«Καλλιτεχνικό»: Μια λέξη γεννημένη από τις κακές καρδιές.




Κάποιος της είπε: «Τα εξαιρετικά γραπτά σου δεν είναι επαρκώς στολισμένα, δυστυχώς»
«Όχι», απάντησε εκείνη, «αυτό που είναι μέσα τους εμποδίζει τα καλλιτεχνικά παιχνιδίσματα και τους φραμπαλάδες».

Στην καλλιτεχνία ανήκει ψυχρότητα, αναλγησία για τον άνθρωπο, αδιαφορία για την τύχη του. Αλλά εκεί που θέλεις να βοηθήσεις, να ανακουφίσεις, ίσως και να θεραπεύσεις, γίνεσαι «γιατρός» και «φιλόσοφος».
Εκεί σταματά, το παιχνιδάκι «τέχνη» -πέρα δώθε το μπαλάκι.
Όμως άνθρωποι χωρίς καρδιά για τον άνθρωπο δεν το καταλαβαίνουν αυτό. Γι΄αυτούς η ανθρωπότητα είναι μια μεγάλη παιδική χαρά του ταλέντου τους.  Η τέχνη είναι γι΄αυτούς η τροφή της μεγαλομανίας τους. Ως εκ τούτου δεν δίνουν τίποτα. Μόνο παίρνουν.

Η  λέξη «καλλιτεχνικό» προέρχεται από ωχρές, κακές καρδιές που αδιαφορούν για τον συνάνθρωπο, που μισούν και περιφρονούν τον άνθρωπο.
Η τέχνη όμως μπορεί να είναι μόνο ένα από εκείνα τα μέσα που σώζουν την βυθισμένη στην υποκρισία ανθρωπότητα, που την λυτρώνουν από τις αμέτρητες αρρώστιες και από τις αβύσσους της.

Να 'μαι λοιπόν, από τότε που υπάρχω, Τολστοϊανοί!
Και εκτοξεύω ένα ανάθεμα προς όλες εκείνες τις καρδιές που δεν επενδύουν το ταλέντο τους στο να προσφέρουν «ψυχική βοήθεια».
Παρεπιπτόντως... αυτό ξεσπάει στους ίδιους.
Ωχροί και ανελαστικοί κουτσαίνουν στη ζωή.
Ό,τι δίνω με κάνει πλούσιο, ότι παίρνω με φτωχαίνει.

Είδα ανθρώπους να χαίρονται βλέποντας τους συντρόφους τους να τρώνε.
Άνθρωποι που δίνουν δεν κινδυνεύουν ποτέ να σβήσουν από αρτηριοσκλήρυνση.
Κάποια εσωτερική φωτιά, μια θεϊκή φλόγα τρώει ό,τι επιβλαβές και περιττό μέσα τους, καθαρίζει το σώμα τους από τον συσσωρευμένο σκώρο.

Περιέργως, σε στενές σχέσεις όπως «γυναίκα και παιδί», η ανιδιοτέλεια έχει μικρότερη ευεργετική επίδραση από ότι απέναντι στον «τελείως ξένο»
Η γυναίκα και το παιδί, ή ο εραστής, ή ο πιστός σκύλος ανήκουν στην σφαίρα του «εγώ», ενώ ο ξένος ζητιάνος, το αδέσποτο σκυλί, το βασανισμένο άλογο, το ξένο πεινασμένο παιδί, η ξένη εγκαταλελειμμένη γυναίκα ανήκουν στον ιερό χώρο της ανιδιοτέλειας.
Εδώ μόνο αρχίζει η «θεϊκή φλόγα» να καίει και να καταστρέφει τα μιάσματα...

Γελώ με τους άπιστους.
Γιατί βλέπω με χαιρεκακία τα μελλοντικά τους βασανιστήρια.


Άνα Ζουμάνη
(εφημερόπτερα)


εφημεροπτερα
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.