Του θάνατου παράγγειλα, του χάρου παραγγέλνω







Video.
Φαίνεται πως περνά καλά
άνθρωπος σαν ποθάνει
γιατί δε γύρισε κανείς
παράπονα να κάνει.

Ο θάνατος στην Κρήτη είχε πάντα μια πολύ ιδιαίτερη αξία. Δεν συμβόλιζε αποχαιρετισμό. Οι ταφικές τελετές και τα έθιμα που έρχονται από την Πρωτομινωική περίοδο και εξελίχθηκαν στις μέρες μας σε αληθινές γιορτές με τραγούδια και ρακή πάνω στους τάφους των νεκρών, γιορτάζουν τη μεγάλη στιγμή του κλεισίματος αυτού του κύκλου για το νεκρό και το πέρασμά του στη μεταθανάτια ζωή. Είναι μαζί και μια υπόσχεση προς το νεκρό πως ένα κομμάτι του θα παραμένει πάντα ολοζώντανο ανάμεσά τους, πως θα συνεχίσει να τραγουδά, να χορεύει και να πίνει μαζί τους. Το πένθος γίνεται γιορτινό και τούτη η γιορτή συνοδεύει το νεκρό στο πέρασμά του στον επόμενο κύκλο. Είναι μια γιορτή συμφιλίωσης με το θάνατο, μια γιορτή ιερής συμμαχίας μαζί του. Σ’ αυτήν τιμούν και το νεκρό και τον θάνατο αφού αυτός αναλαμβάνει να τον περάσει στην αιωνιότητα κατακτώντας έτσι την ύψιστη τιμή που θα μπορούσε να έχει κάποιος, και μαζί την βεβαιότητα πως αφού πέρασε τις πύλες της αιωνιότητας, θα παραμείνει για πάντα ανάμεσά τους. Αυτό γιορτάζουν. Και έτσι αποδίδουν την τρομερή αξία και τιμή που πρέπει στο νεκρό, κρατώντας μια θέση για την ψυχή του πάντα δίπλα τους. Δηλαδή μετατρέπουν την απώλεια σε μια αιώνια υπόσχεση συντροφικότητας με το νεκρό, σε μια αέναη παρουσία του στον κόσμο. Ο «Χορός του θανάτου» των ζωντανών, καταδεικνύει ακόμη και τον προβληματισμό για το εφήμερο της ζωής σ’ αυτόν τον κόσμο, τονίζει το αίσθημα της απογοήτευσης, της οδυνηρής αίσθησης της σπαταλημένης ζωής και της βασανιστικής συνειδητοποίησης των λαθών του παρελθόντος και των ανεκπλήρωτων ονείρων τους. Αφορά δηλαδή σε πολύ μεγάλο βαθμό και τους «ζωντανούς» Στην Μινωική Κρήτη ήταν ολοφάνερη και αποδεκτή η λατρεία προς τους νεκρούς . Χρόνια ολόκληρα μετά το θάνατό τους, επάνω από τους τάφους τελούνταν τελετουργίες με αιματηρές θυσίες και χοές. Αποδείξεις αυτών των πρακτικών έχουν ανακαλυφθεί σε πολλά σημεία της Κρήτης. Υπήρχαν στο χώρο ειδικές θέσεις που οι συγγενείς έχυναν τις χοές (μέλι, γάλα, κρασί, λάδι και νερό) και δίπλα ακριβώς από αυτά τα σημεία υπήρχαν αποθέτες όπου έριχναν τα αγγεία που κομμάτιαζαν μετά από κάθε προσφορά. Επίσης υπήρχαν εργαστήρια που κατασκεύαζαν αντικείμενα απαραίτητα για αυτές τις τελετουργίες. Οι νεκροί τοποθετούνταν μέσα σε ταφικά κτήρια είτε απλά στο πάτωμα είτε μέσα σε πήλινες σαρκοφάγους σε θέση εμβρύου πολλοί ο ένας επάνω στον άλλο, μετά την αποσάρκωση φυσικά των προηγούμενων. Θάβονταν επίσης σε θολωτούς τάφους και πάλι πολλοί μαζί. Θα πρέπει να υποθέσουμε ότι οι τάφοι ήταν οικογενειακοί. Τα οστά παρέμεναν στη θέση τους μόνιμα χωρίς καμία παρέμβαση μαζί με τα κτερίσματά τους. Ένα καταπληκτικό μνημείο που βρέθηκε στην Αγία Τριάδα μας δίνει εξαιρετικές πληροφορίες για την τελετή της ταφής αλλά και της πίστης των Μινωιτών για τη μεταθανάτια ζωή. Πρόκειται για μία σαρκοφάγο μοναδική στο είδος της που και οι τέσσερεις πλευρές της είναι διακοσμημένες με σκηνές από την τελετή της ταφής. Στην μία μακριά πλευρά παρουσιάζεται η θυσία ενός ταύρου δεμένου στο βωμό ενώ μικρότερα ζώα περιμένουν τη σειρά τους. Στην άλλη ιερείς και ιέρειες μεταφέρουν το αίμα του ζώου σε μεγάλους κάδους και το ρίχνουν μέσα σε ένα μεγαλύτερο αγγείο που βρίσκεται ανάμεσα σε τετραπλούς ιερούς πελέκεις. Η παρουσία ενός πουλιού μας υποδηλώνει την παρουσία της ψυχής του νεκρού. Παράλληλα υπάρχουν μουσικοί (από τότε ακόμη η μουσική και ο χορός αποδεικνύονται καταλύτες σ’ αυτές τις γιορτές), και άνθρωποι που προσφέρουν στο νεκρό ομοιώματα πλοίων (επίδραση από την Αίγυπτο) για το ταξίδι του στον άλλο κόσμο. Στις δύο μικρές πλευρές της σαρκοφάγου φτερωτές θεότητες μεταφέρουν την ψυχή του νεκρού με άρμα στο χώρο που θα κατοικήσει μόνιμα. Πρόκειται για εξαιρετικό και πολύτιμο εύρημα και έχουμε παραστάσεις πανομοιότυπες από πολλά σημεία της Αιγύπτου. Αξίζει να παρατηρηθεί ότι ο νεκρός βρίσκεται μπροστά σε ένα κτήριο αλλά σε χαμηλότερο επίπεδο από τους ζωντανούς.
Ο θάνατος στην Κρήτη είχε πάντα μια πολύ ιδιαίτερη αξία. Δεν συμβόλιζε αποχαιρετισμό. Οι ταφικές τελετές και τα έθιμα που έρχονται από την Πρωτομινωική περίοδο και εξελίχθηκαν στις μέρες μας σε αληθινές γιορτές με τραγούδια και ρακή πάνω στους τάφους των νεκρών, γιορτάζουν τη μεγάλη στιγμή του κλεισίματος αυτού του κύκλου για το νεκρό και το πέρασμά του στη μεταθανάτια ζωή. Είναι μαζί και μια υπόσχεση προς το νεκρό πως ένα κομμάτι του θα παραμένει πάντα ολοζώντανο ανάμεσά τους, πως θα συνεχίσει να τραγουδά, να χορεύει και να πίνει μαζί τους. Το πένθος γίνεται γιορτινό και τούτη η γιορτή συνοδεύει το νεκρό στο πέρασμά του στον επόμενο κύκλο. Είναι μια γιορτή συμφιλίωσης με το θάνατο, μια γιορτή ιερής συμμαχίας μαζί του. Σ’ αυτήν τιμούν και το νεκρό και τον θάνατο αφού αυτός αναλαμβάνει να τον περάσει στην αιωνιότητα κατακτώντας έτσι την ύψιστη τιμή που θα μπορούσε να έχει κάποιος, και μαζί την βεβαιότητα πως αφού πέρασε τις πύλες της αιωνιότητας, θα παραμείνει για πάντα ανάμεσά τους. Αυτό γιορτάζουν. Και έτσι αποδίδουν την τρομερή αξία και τιμή που πρέπει στο νεκρό, κρατώντας μια θέση για την ψυχή του πάντα δίπλα τους. Δηλαδή μετατρέπουν την απώλεια σε μια αιώνια υπόσχεση συντροφικότητας με το νεκρό, σε μια αέναη παρουσία του στον κόσμο. Ο «Χορός του θανάτου» των ζωντανών, καταδεικνύει ακόμη και τον προβληματισμό για το εφήμερο της ζωής σ’ αυτόν τον κόσμο, τονίζει το αίσθημα της απογοήτευσης, της οδυνηρής αίσθησης της σπαταλημένης ζωής και της βασανιστικής συνειδητοποίησης των λαθών του παρελθόντος και των ανεκπλήρωτων ονείρων τους. Αφορά δηλαδή σε πολύ μεγάλο βαθμό και τους «ζωντανούς» Στην Μινωική Κρήτη ήταν ολοφάνερη και αποδεκτή η λατρεία προς τους νεκρούς . Χρόνια ολόκληρα μετά το θάνατό τους, επάνω από τους τάφους τελούνταν τελετουργίες με αιματηρές θυσίες και χοές. Αποδείξεις αυτών των πρακτικών έχουν ανακαλυφθεί σε πολλά σημεία της Κρήτης. Υπήρχαν στο χώρο ειδικές θέσεις που οι συγγενείς έχυναν τις χοές (μέλι, γάλα, κρασί, λάδι και νερό) και δίπλα ακριβώς από αυτά τα σημεία υπήρχαν αποθέτες όπου έριχναν τα αγγεία που κομμάτιαζαν μετά από κάθε προσφορά. Επίσης υπήρχαν εργαστήρια που κατασκεύαζαν αντικείμενα απαραίτητα για αυτές τις τελετουργίες. Οι νεκροί τοποθετούνταν μέσα σε ταφικά κτήρια είτε απλά στο πάτωμα είτε μέσα σε πήλινες σαρκοφάγους σε θέση εμβρύου πολλοί ο ένας επάνω στον άλλο, μετά την αποσάρκωση φυσικά των προηγούμενων. Θάβονταν επίσης σε θολωτούς τάφους και πάλι πολλοί μαζί. Θα πρέπει να υποθέσουμε ότι οι τάφοι ήταν οικογενειακοί. Τα οστά παρέμεναν στη θέση τους μόνιμα χωρίς καμία παρέμβαση μαζί με τα κτερίσματά τους. Ένα καταπληκτικό μνημείο που βρέθηκε στην Αγία Τριάδα μας δίνει εξαιρετικές πληροφορίες για την τελετή της ταφής αλλά και της πίστης των Μινωιτών για τη μεταθανάτια ζωή. Πρόκειται για μία σαρκοφάγο μοναδική στο είδος της που και οι τέσσερεις πλευρές της είναι διακοσμημένες με σκηνές από την τελετή της ταφής. Στην μία μακριά πλευρά παρουσιάζεται η θυσία ενός ταύρου δεμένου στο βωμό ενώ μικρότερα ζώα περιμένουν τη σειρά τους. Στην άλλη ιερείς και ιέρειες μεταφέρουν το αίμα του ζώου σε μεγάλους κάδους και το ρίχνουν μέσα σε ένα μεγαλύτερο αγγείο που βρίσκεται ανάμεσα σε τετραπλούς ιερούς πελέκεις. Η παρουσία ενός πουλιού μας υποδηλώνει την παρουσία της ψυχής του νεκρού. Παράλληλα υπάρχουν μουσικοί (από τότε ακόμη η μουσική και ο χορός αποδεικνύονται καταλύτες σ’ αυτές τις γιορτές), και άνθρωποι που προσφέρουν στο νεκρό ομοιώματα πλοίων (επίδραση από την Αίγυπτο) για το ταξίδι του στον άλλο κόσμο. Στις δύο μικρές πλευρές της σαρκοφάγου φτερωτές θεότητες μεταφέρουν την ψυχή του νεκρού με άρμα στο χώρο που θα κατοικήσει μόνιμα. Πρόκειται για εξαιρετικό και πολύτιμο εύρημα και έχουμε παραστάσεις πανομοιότυπες από πολλά σημεία της Αιγύπτου. Αξίζει να παρατηρηθεί ότι ο νεκρός βρίσκεται μπροστά σε ένα κτήριο αλλά σε χαμηλότερο επίπεδο από τους ζωντανούς. Ο θάνατος στην Κρήτη είχε πάντα μια πολύ ιδιαίτερη αξία. Δεν συμβόλιζε αποχαιρετισμό. Οι ταφικές τελετές και τα έθιμα που έρχονται από την Πρωτομινωική περίοδο και εξελίχθηκαν στις μέρες μας σε αληθινές γιορτές με τραγούδια και ρακή πάνω στους τάφους των νεκρών, γιορτάζουν τη μεγάλη στιγμή του κλεισίματος αυτού του κύκλου για το νεκρό και το πέρασμά του στη μεταθανάτια ζωή. Είναι μαζί και μια υπόσχεση προς το νεκρό πως ένα κομμάτι του θα παραμένει πάντα ολοζώντανο ανάμεσά τους, πως θα συνεχίσει να τραγουδά, να χορεύει και να πίνει μαζί τους. Το πένθος γίνεται γιορτινό και τούτη η γιορτή συνοδεύει το νεκρό στο πέρασμά του στον επόμενο κύκλο. Είναι μια γιορτή συμφιλίωσης με το θάνατο, μια γιορτή ιερής συμμαχίας μαζί του. Σ’ αυτήν τιμούν και το νεκρό και τον θάνατο αφού αυτός αναλαμβάνει να τον περάσει στην αιωνιότητα κατακτώντας έτσι την ύψιστη τιμή που θα μπορούσε να έχει κάποιος, και μαζί την βεβαιότητα πως αφού πέρασε τις πύλες της αιωνιότητας, θα παραμείνει για πάντα ανάμεσά τους. Αυτό γιορτάζουν. Και έτσι αποδίδουν την τρομερή αξία και τιμή που πρέπει στο νεκρό, κρατώντας μια θέση για την ψυχή του πάντα δίπλα τους. Δηλαδή μετατρέπουν την απώλεια σε μια αιώνια υπόσχεση συντροφικότητας με το νεκρό, σε μια αέναη παρουσία του στον κόσμο. Ο «Χορός του θανάτου» των ζωντανών, καταδεικνύει ακόμη και τον προβληματισμό για το εφήμερο της ζωής σ’ αυτόν τον κόσμο, τονίζει το αίσθημα της απογοήτευσης, της οδυνηρής αίσθησης της σπαταλημένης ζωής και της βασανιστικής συνειδητοποίησης των λαθών του παρελθόντος και των ανεκπλήρωτων ονείρων τους. Αφορά δηλαδή σε πολύ μεγάλο βαθμό και τους «ζωντανούς» Στην Μινωική Κρήτη ήταν ολοφάνερη και αποδεκτή η λατρεία προς τους νεκρούς . Χρόνια ολόκληρα μετά το θάνατό τους, επάνω από τους τάφους τελούνταν τελετουργίες με αιματηρές θυσίες και χοές. Αποδείξεις αυτών των πρακτικών έχουν ανακαλυφθεί σε πολλά σημεία της Κρήτης. Υπήρχαν στο χώρο ειδικές θέσεις που οι συγγενείς έχυναν τις χοές (μέλι, γάλα, κρασί, λάδι και νερό) και δίπλα ακριβώς από αυτά τα σημεία υπήρχαν αποθέτες όπου έριχναν τα αγγεία που κομμάτιαζαν μετά από κάθε προσφορά. Επίσης υπήρχαν εργαστήρια που κατασκεύαζαν αντικείμενα απαραίτητα για αυτές τις τελετουργίες. Οι νεκροί τοποθετούνταν μέσα σε ταφικά κτήρια είτε απλά στο πάτωμα είτε μέσα σε πήλινες σαρκοφάγους σε θέση εμβρύου πολλοί ο ένας επάνω στον άλλο, μετά την αποσάρκωση φυσικά των προηγούμενων. Θάβονταν επίσης σε θολωτούς τάφους και πάλι πολλοί μαζί. Θα πρέπει να υποθέσουμε ότι οι τάφοι ήταν οικογενειακοί. Τα οστά παρέμεναν στη θέση τους μόνιμα χωρίς καμία παρέμβαση μαζί με τα κτερίσματά τους. Ένα καταπληκτικό μνημείο που βρέθηκε στην Αγία Τριάδα μας δίνει εξαιρετικές πληροφορίες για την τελετή της ταφής αλλά και της πίστης των Μινωιτών για τη μεταθανάτια ζωή. Πρόκειται για μία σαρκοφάγο μοναδική στο είδος της που και οι τέσσερεις πλευρές της είναι διακοσμημένες με σκηνές από την τελετή της ταφής. Στην μία μακριά πλευρά παρουσιάζεται η θυσία ενός ταύρου δεμένου στο βωμό ενώ μικρότερα ζώα περιμένουν τη σειρά τους. Στην άλλη ιερείς και ιέρειες μεταφέρουν το αίμα του ζώου σε μεγάλους κάδους και το ρίχνουν μέσα σε ένα μεγαλύτερο αγγείο που βρίσκεται ανάμεσα σε τετραπλούς ιερούς πελέκεις. Η παρουσία ενός πουλιού μας υποδηλώνει την παρουσία της ψυχής του νεκρού. Παράλληλα υπάρχουν μουσικοί (από τότε ακόμη η μουσική και ο χορός αποδεικνύονται καταλύτες σ’ αυτές τις γιορτές), και άνθρωποι που προσφέρουν στο νεκρό ομοιώματα πλοίων (επίδραση από την Αίγυπτο) για το ταξίδι του στον άλλο κόσμο. Στις δύο μικρές πλευρές της σαρκοφάγου φτερωτές θεότητες μεταφέρουν την ψυχή του νεκρού με άρμα στο χώρο που θα κατοικήσει μόνιμα. Πρόκειται για εξαιρετικό και πολύτιμο εύρημα και έχουμε παραστάσεις πανομοιότυπες από πολλά σημεία της Αιγύπτου. Αξίζει να παρατηρηθεί ότι ο νεκρός βρίσκεται μπροστά σε ένα κτήριο αλλά σε χαμηλότερο επίπεδο από τους ζωντανούς.
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.