Η Ουσία της Φιλίας

Marc Chagall––The Walk, 1917


Ξέρω μόνο δύο ανθρώπους που νιώθουν φιλία για μένα: Τον αδερφό μου και ένα άλλο άτομο. Καταλαβαίνουν ό,τι σκέφτομαι, ό,τι νιώθω, ό,τι λέω, με τις πιο αγνές προθέσεις. Δηλαδή τελείως χωρίς «παγίδα βάλλειν θέλειν». Ακούνε μόνο τα πολύτιμα, παρακούνε τις πιθανές παραφωνίες χωρίς να κάνουν «γκουγκ»–––

Ο φίλος παίρνει  το καϊμάκι από τον αγαπημένο του άνθρωπο και δεν διαμαρτύρεται για το «νερουλό γάλα» από κάτω, αφού το εκλαμβάνει ως νόμο της φύσης πως, το καϊμάκι δεν φτάνει ως τον πάτο–––
Ο φίλος μάς ερμηνεύει σύμφωνα με τα ιδανικά μας που βρίσκονται βαθιά μέσα μας, όχι σύμφωνα με τις εμφανείς καθημερινές μας αδυναμίες   –όπως δηλαδή ο ερωτευμένος όσο είναι ερωτευμένος. 
Ο φίλος στήνει καρτέρι στα σπάνια ζενίθ μας  –αγνοεί την εξαχρείωση μας. 
Ο φίλος είναι ο ευγενής εξερευνητής και ερμηνευτής του αληθινού μας όντος. Καταλαβαίνει την αδυναμία μας, εκτιμά την δύναμή μας. 
Ο φίλος είναι μαζί μας όπως είναι ο γνώστης με τα καθαρόαιμα άλογα, όπου αναγνωρίζει και σέβεται την ιδιορρυθμία τους και δεν απαιτεί από αυτά το αδύνατο. 

Αυτό το είδος της εκούσιας–ή μη εκούσιας (δεν ξέρω)  αγαθοσύνης των νεύρων, την λέμε: Φιλία. 
H κάθε άλλη είναι ψέματα και υποκρισία. 
Αυτή η αιώνια πολύτιμη καλοσύνη είναι η ίδια η χάρη του Θεού –συνήθως την έχουμε με τους πεθαμένους. Τότε συνερχόμαστε, τότε θυμόμαστε την ξεχωριστή αξία τους, μπαίνουμε βαθιά μέσα στο ον  –το ον του οποίου η ζωντανότητα δεν μας εμποδίζει πια. 
Όσο ζούσε είχε την αναίδεια να σκέφτεται και να νιώθει διαφορετικά από εμάς. 




Άνα Ζουμάνη
(εφημερόπτερα)



εφημεροπτερα
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.