», αργεί και χάνει το ραντεβού.  Η Λα Πουφ, ο σωτήρας. Η Λα Πουφ παίρνει το βραβείο,  Χα³ Λα Πουφ.

Η νέα γυναίκα νιώθει, ζορισμένο - - -

Έρχεται ο νταουλιέρης, ένας μόνος του. Ο κόσμος ρωτάει ο ένας τον άλλο, «Τι είναι; Νταουλιέρης;», «Τι μπορεί; Νταούλι;», «Νταούλι με φράκο και γραβάτα; », «Γεια σου Νταουλιέρι με το φράκο»

Στη μέση της σκηνής κάθεται ένα νταούλι. Είναι γύφτος με γκρίζες μπούκλες. «Η Μάχη!» Ρατατα τα τα τα ρα ρα ρα - - - από μακρυά πλησιάζουν αμέτρητα πλήθη με γοργό βήμα, εκατομμύρια, πλησιάζουν, ακόμα, ακόμα, ακόμα, ακόμα. Διάλειμμα, κανονιοβολισμός ράτατα, διάλειμμα, κανονιοβολισμός, κανονιοβολισμός, κανονιοβολισμός, ρατατατατατά. Ξαφνικά ένας τρομερός τυφώνας  ρρρρρρρραγρατάν ρρρρρρραγτα ρρρρρρραγτα ρρρταταταταγ ταγ ταγ ταγ τρρρρρρρραγ! Η αγωνία θανάτου αυτής της ζωής. Μάχη! Τυφώνας! Βιάζει το αυτί, το τεντώνει, το ανοίγει, το κουνάει, το σπάει, μπαίνει στην ψυχή και εκείνη ριγά - - -. Ένας τρομερός τυφώνας, ανελέητος, φρικτός, αιματοβαμμένος τυφώνας. Θα σταματήσει επιτέλους; Δε σταματά, χτυπάει παντού, θρυμματίζει τα νεύρα ρρρρραγτάτάτάγ - - - Τυφώνας! Τυφώνας - - -ρρρρρρτατατταγ, τα πάντα ανασηκώνονται από το έδαφος, θερίζονται, σκουπίζονται - - Τέλος - - τέλος - - - τέλος - - ρρρρρρραγτ!

Η μάχη πέθανε. Ησυχία. Ο γύφτος με το μάυρο φράκο και τις γκρίζες μπούκλες σηκώνεται, υποκλίνεται, φεύγει. Κανείς δεν χειροκροτά. «Απαίσιος νταουλιέρης», σκέφτονται, «Σπάει τα τύμπανα». «Ένας δεξιοτέχνης του καρπού, απλά», λέει ένας αριστοκράτης στην εξέδρα.

Η νέα γυναίκα κάθεται και είναι χλωμή - - - «Είσαι τρομαγμένη--», της λέει ο άντρας της και της πιάνει το χέρι. «Ναπολέων - - -», λέει η γυναίκα; «Τι;», ρωτάει ο άντρας.  «Κανείς δεν χειροκρότησε, θα τον απολύσουν», λέει η γυναίκα. «Όχι», λέει ο άντρας, «έχουν συμβόλαιο - - - τι χλωμή που είσαι» - - - «Ναπολέων - - -»  νιώθει η γυναίκα 


Άνα Ζουμάνη
(εφημερόπτερα)



εφημεροπτερα
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.