Επ- Ανάσταση





Επ- Ανάσταση



Μην ξαγρυπνάς θρηνώντας με, δεν πέθανα
Κλείνω τα  μάτια για να μη φοβάμαι
Ανάγια κοιμωμένη κρύα αρχόντισσα
Ανέγερση στον ύπνο μου θυμάμαι
Αγκάλιασμα για σένα ονειρεύομαι
Γι αυτό κι υπάρχω ακόμη τόσα χρόνια
Τις προσδοκίες έπαιξα- τις έχασα
Σε μια σκακιέρα οι σκέψεις σκόρπια πιόνια.
Θα πουν για μένα πως νεκρή καλύτερα
Του κόσμου τη  ροή θα υπηρετούσα 
Μα δεν γνωρίζουν πως εγώ το ζήτησα
Κι αρνήθηκε αυτό που προσδοκούσα.
Θάνατε ψεύτη σ έψαξα μα κρύφτηκες,
δείλιασες την ευθύνη εσύ να πάρεις
κι απόμεινα αιώνια νεκροζώντανη,
Ελένη να την ψάχνει κάποιος Πάρις.
Προσμένω της σκαπάνης του το έλεος
Του τάφου μου να σπάσει την κρηπίδα
Κι απ του βουνού να βγει τα σπλάχνα ελεύθερη
άγρια η όψη μου νεφέλη και λεπίδα.
Και στο θανατοβόρο μου το αγκάλιασμα
Θα βρει παρηγοριά το άγιο σώμα
Αυτό που από  χώμα λεν πως έγινε
Και πάλι θα γυρίσει  μες στο χώμα...   

...Ήτανε μια πνοή κι έγινε θύελλα
Έγινε Τάφος κι ήταν κόκκος χώμα
Μια στάλα και τη Γη όλη καταπόντισε
Μια σπίθα και ξεσήκωσε Αγώνα.


Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.