Περί κλοπής ιδεών και άλλα τέρατα



   Μου τη σπάνε τρελά όλοι αυτοί οι νεοανακυρηχθέντες συγγραφείς που μόλις τους ζητήσεις να σου στείλουν κάτι δικό τους να διαβάσεις αρχίζουν τα "μα, μου, σου, του", "όταν εκδοθεί περιμένω να το αγοράσεις" και "καταλαβαίνεις, δεν μπορώ να σου δείξω τη δουλειά μου" κλπ κλπ.
   Ρε παλιοπαπάρες, σας είπε κανείς πως οι ιδέες σας είναι τόσο γαμάουα που θα σας τις κλέβαμε και θα γινόμασταν και διάσημοι; Σαν τι μπορεί δηλαδή να έχετε σκεφτεί - να έχουμε σκεφτεί, όποιος από εμάς- που μέσα στους αιώνες των αιώνων είναι τόσο μοναδικό και ανεπανάληπτο; 
   Και άντε πες πως όντως κάποιος έχει βρει την απόλυτη πρωτοφανή ιδέα κι έχει γράψει ένα αριστούργημα. Πόσο πίπα τρομπόνι πρέπει να είναι για να πιστεύει πως ένας ολόκληρος κόσμος- γιατί οι καλές ιστορίες αυτό προϋποθέτουν- μπορεί να κλαπεί από κάποιον άλλο; Για να σφετεριστεί κανείς τον κόσμο σου ρε φίλε, θα πρέπει πρώτα να απαρνηθεί τον δικό του. Και πες πως είναι τόσο μάπας κάποιος και βλαμμένος και γελιοδέστατος και κενός φαντασίας και ουσίας και θα κλέψει. Με τι προσόντα θα υποστηρίξει μετά το νεοαποκτηθέν του βραβείο; Αν είναι τόσο καλός συγγραφέας που θα μπορέσει να αναπαράγει ή και να ξεπεράσει την ποιότητα και το ύφος του αρχικού δημιουργού τότε χαλάλι του γαμώτο. 
   Μια ιστορία κι ο δημιουργός της δεν είναι ποτέ αποκομένοι από ολόκληρο το συγγραφικό έργο, τον κόσμο μέσα στον οποίο ζει και γράφει ο συγγραφέας. Είναι σαν ενας πίνακας του Βαν Γκογκ να ανακατευτεί ανάμεσα σε 20 πίνακες του Πικάσσο και να μην το καταλάβει κανείς πως δεν ανήκει εκεί. Θα μου πεις δεν είμαστε Βαν γκογκ, ούτε και Πικάσσο, οκ. Αλλά το ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΥΦΟΣ είναι υπογραφή, δεν πλαστογραφείται ετσι εύκολα. 
   Οι αληθινοί δημιουργοί, που γεννούν αυθεντικές ιδέες και έχουν προσωπικότητα δε φοβούνται μην τους κλέψουν. Υπάρχουν παραδείγματα πολλά, από ανθρώπους που τολμούν και  σπέρνουν το διαδίκτυο με τα μικρά τους ζιζάνια και τα αφήνουν ελέυθερα να βλαστήσουν. Τους χαρακτηρίζει το ύφος τους και είναι δικλείδα ασφαλείας κατά των αντιγραφών. Ε και σε περίπτωση που δεν υπάρχει αυτό το πρασωπικό στυλ, τότε άντε και σάλτα να φυτέψεις καμιά βρούβα ρε παιδί μου. Τι να το κάνεις το συγγραφιλίκι; τι είναι, βιοτεχνία μπιμπελό για τουρίστες, να βγαίνουν οι ιστορίες καρμπόν, ταμπόν και τυρμπουσόν;
...Φιλάκια φιλαράκια μου και να απλώνετε ρίζες παντού. Τα μπουμπούκια που θα ανθίσουν θέλουμε  δε θέλουμε θα χουν επάνω τη μάπα μας. Το μόνο θέμα είναι αν αξίζει να τα τρώμε- τρώτε στη μάπα.... 

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου



Share on Google Plus

2 σχόλια:

  1. Σωστά αυτά που λες Τριανταφυλλιά. Όμως αν ο δημιουργός δεν έχει πρόσβαση σε μεγάλους εκδοτικούς οίκους, και την ιδέα του την κλέψει κάποιος αναγνωρισμένος, τι ελπίδα έχει να βρει το δίκιο του; Το προσωπικό ύφος του μπορεί να μην το διαβάσει ποτέ κανείς. 'Ετσι δεν είναι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. έχεις δίκιο σε αυτό που λες, Νεκτάριε. Δε μιλάω όμως για αναγνωρισμένους και μη, αλλά για καθημερινούς ανθρώπους, πάρε δώσε ματαξύ εμών των "μετρίων". Αν υπάρχει βιομηχανία κυνηγών ιδεών που τα κλέβουν και τα αποδίδουν σε αναγνωρισμένους φυσικά θα με βρει αντίθετη, όπως κάθε "βιομηχανία" τέχνης. σιχαίνομαι απλά να με αντιμετωπίζουν ως πιθανό κλέφτη. Προσωπικά, προ(σ)καλώ όποιον θέλει κι έχει τα κότσια να με κλέψει, εφόσον έχει την ικανότητα να υποστηρίξει κατόπιν τα κλοπιμαία του...

      Διαγραφή

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.