Η πλατεία



Άχρωμα, άοσμα, εικονικά, καθόμασταν σε εκείνη την πλατεία.
Σαν ναυαγοί πάνω σε μια σχεδία.
Που η ζωή τους τέλειωνε από την έλλειψη των αναγκαίων.
Κοιτούσαμε τους πάντες, κανείς όμως δεν τολμούσε να σχολιάσει.
Κοιτούσα απέναντι τα δέντρα και το μόνο που ευχόμουν ήταν αυτά τα δέντρα να ήταν κόκκινα, για κάποιο λόγο τους ταίριαζε αυτό το χρώμα μέσα στα παγωμένα μάρμαρα που με περισσή χάρη είχε σκορπίσει ασφαλώς διατεταγμένα ο προηγούμενος δήμαρχος.
Μια τρελή ευχή που δεν ήξερα γιατί την είχα, ήθελα δέντρα κλόουν, κάτι για να γελάσω. Να ζήσω μέσα σε μια γελοιότητα της στιγμής. Σε μια δική μου χυδαία σκέψη που θα έφερνε στην άδεια πλατεία, ίσως κάποιον υπερβάλλοντα ερωτισμό.
Πέρασε εκείνη πάλι από μπροστά, μαγευτική, πανέμορφη, μορφή που πρέπει να μείνει σαν αιώνιο σύμβολο ομορφιάς χαραγμένο στην μνήμη του κόσμου.
Την ήξερα τόσο καλά μα ήταν τόσο μακρινή και πάντα έβλεπα γύρο της σαν να πετούν μικρά κολύμπρια και να κρατούν στα ράμφη τους κορδέλες που γιόρταζαν την ομορφιά της.
Τα φτερωτά αυτά πλάσματα ταίριαζαν απόλυτα με τα κόκκινα δέντρα της φαντασίας μου, από εκεί έβγαιναν και αυτά και εκεί επέστρεφαν κάθε φορά που ένας απρόσμενος ήχος, η μια κουβέντα προσπαθούσε να κερδίσει με ξεδιάντροπο μένος την προσοχή μου.
Κουράστηκα και είπα να φύγω, αποφάσισα να βρω λιμάνι για να σώσω τον εαυτό μου από την σχεδία, προσπάθησα ακόμα να σώσω και τους άλλους καθισμένους ναυαγούς αλλά κατά πως μου φάνηκε, τους άρεσαν τα ναυάγια και η προσμονή μιας σωτηρίας, είχαν εθιστεί στην προσμονή και μάλλον μισούσαν την σωτηρία.
Αδιάφορα λοιπόν κίνησα να φύγω και γυρνώντας την πλάτη μου στην πλατεία, ήξερα... όχι δεν ήξερα, πιο ειλικρινές θα ήταν να πω ότι πάντα φοβόμουν ότι πάνω στην δική μου απουσία, τα δέντρα θα γινόταν κόκκινα, μόλις θα τους γύριζα την πλάτη. Ίσως θα είχαν και αυτά την ανάγκη να γελάσουν με κάποιον, με κάτι και αυτό το κάτι θα ήμουν εγώ.
Πολλές φορές ήθελα να γυρίσω απότομα μπας και τους την φέρω και τα δω όπως τα φανταζόμουν, όμως ποτέ δεν τόλμησα να το κάνω.
Τελικά πιο πολύ από όλα φοβόμουν ότι τα δέντρα αυτά θα παρέμεναν με τους ίδιους φυσιολογικούς κορμούς που όλα τα βιβλία βοτανικής περιγράφουν με απίστευτη ακρίβεια και με τα ίδια πράσινα φύλλα που όλοι χαίρονται να βλέπουν.
Είχα βλέπεις δημιουργήσει ένα δικό μου ασύμβατο με την ειλικρίνεια που με διέπει μυστήριο και προσπαθούσα να το κρατήσω ζωντανό...

Γιάννης Ζωγραφάκης
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.