Αυθαίρετες παρουσιάσεις - Ο Κάφκα ως αξιοθέατο






Αφορμή για αυτό που γράφω υπήρξε μια διαμαρτυρία - σχόλιο, του εκδότη – συγγραφέα Κώστα Δεσποινιάδη, ο οποίος τυχαία ανακάλυψε πως το βιβλίο του «Φραντς Κάφκα. Ο ανατόμος της εξουσίας» των εκδόσεων "ΠΑΝΟΠΤΙΚΟΝ", θα παρουσιαζόταν από κάποια λέσχη φιλελευθέρων.
Σίγουρα βρισκόμαστε στην εποχή της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών, όπως όμως βρισκόμαστε και στην εποχή της απόλυτης αυθαιρεσίας.
Όταν ο δημιουργός ενός έργου βρίσκεται εν ζωή, αν ο φορέας που θέλει να παρουσιάσει  και ν’ ανοίξει συζήτηση γύρω από το έργο του, θέλει να λέγεται σοβαρός, έχει χρέος να τον φωνάξει.  Έχει χρέος όχι μόνο προς εκείνον αλλά και προς το κοινό που θα καλέσει στην παρουσίαση. Γιατί ποιος θα είναι ο εκπρόσωπος του συγγραφέα για να λύσει τις απορίες και ν’ απαντήσει στις ερωτήσεις του κοινού αν όχι ο ίδιος ο συγγραφέας.
Στο βιβλίο αυτό συγκεντρώνονται έξι κείμενα που φιλοδοξούν να αναδείξουν την πολιτική-αναρχική διάσταση των γραπτών του Κάφκα και να εξετάσουν το γιατί αποσιωπήθηκε αυτή η παράμετρος από την επίσημη κριτική, καθώς και το γιατί υποβαθμίστηκε η αντίστοιχη σύνδεσή του με αναρχικούς κύκλους της Πράγας από πολλούς βιογράφους του.
Σε αυτές λοιπόν τις ενότητες επίπεδα θα δώσουν απαντήσεις οι νεοφιλελεύθεροι παντογνώστες και όχι ο ίδιος ο δημιουργός; Θα ήθελα πολύ να ακούσω ένα σοβαρό επιχείρημα που να στηρίζει και να υπερασπίζεται μια τέτοια θέση υπέρ αυτής της λέσχης.
Το βέβαιον είναι πως θα ακούσω τις ίδιες ανορθολογικές γελοιότητες και λεκτικά παραληρήματα, που ακούω πάντα σε αντίστοιχες περιπτώσεις.
Στην Ελλάδα των κάφρων και της αυθαιρεσίας, τέτοιες σκέψεις φαντάζουν ψιλά γράμματα. Στην Ελλάδα του είσαι ότι δηλώσεις ο κάθε τυχάρπαστος βαφτίζει άποψη την όποια αστήρικτη και αβάσιμη ανοησία, γέννημα της ανεγκέφαλης κεφαλής του και την μοιράζεται με το ανυποψίαστο κοινό, δηλαδή συνήθως παραπλανεί και αδικεί κατάφορα το πρωτόλειο υλικό, την καθαρή δημιουργία δηλαδή.
Ο ίδιος ο συγγραφέας δήλωσε πως ένα έργο μπορεί στα χέρια του κοινού να γίνει από σουβέρ μέχρι και πιάτο σερβιρίσματος.
Όμως δεν μπορεί να αγνοείτε  και να ακυρώνετε ο εν ζωή δημιουργός.
Πράξεις αυθαίρετες και φασίζουσες, αντίθετες προς κάθε έννοια δεοντολογίας και λογικής, αγγίζοντας μόνο τα πεδία της αυθαιρεσίας και της ακατάληπτης παραδοξολογίας.
Απορίας άξιον είναι βέβαια το γιατί αυτή η λέσχη αφού ήθελε να κάνει παρουσίαση και ανάλυση κάποιου έργου ή του ίδιου του Κάφκα, δεν πήρε  πρωτότυπα έργα του ίδιου του Κάφκα, αλλά πήρε το βιβλίο του Δεσποινιάδη για να αναφερθεί στον Κάφκα. Της παραδοξολογίας το ανάγνωσμα. Αναλύω ένα «αντικείμενο» μέσω της ανάλυσης – θέσης ενός προηγούμενου συγγραφέα – αναλυτή, αγνοώντας το αυθεντικό έργο για το οποίο γίνεται λόγος.. Δηλαδή πηγαίνω Θεσσαλονίκη μέσω Σαντορίνης.
Αποτέλεσμα  η αυταπάτη της παραπλάνησης.
Αυτό που έλειπε πάντα από αυτή τη χώρα δεν ήταν τίποτα άλλο από τη στοιχειώδη σοβαρότητα απέναντι σε σοβαρά ζητήματα και αντίθετα πάντα περίσσευε, μια απανταχού υφέρπουσα   ελαφρότητα, βορά για τις ανυποψίαστες και ανιστόρητες συνειδήσεις.
Η διαμαρτυρία φαντάζει σχεδόν άσκοπη. Φωνές σε ώτα μη ακουόντων, και το χειρότερο όλων έργα κόπου και σοβαρής μελέτης, στα χέρια αυτών που λέμε «χρήσιμων ηλιθίων».
Το όλο εγχείρημα της λέσχης αυτής των φιλελευθέρων, θα το χαρακτήριζα, δανειζόμενος τον τίτλο του αριστουργήματος του Márquez‎, τοξεύοντας με το βέλος του συμβολισμού, «Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας» με άλλα λόγια ν’α αγαπιόμαστε σε τούτη εδώ την άχρονη και άρρυθμη περίοδο της παρατεταμένης παρακμής.
Εβίβα  λοιπόν…


Γιώργος Χρηστάκης
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.