Χρόνος σημείο και συνείδηση - από την εκδηλωμένη συνθήκη, στην άχρονη πραγματικότητα- (Μέρος δεύτερο)



Δεύτερο μέρος 

Όμως  ευτυχώς το να μείνει κανείς αιώνια καθηλωμένος στην οθόνη του υπολογιστή, διαβάζοντας αυτή την εργασία, δεν θα συμβεί γιατί στις αισθήσεις μας  είναι κοινώς γνωστό και αποδεκτό ότι ο χρόνος είναι ορισμένος και κοινώς για όλους.
Γιατί όμως υπάρχει αυτή η αντινομία μεταξύ της πραγματικότητας και της αίσθησης;
Όταν αναφερόμαστε στα άπειρα χωρικά και χρονικά σημεία που αποτελούν ένα συγκεκριμένο χωροχρονικό μέγεθος αυτό είναι μια πραγματικότητα, όμως η αίσθηση που έχουμε για αυτήν την πραγματικότητα έχει συγκεκριμένο μέγεθος και ροή. Είναι σαν ο αισθητός κόσμος να επιλέγει την εκδήλωση μόνο συγκεκριμένων στιγμών μέσα από την απειρία όλων των στιγμών που δημιουργούν την χωροχρονική αλληλουχία.
Με απλά λόγια είναι σαν ο κόσμος ή η ίδια η ύπαρξη μας καθώς και η ύπαρξη κάθε άλλου εκδηλωμένου όντως σε αυτόν τον κόσμο, να επιλέγει να έχει αίσθηση στην εκδήλωση μόνο ενός συγκεκριμένου αριθμού καρέ ή φάσεων της πορείας ενός γεγονότος, κρατώντας τα υπόλοιπα μακριά από τις αισθήσεις μας και πιθανός μακριά από την ίδια την εκδήλωση.
Αν εκδηλωνόταν όλα  τα άπειρα καρέ στην αίσθηση μας, τότε και εμείς αλλά και ο κόσμος θα ήταν παγωμένος σε μια ορισμένη φάση χωρίς να υπάρχει η δυνατότητα να αλλάξει κάτι.

Το παρόν

Εδώ μπαίνει και ο ρόλος της συνείδησης, ότι για το άπειρο είναι μια πραγματικότητα, για τον άνθρωπο και την νόηση του είναι κάτι άπιαστο το οποίο αν προσπαθήσει να το προσεγγίσει στο απόλυτο μέγεθος του, απλά θα καταστραφεί.
Αν δώσουμε στον χρόνο τρεις διαφορετικές κατευθύνσεις, τότε θα μπορέσουμε να τον χωρίσουμε σε παρελθόν, παρόν και μέλλον. Το παρελθόν και το μέλλον έχουν ένα μέγεθος αντιληπτό από όλους, όμως το παρόν δεν βρίσκεται πουθενά, δεν γίνεται αντιληπτό από κανέναν και αυτό γιατί το απόλυτο παρόν είναι σημειακό, δηλαδή μηδενικό σε μέγεθος
Ως όντα, η συνειδητότητα μας, υπάρχει σε ένα φάσμα το οποίο ανταποκρίνεται στο άμεσο παρελθόν και στο άμεσο μέλλον. Πάλλεται δηλαδή γύρο από μια μέση θέση μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος.
Αυτή η κατάσταση δημιουργεί ένα νέφος γύρο μας και για αυτό δεν είναι ποτέ δυνατόν να έχουμε απόλυτη αίσθηση της ύπαρξης μας η οποία είναι εγκατεστημένη στο παρόν.
Αυτή η συνεχής εναλλαγή, μας δημιουργεί την αίσθηση της κίνησης και της αλλαγής και κρατάει την συνείδηση μας σε μια ασαφή θέση την οποία δεν μπορούμε να ορίσουμε απόλυτα.
Είναι κοινή εμπειρία το ότι όταν προσπαθούμε και εστιάζουμε την προσοχή μας κάπου, τότε υπάρχει μεγαλύτερη συνειδησιακή αφύπνιση και αυτό  συμβαίνει γιατί τότε μικραίνουμε το φάσμα της ταλάντωσης μας.
Η απόλυτη γνώση και η απόλυτη ταύτιση με τον εαυτό μας αλλά και με τον κόσμο βρίσκεται σε αυτό το σημείο του παρόντος. Αυτό είναι άχρονο και δεν υπόκειται στην φθορά.

Αν κάνει κανείς ένα απλό πείραμα, θα καταλάβει αυτή την διαφορά. Αν ένας άνθρωπος κλείσει τα μάτια του και βρεθεί σε έναν ξένο χώρο με ανθρώπους γύρο του που δεν ξέρει ποιοι είναι, έχει έντονη την αίσθηση αυτού του νεφελώδους φάσματος, η συνειδητότητα του είναι περιορισμένη, δεν μπορεί να διακρίνει τις μορφές, τον χώρο, ούτε καν τις προθέσεις αυτών που βρίσκονται μέσα και τον παρατηρούν. 
Η αίσθηση που έχει για τον χώρο αλλά και για την ζωή την ίδια μέσα στον χώρο αυτό, είναι εντελώς διαφορετική από την πραγματικότητα. είναι μπερδεμένος και χαμένος μέχρι την στιγμή που τα μάτια του ανοίγουν και αποκαλύπτεται μπροστά του η πραγματική μορφή των πραγμάτων. Τότε η φαντασία αλλά και οι υποθέσεις που δοκιμάζουν τον νου του εξαφανίζονται, το φάσμα της ασάφειας αποκαθηλώνεται και μπροστά του εμφανίζεται αυτό που πραγματικά είναι και όχι αυτό που νόμιζε πριν ότι φαινόταν.
Συμβολικά θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε ότι έχει φτάσει σε αυτό το σημείο όπου οι συνείδηση του του επιτρέπει να είναι απολύτως παρόν στην ζωή του.

Συνειδητότητα 

Αν η συνείδηση καταφέρει και εστιαστεί εκεί, σε αυτό το απόλυτο, τότε  η ύπαρξη μας θα συνδεθεί απόλυτα μαζί μας, τότε ο χρόνος θα γίνει ένα πλαστό μόρφωμα των αισθήσεων, ο χώρος δεν θα έχει μέγεθος αλλά ποιότητα, ο θάνατος δεν θα υφίσταται  και ο κόσμος θα φανεί σε όλη την μεγαλειώδη όψη του.
Τότε θα παύσουμε να είμαστε άνθρωποι, και θα γίνουμε ένα με το απόλυτο.
Μέχρι εκείνη την ώρα όμως, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να ζούμε την κάθε στιγμή στην μοναδικότητα της ορίζοντας καλύτερα τον εαυτό μας αλλά και την θέση του μέσα σε αυτόν τον κόσμο.
Αν κάνουμε κάποιες απαραίτητες αναγωγές, θα δούμε ότι τα πάντα για να λειτουργήσουν χρειάζονται ένα σώμα και ένα πνεύμα. Το πνεύμα είναι ο οδηγός, και το σώμα το όχημα αλλά και το κέντρο των αισθήσεων το οποίο καθορίζει την αίσθηση του ότι υπάρχουμε. Προσδιορίζει την υλική μας συνειδητότητα.
Αν λοιπόν σκοπός, ή αυτοσκοπός ενός όντως είναι να αποκτήσει την αίσθηση της συνέχειας, δηλαδή να καταλαβαίνει κάθε μια μεταβολή, από τον υλικό κόσμο στον επόμενο και ίσως πάλι πίσω, τότε ο δρόμος για να φτάσει σε αυτό το σημείο, πιθανόν προϋποθέτει, την κατασκευή ενός ενεργειακού σώματος με αισθήσεις ανάλογες του φυσικού. 
Εκεί κοντά πιθανός βρίσκεται και το σημείο, το πραγματικά ατομικό σημείο το οποίο είναι αδιάσπαστο, αμετάβλητο, αθάνατο. 

Γιάννης Ζωγραφάκης 

Για να διαβάσετε το πρώτο μέρος πατήστε εδώ 
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.