Ο Τάφος Άνθισε

Δεν πέρασε πολύς καιρός
κι η ιστορία εκείνη πια ξεχάστηκε.
Ξέφυγε από της πραγματικότητας την άγκυρα,
σάλπαρε στη χαμένη φαντασία.
Αρμένιζε για χρόνια και για χρόνια,
κόντεψε να βουλιάξει κάμποσες φορές,
τσάκισαν τα πλευρά της σε υγρά αλμυρά βράχια.
Την παραμόρφωσαν κακοτοπιές και τρόμοι,
χίλια βάσανα.
Κάπου στο βάθος ενός κοντινού παρελθόντος,
ήρθε και άραξε ίδια σκελετός μέσα στο μαύρο
εγκαταλελημένο του μυαλού λιμάνι μου.
Χτυπιότανε για λίγο δωθε κείθε,
έτριζε ανατριχιαστικά καθώς σερνότανε
σε μισογκρεμισμένους παγερούς κυματοθραύστες.
'Υστερα, κάποιο δειλινό, λίγο προτού χαθεί ολοσδιόλου
το φως από το σκυθρωπό μου άδειο παράθυρο,
βυθίστηκε αργά, χωρίς καμία πια αντίσταση
κι έπιασε πάτο μέσα στη λιμνάζουσα καρδιά μου.
Αχ! Πόση ανακούφιση νοιώθει ο τάφος όταν το νεκρό
-άχρηστο για τους άλλους πια- κορμί, ξαπλώνει μέσα του!
Πόσο γεμίζει το κενό, η αναισθησία του,
η ανώφελη, ανούσια ύπαρξή του.
'Ετσι, σαν πτώμα αναπαυμένο μες στον τάφο της,
θάφτηκε μέσα στην καρδιά μου η ιστορία.
Μου δωσε να γευτώ την αποσύνθεση.
Τώρα ξυπνάω με κυοφορούσα ζάλη κάτι παγωμένα πρωινά
και βλέπω μικρά τρομαγμένα μπουμπούκια να αναδεύονται
διστακτικά μέσα από τη σαπίλα της.
Φοβούνται το κρύο, δεν με γνωρίζουνε ακόμα,
δεν ξέρουν πως ποθώ όσο τίποτε,
να τα προστατέψω, να τα δω να μεγαλώνουν,
να τους χαρίσω την λογική μου για να παίξουν με τα νιόβγαλτα αγκάθια τους. Κι αλλοπαρμένη απ' το άρωμά τους να σταθώ
στο χείλος του γκρεμού και να φωνάξω:
"ο τάφος άνθισε! ο τάφος άνθισε!"


Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.