Ερωτική επιστολή σε έναν νεκρό



Σε φοβάμαι, αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να σε σκέφτομαι.

Το πρόσωπό σου μου φάνηκε τόσο γνώριμο όταν σε πρωτοείδα, λες  και αναδύθηκε από τις παιδικές μου αναμνήσεις.

Σαν να ζωντάνεψε ξαφνικά μια μορφή βγαλμένη από τη φαντασία μου. Γεμάτη μυστήριο, φορτισμένη με μια δόση ερωτισμού, αλλά πάντα κρυφή και άπιαστη…    κι όμως τόσο οικεία.

Τόσα χρόνια -άραγε πόσα; 20; 25;- ξεχασμένη στην άκρη του μυαλού μου… κι όμως πάντοτε παρούσα.

Σαν να διέγραφα σε όλη μου τη ζωή μια τροχιά που θα κατέληγε αναπόφευκτα στο χώρο που περικλείεται ανάμεσα στο στέρνο και τα απλωμένα σου χέρια.

Γράφοντας τώρα αυτές τις λέξεις τρέμω. Αν αυτό που αισθάνομαι είναι αληθινό…

Πρέπει να κάψεις αυτό το γράμμα. Μόνο όταν θα καίγεται θα έχει τη θέρμη που θέλω να σου δώσει. Και συγχρόνως φοβάμαι. Φοβάμαι εσένα αλλά και για σένα.

Φοβάμαι μήπως είσαι απλώς ένας ακόμη άνθρωπος σαν όλους τους άλλους, μόνο σάρκα και αίμα. Όχι καλύτερος από εκείνους που με πλήγωσαν μόνο και μόνο γιατί φοβήθηκαν αυτό που δεν μπορούσαν να καταλάβουν σε μένα.

Φοβάμαι και για εσένα, μήπως σε πληγώσω άθελά μου, σαν ποιητής που ηδονίζεται να ζει βασανισμένους έρωτες. Φοβάμαι μήπως σπάσω την εύθραυστη ισορροπία της ζωής σου αγγίζοντάς σε.

Γιατί το άγγιγμά μου θα είναι ψίθυρος και έκρηξη. Θα είναι το άυλο φτερό μιας πεταλούδας και η σύγκρουση δύο τιτάνων. 

Δεν ξέρω αν θα επιβιώναμε από μια ακόμη αποτυχημένη προσπάθεια. Έχουμε αρκετές πληγές και οι δύο. Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ τίποτα γιατί δεν έχω την ελευθερία να το κάνω.

Δεν μπορώ όμως και να μην σε σκέφτομαι, να μην αναρωτιέμαι πώς θα ήταν άραγε αν άγγιζα τα χείλη μου στα δικά σου, έτσι όπως έχω χρόνια να αγγίξω… Δεν πειράζει αν φοβάσαι… Φοβάμαι άλλωστε κι εγώ.

Σε ένα πιο δίκαιο παράλληλο σύμπαν θα ήμασταν είκοσι χρόνων και θα συναντιόμασταν σήμερα για πρώτη φορά. Με την τέλεια ομορφιά και την αθωότητα της ηλικίας μας θα ερωτευόμασταν, θα μιλούσαμε και θα γελούσαμε όλη τη νύχτα και την μαγική ώρα πριν ξημερώσει θα μοιραζόμασταν το πρώτο φιλί… 

Αντί για αυτό όμως, εσένα σε πρόλαβαν τα άσπρα μαλλιά, κι εμένα μου άλλαξαν τη μορφή το μίσος και η ντροπή για τον ίδιο μου τον εαυτό. Μας σάρωσαν οι λάθος επιλογές μας, μας τσάκισαν ατυχή γεγονότα και άνθρωποι που μας χρησιμοποίησαν για να θρέψουν τους εγωισμούς τους.

Τουλάχιστον μπορώ να μεθώ με τη σκέψη ότι σε γνώρισα. Μπορώ στη φαντασία μου να πλάθω τις τέλειες στιγμές που μας αξίζουν.

Κορμιά έχουμε γευτεί και οι δύο κι έχουμε αφήσει να μας γευτούν. Δοκίμασε όμως κανείς να γευτεί την ψυχή σου; Δοκίμασες ποτέ να απογυμνώσεις τόσο έναν άλλο άνθρωπο ώστε να αφήσεις μονάχα τη σκέψη του;

Θα θελα να ήξερα τα πάντα για σένα, σαν να ήμουν εκεί σε κάθε στιγμή της ζωής σου και πάλι δεν θα μου ήταν αρκετό. Θα θελα να ήμουν το πρώτο πλάσμα που θα σε άγγιζε μα και να ήμουν εκεί να ανασάνω την τελευταία πνοή έρωτα που θα βγει από τα χείλη σου…

Μη νομίσεις πως έπεσες σε τρελό… Είναι μόνο τα λόγια ενός ποιητή, φίλε μου, τίποτε άλλο.


Αφιερωμένο στον υπέρτατο θανών έρωτα

Τ.Η.   



Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.