Η παλαιά νέα τάξη πραγμάτων πεθαίνει, Ζήτω η νέα τάξη πραγμάτων που έρχεται (Μέρος πρώτο)




Ο κόσμος αλλάζει, περιστρέφεται μέσα στην θύελλα της ροής ξεριζώνοντας ότι είναι νεκρό η ότι πεθαίνει. Η διαδοχή φέρνει τον κόσμο ξανά και ξανά, από την θερμοδυναμική ισορροπία, στην αναγέννηση και τώρα όμως τι; 
Μια κοινωνία, μια χώρα, ένα έθνος, μια Ήπειρος, ολόκληρος ο ανθρώπινος πολιτισμός, διαφοροποιείτε ποιοτικά ανά τους αιώνες με μικρές η μεγάλες περιόδους εναλλαγών ύφεσης αλλά και ακμής.
Καμία αλλαγή, κανένα μεγάλο γεγονός που αφορά τον ανθρώπινο πολιτισμό, δεν εκδηλώνεται από μόνο του. Πάντα υπάρχει πίσω από αυτό η στοχευμένη ανθρώπινη βούληση η οποία εφαρμόζει με συγκεκριμένο τρόπο, συγκεκριμένες εκφρασμένες ιδέες.
Η ιστορία γράφεται συνεχώς και οι σελίδες της, είναι γεμάτες με σκέψεις που χαράχτηκαν μέσα σε αυτή, πολύ πριν εκδηλωθούν στην κοινωνία.
Κάθε μεγάλη αλλαγή, φέρνει μια καινούρια τάξη πραγμάτων και αυτό γίνεται, όταν η προηγούμενη συνθήκη, είναι κοντά στον κορεσμό της, άρα κοντά στον θάνατο της.
Το όραμα απαιτεί γνώση και η γνώση απαιτεί ευρύ νου  και κρητική σκέψη, στοιχεία που υπάρχουν ενδογενός λίγο ή πολύ στον άνθρωπο, τα οποία όμως χρειάζονται να καλλιεργηθούν από την παιδεία.
Ο ανθρώπινος πολιτισμός, για να μεγαλουργήσει, χρειάζεται τρεις ισχυρούς και ισοδύναμους πυλώνες. Την βιομηχανία, Την τεχνολογική και επιστημονική ανάπτυξη και το πνευματικό και φιλοσοφικό ιδεώδες το οποίο εκφράζεται με μεγάλη σαφήνεια μέσα από την φιλοσοφία, το ιδεώδες αυτό, μπορεί να δώσει εξαιρετικά ισχυρές βάσεις σε αυτό που είναι η ουσία της  παιδείας και όχι σε αυτό που σήμερα αποκαλείται ως παιδεία και στην ουσία είναι απλά, στοχευμένη  εκπαίδευση.
Από τον 18ο αιώνα, μέχρι σήμερα έχουν γίνει στον σύγχρονο σε εμάς κόσμο, τεράστιες αλλαγές στον τρόπο σκέψης αλλά και σε όλες τις υπόλοιπες δομές του δυτικού πολιτισμού.
Όμως η παλαιά "νέα τάξη πραγμάτων" η οποία αποκαθηλώνετε αυτή την στιγμή, είναι η εκδήλωση παλαιότερων ιδεών που άρχισαν να εδραιώνονται από την βιομηχανική επανάσταση και μετά.
Αυτή την ώρα, σε αυτά τα χρόνια, βιώνουμε έναν περίεργο πόλεμο ο οποίος δεν αφορά έθνη η κράτη, αλλά τον τρόπο σκέψης και την φιλοσοφία που δομεί τον ανθρώπινο πολιτισμό.
Ας γυρίσουμε λίγο πίσω στον χρόνο λοιπόν.
Η ταξική κοινωνία του μεσαίωνα αλλά και των παλαιότερων χρόνων έχασε ολοκληρωτικά την μάχη μετά την Γαλλική επανάσταση και άνοιξε τον δρόμο για την ισχυροποίηση των επιστημών ως θεμέλιο της γνώσης και για την βιομηχανική εποχή η οποία ήταν το παρεπόμενο αυτής της εξέλιξης.
Η βιομηχανική επανάσταση βρήκε έναν κόσμο φτωχό και στο μεγαλύτερο μέρος του αγράμματο. που είχε την ανάγκη να βγει από την σκλαβιά της πείνας και της ανέχειας.
Η Οκτωβριανή επανάσταση έδωσε στον λαό το δικαίωμα να θέλει να πετάξει τις αλυσίδες του, όμως έστρεψε τον άνθρωπο καθαρά στην ύλη, εφόσον αρνήθηκε, κάθε τι εσωτερικό, κάθε τι υπερβατικό, κοίταξε μόνο το σώμα του πολιτισμού και όχι την ιδέα του και παρά το ΄ότι επισήμως το πρότυπο αυτό εφαρμόστηκε μόνο στην Ανατολή, οι ιδέες που εξέφρασε και ο τρόπος σκέψης του, επηρέασαν όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο, στρέφοντας τον καθαρά προς το φαινόμενο και όχι την αιτία της εκδήλωσης.
Σταδιακά, απελευθερώθηκε το εμπόριο.
Στον φτωχό και διψασμένο για υλικά αγαθά κόσμο, δόθηκε η ευκαιρία να αποκτήσει επιτέλους αυτά που άλλοτε φάνταζαν σαν όνειρο θερινής νυκτός. Με αυτόν τον τρόπο, η Νέα τάξη του παρελθόντος έκανε τους υπηρέτες της προηγούμενης από αυτήν εποχής, πελάτες.
Η παγίδα του ελέγχου μόλις είχε στηθεί. 
Δόθηκε η δυνατότητα σε αυτούς τους ανθρώπους να μπορούν να αποκτήσουν περισσότερα αγαθά από ότι τους επέτρεπαν τα οικονομικά τους, μέσο δανεισμού και λόγο της χαμηλής κουλτούρας που σκοπίμως παρέμενε στο ναδίρ, οι επιλογές ιδανικών και προτύπων ήταν της ίδιας χαμηλής ποιότητας, με αποτέλεσμα την δημιουργία νέων ελάχιστης  αξίας αναγκών, οι οποίες πήραν την μορφή της κοινωνικής αναγνώρισης, μέσα από την απόκτηση μιας φτηνής πολυτέλειας, που δεν προσέφερε τίποτα παραπάνω, από την εφήμερη κοινωνική προβολή ως μέσο εξουσίας και επιβολής στους συνανθρώπους  τους, οι οποίοι και αυτοί με την σειρά τους, έπρατταν το ίδιο. 
Η ταξική κοινωνία του παρελθόντος, έδωσε την θέση της σε ένα νέο ταξικό σύστημα και έτσι το αριστοκρατικό καθεστώς μετατράπηκε σε πλουτοκρατικό καθεστώς στο οποίο πάλι την μερίδα του λέοντος την είχαν ελάχιστοι, και στον υπόλοιπο κόσμο, μοίρασαν την ελπίδα, ότι και αυτός ο απλός κόσμος, θα είχε την ευκαιρία να φτάσει αυτόν τον στόχο η θα μπορέσει τουλάχιστον να υποκριθεί ότι τον έχει φτάσει.
Η πρόσβαση στην παιδεία και την εκπαίδευση, έγινε μέρισμα όλης της κοινωνίας, όμως το επίπεδο της κουλτούρας, παρέμεινε χαμηλό και αποκομμένο από την φιλοσοφία και το υπερβατικό, με αποτέλεσμα την επιβολή ενός κενού νοήματος τρόπου ζωής, που σκοπό είχε την ψευδεπίγραφη κοινωνική άνοδο μέσο των καθαρά υλικών επιλογών διαβίωσης και την ανάδειξη πρότυπων ισχύος που έχουν να κάνουν μόνο με το χρήμα.
Οι συνέπειες αυτής της συνθήκης ήταν πολλές, άλλες καλές και άλλες όχι, με ίσως κυριότερες τις εξής 
Την Άνοδο του βιοτικού επιπέδου.
Την άνοδο του μορφωτικού επιπέδου το οποίο όμως ήταν επιφανειακό και βοηθούσε στην καλύτερη κοινωνική, αναγνώριση και θέση,δημιουργώντας το οξύμωρο σχήμα της ανόδου του μορφωτικού επιπέδου αλλά ταυτόχρονα την ραγδαία υποβάθμιση της πραγματικής παιδείας μορφώνοντας ανθρώπους με πολλές γνώσεις αλλά χωρίς κριτική και συνδυαστική σκέψη.
Την δημιουργία μιας νέας ταξικής πραγματικότητας στηριζόμενης πρωτίστως στην οικονομική επιφάνεια και δευτερευόντως  στην μόρφωση και τους τίτλους σπουδών.
Την βιομηχανική και τεχνολογική ανάπτυξη εξαιτίας τις ραγδαίας προόδου στις επιστήμες αλλά ταυτόχρονα την έκπτωση των ηθικών αξιών εφόσον το χρήμα διοικούσε.

Όλα αυτά δημιούργησαν έναν εντυπωσιακό πολιτισμό, ο οποίος στηρίχθηκε σε σαθρά θεμέλια, όντας καθαρά υλιστικός και καθόλου πνευματικός.
Σήμερα ο υπερκορεσμός αυτής της προηγούμενης, άλλοτε ισχυρής συνθήκης έχει δημιουργήσει την σημερινή κατάσταση και πλέον αυτό που παλαιότερα φαινόταν ανίκητο, σήμερα περνάει τις τελευταίες του μέρες.
Η προηγούμενη κατάσταση δημιούργησε.έναν μορφωμένο αλλά ταυτόχρονα χρεωμένο λαό.
Τα υλικά αγαθά που πριν ήταν η πηγή των εφήμερων ονείρων, έχουν γίνει βάρος και ο αγώνας για την διατήρηση τους πλέον άνισος.
Οι δομές της αγοράς και του εμπορίου, κινδυνεύουν να καταρρεύσουν λόγο του υπερκορεσμού και τις έλλειψης αναγκαίων κενών που αυτές οι δομές θα μπορούσαν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους.
Οι πλαστές και άχρηστες ανάγκες που δημιουργήθηκαν στο παρελθόν, δεν μπορούν να καλυφθούν και η ύπαρξη χαμηλού επίπεδου κουλτούρας ταυτόχρονα με την έλλειψη πνευματικών στόχων, εμποδίζει τον σύγχρονο άνθρωπο να δει το μέλλον και να έχει στόχους. Η κοινωνία υποβαθμίζεται.
Ο σύγχρονος πολιτισμός καταρρέει γιατί είναι ανίκανος να δώσει, στην μορφή που έχει, λύσεις στον άνθρωπο εφόσον το υλιστικό βάθρο του έχει υποστεί ανεπανόρθωτη ρήξη και τα μέσα που διαθέτει για την ικανοποίηση των αναγκών τις κοινωνίας, είναι μόνο η είσπραξη και απόδοση αγαθών και χρημάτων, με ένα σύστημα που πλέον έχει πλήρη αδυναμία στην λειτουργία του.
Ηθική σε πτώση και άνθρωποι εκκολαπτόμενοι μέσα σε αυτό το πλαίσιο με ατροφική κριτική σκέψη έχοντας λάβει από το υπάρχον σύστημα συγκεκριμένη και κατευθυνόμενη εκπαίδευση δίδοντας τους αυτιστικές δυνατότητες χειρισμού λόγο των μονόπλευρων γνώσεων που αποκτούν με συνέπεια να είναι ανίκανοι να κρίνουν η να χειριστούν κάτι πέρα του πεδίου της εκπαίδευσης τους. 
Εδώ κάπου ερχόμαστε στο σήμερα όπου ο παλαιός δομημένος και άλλοτε ισχυρός κόσμος αποδομείται και καταρρέει αλλά ακόμα έχει δύναμη και σαν λαβωμένο θηρίο αγριεύει και προσπαθεί να διατηρηθεί στην ζωή με κάθε μέσον και ο νέος που θα τον διαδεχτεί θα πρέπει γρήγορα να δυναμώσει και να ωριμάσει για να δώσει την τελική ίσως μάχη που θα φέρει μια καινούρια τάξη πραγμάτων στον ανθρώπινοι πολιτισμό.
Γιάννης Ζωγραφάκης

Τέλος πρώτου μέρους

Για να διαβάσετε το δεύτερο μέρος, πατήστε εδώ 
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.