Τώρα που έφυγε η Αλκυόνη



Τώρα που έφυγε η Αλκυόνη.
Το τρυφερό πουλί, η σκληρή χειμερινή καταδύτρια.
Που άστραφτε γαλαζοπράσινη σαν το κολίμπρι στα τροπικά δάση.
Που το κοφτερό της ράμφος τρυπούσε τα ψάρια στο ελληνικό νερό, όπως το καμάκι τρυπάει τις φάλαινες.
Που μέρες  ολόκληρες καθόταν πάνω στα κούτσουρα της λίμνης και της θάλασσας και έστηνε καρτέρι.
Που ξαφνικά εκτοξευόταν, βουτούσε, τρυπούσε!  Μια κομψή δολοφόνος.
Που προτιμά τους κυπρίνους. Όπου κυπρίνος, εκεί της Αλκυόνης το ράμφελο.
Που όποιος δεν δει,  δεν θα το πιστέψει. 
Που μέρες ολόκληρες παραμονεύει γαλαζοπράσινο -το μπιρμπίλι-  το ράμφος ένα δόρυ, ένα σπαθί, ένα στιλέτο, μια θανατηφόρα βελόνα.

Αλκυόνη.  Μια ρομαντική πολεμίστρια με αστραφερή γαλαζοπράσινη πανοπλία.  Μια παραμυθένια ηρωίδα της φύσης της ίδιας.

......

Η Νανίτα ζήτησε να σκάψουν ένα λάκκο με νερό και ψάρια ανάμεσα στα σκλήθρα  και τις φουντουκιές και να τον περικλείσουν με  λεπτό πλέγμα.
Μέσα τοποθέτησε την Αλκυόνη.
Τώρα την κοιτάζει ώρες ολόκληρες να κάθεται και να παραμονεύει.  
Η κυρία της λίμνης με τον γαλαζοπράσινο χιτώνα.
Η Νανίτα κοιτάζει.
Απέναντι στη χάρη της Αλκυόνης οι προσπάθειες των ανθρώπων να κατακτήσουν την ψυχή της, της φαίνονται άγαρμπες και γελοίες.
Είναι ήδη κατεχόμενη. Βρίσκεται στην κατοχή των μυστηρίων της φύσης.
Ο άνθρωπος της φαίνεται μικρός και αστείος, ένα αδέξιο μπιρμπίλι,  μία απομίμηση.
Που και εκείνος παραμονεύει μέρες ολόκληρες το θήραμά του, το τρυπάει και το καταπίνει. Όμως είναι ασήμαντα τα ψαράκια που καταπίνει και καταστρέφει. Είναι "ψυχές".




Άνα Ζουμάνη
(εφημερόπτερα)



εφημεροπτερα
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.