Επιτέλους αυτό το ρημάδι το όχι που είπαμε στο δημοψήφισμα, ας το τηρήσουμε



«Δεν μπορώ να φανταστώ πως θα υπήρχε Έλληνας βουλευτής που σ’ αυτήν εδώ την αίθουσα θα ψηφίσει την κατάργηση του ΕΚΑΣ, δηλαδή του μικρού αυτού επιδόματος, στους χαμηλοσυνταξιούχους»



Αυτό είχε δηλώσει πριν από κάποιο καιρό ο Αλέξης Τσίπρας μέσα στην βουλή, την ίδια βουλή που τώρα καλείται όχι μόνο να κόψει το ΕΚΑΣ, αλλά να ζητήσει και από αρκετούς χαμηλοσυνταξιούχους να επιστρέψουν πίσω τα χρήματα που έχουν πάρει τον προηγούμενο χρόνο, μέσο παρακράτησης από την ήδη χαμηλή σύνταξη τους.
Κάποιος στην προκειμένη περίπτωση χρειάζεται ψυχίατρο, ο λαός με αυτά που ακούει αλλά ακόμα πιο σίγουρα η ίδια η κυβέρνηση με αυτά που λέει και κάνει.
Θυμάμαι πριν από χρόνια που έλεγαν ότι παλιά η ζωή ήταν δύσκολη. Σίγουρα ήταν, όμως είχες τον τρόπο να ζήσεις.



Αν ήξερες να φτιάχνεις ψωμί, έβγαινες και το πουλούσες, αν ήθελες υπήρχαν οικοδομές για να βγάλεις ένα μεροκάματο, αν ήθελες πήγαινες στα καράβια και μπορούσες να κάνεις καλά λεφτά.
Δύσκολα λεφτά σίγουρα, αλλά είχες την ευκαιρία.
Τώρα δυστυχώς ακόμα και για να κλάσεις χρειάζεσαι εκατό πιστοποιητικά και άδειες τις οποίες είναι σχεδόν αδύνατον να τις βγάλεις και αν τολμήσεις και το κάνεις, όχι μόνο δεν θα βγάλεις λεφτά, αλλά η υψηλή φορολογία μπορεί να σε αφήσει και στον δρόμο.
Προσωπικά αρνούμαι αυτή την κατάσταση όμως αν δεν έχω παρέα στην άρνηση και βλέπω γύρο μου ανθρώπους που ενώ ντρέπονται πλέον να υποστηρίξουν την κυβέρνηση θα την ξαναψηφίσουν, ή ανθρώπους που ενώ δεν θέλουν αυτή την κατάσταση υπομένουν γιατί φοβούνται λέγοντας αυτό το περίφημο (και μετά τι;) τότε δεν έχω πολλά να κάνω, ούτε φυσικά και κανένας άλλος.
Το θέμα είναι όχι τι θα ψηφίσουμε στις επόμενες εκλογές αλλά σε τι θα πούμε όχι εμείς οι ίδιοι.
Αν περιμένουμε να μας δώσουν την άδεια να ζήσουμε τελειώσαμε, ο κάθε ένας από εμάς πρέπει να διεκδικήσει αυτό το δικαίωμα με οποιοδήποτε τρόπο και χωρίς φυσικά να φοβηθεί τις συνέπειες.
Αυτές οι γαμημένες συνέπειες και ο φόβος του τι θα έρθει μας έχει κάνει δειλούς, να προσκυνούμε τους προστάτες από τις φανταστικές συνέπειες.



Ποιος άραγε καταλαβαίνει ότι οι πραγματικές συνέπειες είναι αυτές που ζούμε και είναι αποτέλεσμα του φόβου και τις ανασφάλειας, της μικροπρέπειας και του ωχαδερφισμού μας, της ιδιοτέλειας αλλά και της μικρόνοης  φοβικής διάθεσης των περισσοτέρων.
Άραγε πόσο ακόμα μπορεί να σκύψει αυτός ο λαός που χωρείς κανένα έλεος τον καταστρέφουν;
Ας μιλήσουμε πλέον ειλικρινά, δεν έχουμε μέλλον αν δεν κοιτάξουμε το παρόν μας και το παρόν αυτή την στιγμή, δεν είναι δυσοίωνο, είναι σχεδόν ανύπαρκτο.
Επιτέλους αυτό το ρημάδι το όχι που είπαμε στο δημοψήφισμα, ας το τηρήσουμε

Γιάννης Ζωγραφάκης 
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.