Γιατί δε γράφω; (του Στέλιου Κυμπουρόπουλου)




Τα προηγούμενα χρόνια συνήθιζα να χρησιμοποιώ τα κοινωνικά δίκτυα προσπαθώντας να περιγράψω μέσα από τη δική μου ματιά τα ζώντα προβλήματα που βίωνα ως μέσος, κοινωνικοοικονομικά, Έλληνας. Μαζί με αυτό υπάρχει και κάτι άλλο επάνω μου που επιβαρύνει αυτό το "μέσος Έλληνας". Είμαι και άτομο με αναπηρία που έχει όνειρα και μια ρομαντική αγάπη για την Ελλάδα! Γιατί ρομαντική; Γιατί πίστευα ότι τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν.
Τελικά καθημερινά καταλαβαίνω πως τίποτα δε θα αλλάξει γιατί η Ελλάδα είμαι εγώ ή εσύ ή το τρίτο άτομο που αυτή τη στιγμή ανάβει το τσιγάρο του λέγοντας "μπράβο Γαλλία!". Είμαι τελικά ο Εγώ που ψάχνω γήινους αρκουδιάρικους σωτήρες. Είμαι ο ΕΓΩ που στη δική μου οικογένεια δουλεύουν όλοι. Εντάξει μπορεί να παίρνω 350€ και να δουλεύω σαν το σκυλί αλλά "αθάνατη Ελλάδα το καλοκαίρι κανονίζω διακοπές Σαντορίνη!".
"Πουλιέται η Σαντορίνη; Ε και; Εγώ το καλοκαίρι θα πάω!". Πουληθήκαμε ολάκεροι και εγώ σκέφτομαι το χαμένο έρωτά μου. Σε ποια Ελλάδα μπορώ να αγαπήσω, αν πρώτα δεν αγαπήσω τον εαυτόν μου. Αν αγαπήσω το εγώ μου, θα αγαπήσω και το δικό σου εγώ. Και αν αυτό πολλαπλασιαστεί, τότε θα σημαίνει πως αγαπάμε το εμάς! Σημαίνει πως αγαπώ την ιστορία μου, τους αγώνες και αυτό το χώμα με ό, τι έχει ξεφυτρώσει από μέσα του και έχει γεννηθεί μέσα σε αυτό.
Γιατί δε γράφω; Γιατί τελικά έχασα την πρώτη ύλη... την ελπίδα της Αλλαγής! 



Στέλιος Κυμπουρόπουλος


Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.