Ζητείται ήρωας, αρχηγός για επανάσταση.




Κάποια σκόρπια φθινοπωρινά φύλλα ξεραμένα από την απουσία ζωής, κινούνται τεμπέλικα πάνω στα μάρμαρα της πλατείας, σπρωγμένα  από έναν βαρετό υγρό αέρα.
Στο καφέ εκείνο το μεσημέρι, λες και  διέφερε από τα υπόλοιπα, ο σερβιτόρος έσερνε με τέμπο μαστουρωμένου τις ξύλινες καρέκλες για να τις εντάξει στο σύνολο των τραπεζιών που περίμεναν τους επόμενους πελάτες που θα χαλούσαν αυτήν την πολύ υγιή ευταξία του συνόλου.
Η πλατεία άδεια και μόνο μερικά περιστέρια είχαν μείνει ακόμα να γουργουρίζουν τσιμπώντας πότε κάτι από τα ξερά φύλλα και πότε από κανένα φτωχοψύχουλο που είχε απομείνει ασκούπιστο.
Τον ταμείο του καφέ είναι αδειανό μέχρι που σκέφτηκαν άλλη φορά να μην φτιάχνουν τις καρέκλες όταν φεύγουν οι πελάτες για να δείχνει μια κάποια ακατάστατη ζωντάνια το μέρος.
Ο σερβιτόρος απλήρωτος τους τελευταίους μήνες, μόνο με κάτι έναντι και γεμάτος θυμό και ερωτήματα, γιατί κανείς δεν κουνιέται να κάνει κάτι;
Τα περιστέρια έχουν καταλάβει την διαφορά γιατί πλέον τα φτωχοψύχουλα έχουν λιγοστέψει από την πλατεία και η μόνη σταθερή αξία είναι τα ξερά φύλλα των δέντρων που ακόμα δεν κατάλαβαν την κρίση.
 Τα περιστέρια δεν θα διαμαρτυρηθούν αν δεν έχουν να φάνε απλά θα πεθάνουν ήσυχα επάνω στην πλατεία μέχρι να μαζέψει το μικρό φτερούγινο κουφάρι τους ο πρωινός σκουπιδιάρης και κανείς ποτέ δεν θα κλάψει.
Ίσως αυτά να είναι πιο ειλικρινή από εμάς, όχι από σοφία αλλά από αφέλεια, από έλλειψη εμπειριών, από νοημοσύνη φτωχότερη της ήδη πλούσιας σε ηλιθιότητα δικιάς μας νοημοσύνης
Βλέπεται τα περιστέρια δεν έχουν σκεφτεί την έννοια του ήρωα, δεν ξέρουν ότι πρέπει να περιμένουν κάποιον άλλο για να τα σώσει, προσπαθούν από μόνα τους και αν πεθάνουν θα πεθάνουν και πάλι μόνα τους.
Φυσικά στην φύση υπάρχουν αρχηγοί σε αγέλες, σε κοπάδια, οι ποιο ικανοί, οι πιο δυνατοί, οι πιο άξιοι, φυσική επιλογή.
Υπάρχουν όμως γιατί επιτελούν έναν ρόλο, αυτόν τον ισχυρού ο οποίος θα καταργηθεί από την ώρα που κάποιος άλλος ισχυρότερος του ισχυρού θα επικρατήσει.
Η φύση δεν συγκινείται με εκείνους που ακολουθούν, στην φύση αρέσουν τα πλάσματα που κυριαρχούν και επιβάλλονται, αυτά επιλέγει να αναπαράγει και αυτά θέλει να τα δει να επικρατούν. Τα υπόλοιπα είναι οι σταθερές του είδους, οι ενδιάμεσοι κρίκοι που θα δώσουν συνέχεια στο είδος για να προκύψουν τα ισχυρά πρότυπα του.
Θα με ρωτήσετε τώρα, καλά και που κρύβεται η δικαιοσύνη μέσα σε αυτόν τον σκληρό κόσμο;
Μα αγαπητέ - τη μου, αυτή ακριβώς είναι η δικαιοσύνη, τι νομίσατε ότι είναι; ένας κόσμος με ίσα δικαιώματα για όλους; Η ζωή αρνείται τα δικαιώματα στους κατόχους της, με πολύ κόπο και θάρρος τα κατακτάμε.
Πρώτη φάση
Ένα μωρό από την στιγμή που γεννιέται μέχρι την στιγμή που γίνεται ενήλικος, έχει να κάνει έναν τρομερό αγώνα.
Η ζωή την ώρα της γέννησης του, του έχει πάρει κάθε δύναμη, κάθε εμπειρία, κάθε ικανότητα να μπορεί να είναι αύταρκες και το ίδιο το μωρό με κόπο και κλάμα, μέρα με την μέρα απαιτεί από την ζωή τα όπλα του για να μπορέσει μια μέρα να κινηθεί σαν αυτόνομος άνθρωπος στον κόσμο. Αυτή η ανάγκη και αυτή η μάχη το κάνει τόσο εγωιστικό
Το μωρό κύριοι δίνει μια μάχη που κανείς, ή σχεδόν κανείς ενήλικος δεν τολμάει να δώσει. ,ια μάχη για την ζωή του για την επιβίωση του, από την πρώτη του ανάσα, μια μάχη που ή θα κερδίσει ή αν χάσει θα πεθάνει και το ίδιο. Συνήθως την κερδίζει αλλά δυστυχώς την ξεχνάει μετά και θεωρεί την παιδική ηλικία ξέγνοιαστη, και όμως είναι η πιο ηρωική ηλικία, σχεδόν του κάθε ανθρώπου.
Δεύτερη φάση
Το μωρό ήδη έχει περπατήσει και λέει τις πρώτες του λεξούλες, επικοινωνεί πλέον με τον υπόλοιπο κόσμο, έναν θαυμαστό μα επικίνδυνο κόσμο, εκεί συναντάει τους πρώτους ήρωες του. Τους γονείς του. Πιστεύει σε αυτούς και στα εφόδια που του δίνουν, Βλέπει τους σωτήρες της ύπαρξης του, τους φρουρούς και παρηγορητές του, αυτούς που έχουν απαντήσεις σε όλα, τους θαυμάζει.
Που να ήξερε όμως ότι ο αγώνας είναι δικός του και οι γονείς του απλά επικουρική βοήθεια στον αγώνα του, ίσως αν το καταλάβαινε αυτό θα είχε πεθάνει από φόβο πριν καλά καλά μιλήσει.
Τρίτη φάση
Το παιδί έχει περάσει από τα προηγούμενα στάδια με επιτυχία, τώρα έχει δυνάμεις αλλά ακόμα δεν τις έχει μετρήσει καλά, η μέθη του εγωισμού και των δικών του δυνάμεων του δημιουργεί την αίσθηση της παντοδυναμίας, οι προηγούμενοι ήρωες του, μίκρυναν, έσβησαν από τον χάρτη των συμβόλων και ορόσημων του. έγιναν μικροί και ταπεινοί, πτωχοί που πρέπει να υποκλιθούν στο  μεγαλείο του εγωισμού του. Τώρα πλέον το έφηβο παιδί, έχει μείνει μόνο του, αισθάνεται ότι κανείς δεν μπορεί να το στηρίξει και να το καταλάβει.
Χρειάζεται πάλι έναν σωτήρα, κάτι να πιαστεί και να πιστέψει, όχι κάτι ανώτερο, κάτι που θα του δώσει οδηγίες για το πως να συνεχίσει να ζει.
Μια ιδεολογία, ένα σύστημα αξιών, ένα πιστεύω, ικανό και ατράνταχτο, τόσο όσο ήταν οι γονείς του, αν και ήδη έχει ξεχάσει, πόσο σημαντικοί του ήταν, του έμεινε μόνο η αίσθηση
Τέταρτη φάση, ενήλικος πλέον έχει βρει σίγουρα κάπου να ανήκει, κάτι να πιστεύει συνήθως σχετιζόμενο με το χρήμα ή με αδιάλλακτες αξίες που προστατεύουν τον ήρωα της ιστορίας μας από τις δικές του αδυναμίες και από αυτά που ο ίδιος δεν θα κατάφερνε ποτέ, ή δεν πιστεύει ότι θα κατάφερνε να πιάσει. Ήδη την θέση των γονιών έχουν πάρει οι ικανοί ή ανίκανοι ηγέτες που πρέπει να τον στηρίξουν, ο Μαρξ, ο Φρόιντ κάποιοι νεκροί και κάποιοι ζωντανοί αρχηγοί, προστάτες της ασφάλειας του.
Ήδη βλέπει στα παιδιά και στα μωρά εκείνα τα συμπαθητικά ανήμπορα πλασματάκια που τίποτα δεν τους λείπει και έχει αρχίσει να γελάει με τις ανησυχίες τους.
Πιάνει την πρώτη του δουλειά, είναι ένα μικρό καφέ μέσα στην πλατεία με ξύλινες καρέκλες.
Στην αρχή τα πράγματα είναι καλά μέχρι του σημείου που αρχίζει η κρίση. Οι πελάτες λιγοστεύουν, όπως και τα χρήματα και το μόνο που μένει ακόμα σταθερό στον αριθμό του είναι τα περιστέρια που κάνουν επίμονα γλουγλου κορτάροντας τις θηλυκές και αναζητώντας τα όλο και λιγότερα φτωχοψύχουλα.
Είμαστε πλέον στην αρχική σκηνή του δράματος, ο σερβιτόρος μας σέρνει τεμπέλικα την ξύλινη καρέκλα πάνω στα μάρμαρα της πλατείας για να την εντάξει στην ευταξία του τετραθέσιου τραπεζιού, όμως είναι μόνος και μην έχοντας κάτι άλλο να κάνει της δίνει μια σπρωξιά, χαλάει την τετράδα και κάθεται συλλογισμένος επάνω της ακουμπώντας το κεφάλι πάνω στο χέρι του.
Δεν αντέχει άλλο την κατάσταση, είναι μήνες απλήρωτος, μόνο έναντι παίρνει και είναι οργισμένος.
Πόσο θα ήθελε να πάρει την καρέκλα και να την σπάσει στο τροφαντό κεφάλι του κάθε χαλασμένου πολιτικού που συναντάει, να κάνει μια ζημιά, όμως...
Όμως ποτέ δεν θα την κάνει αυτήν την ζημιά γιατί έμαθε να υπακούει στους ήρωες της ζωής του, στους πιθανούς ήρωες που θα τον απαλλάξουν από την ευθύνη της επιβίωσης του.
Όσο τον αγάπησε η ζωή όταν ήταν μωρό και κατακτούσε τον κόσμο που του έδειχνε, άλλο τόσο άρχισε να τον μισεί αυτή την στιγμή.
Ναι να τον μισεί γιατί ξέχασε, γιατί άφησε τον δικό του αγώνα στα χέρια των άλλων, ίσως... ίσως εκείνη την στιγμή που ως παιδί αντί να πάει μόνο του να πλύνει το πρόσωπο του εκεί που στο παιχνίδι είχε σκιστεί το φρύδι του, το πήρε έντρομη η μάνα του και καθάρισε εκείνη την πληγή δίνοντας του ένα φιλί για παρηγοριά, ίσως όταν το παιχνίδι που χάλασε, το έδωσε στον πατέρα του να το φτιάξει, χωρίς να θέλει το ίδιο να προσπαθήσει, είχε ήδη παραιτηθεί, ίσως κάποια άλλη στιγμή σε κάποιον ανύποπτο άλλο χρόνο.  Δεν έχει σημασία.
Τώρα κάθεται ο σερβιτόρος μας μόνος, αισθάνεται ανίκανος να αντιμετωπίσει την ζωή, ψάχνει τον επόμενο ήρωα του, αυτόν που θα τον ξεσηκώσει για να τον βγάλει από το τέλμα της ζωής του.
Πέμπτη φάση
Εδώ υποτίθεται ο ήρωας της ιστορίας μας καταλαβαίνει την αλήθεια και γίνεται ο ήρωας του εαυτού του όπως θα έπρεπε να είναι, έχει θυμηθεί των αγώνα που έδωσε σαν βρέφος, μωρό, παιδί και αρχίζει να δρα με αυτόν τον τρόπο ξανά.
Δυστυχώς όμως η πέμπτη φάση ίσως ποτέ δεν έρθει Ο σερβιτόρος μας έχει καταδικάσει την ζωή του στην τέταρτη φάση σε αυτή που βρήκε τους πιο ψεύτικους ήρωες για την ζωή του και θα πεθάνει λέγοντας που είσαι Μάρξ, που είσαι Φρόιντ, που είσαι Τσε που είσαι...
Επίλογος
Τα περιστέρια εκείνο το μεσημεριάτικο βαριεστημένο σκηνικό του δίνουν μια κάποια ζωντάνια με τα φτερουγίσματα αλλά και τα γλουγλού τους.
Ο σερβιτόρος μας έχει απορροφηθεί στις σκέψεις του τελείως και είναι ασάλευτος.  Σαν να λαγοκοιμάται μέχρι που σαν ξυράφι που σχίζει το μεταξένιο του όνειρο ακούει τον ήχο από κάτι τακούνια και το σύρσιμο μιας καρέκλας, κάτι γυαλιά ακουμπάνε στο διπλανό μεταλλικό τραπέζι κάνοντας τον χαρακτηριστικό ήχο  και ο συμπαθής πλέον σε εμένα τουλάχιστον σερβιτόρος που τόσο έχω ασχοληθεί μαζί του, πετάγεται αλαφιασμένος να πάρει την παραγγελία από δύο ευτραφείς κυρίες. Δύο καφέδες τίποτα σπουδαίο.
Άθελα του ο συμπαθής σε εμένα σερβιτόρος άκουσε την συζήτηση των δύο γυναικών που τόσο βίαια τον είχαν βγάλει από την μεσημεριανή του μελαγχολία.
Στην αρχή μίλησαν για τον Αλεξάντερ Φλέμινγκ τον πατέρα της πενικιλίνης. Να ένας πραγματικός ήρωας σκέφτηκε, χάρη σε αυτόν εκατομμύρια άνθρωποι είναι τώρα ζωντανοί.
Η συζήτηση πήγε στον Παπαφλέσσα για κάποιο λόγο αλλά και αυτός είναι ένας χρήσιμος ήρωας που αν ζούσε τώρα τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.
Στο τέλος και αφού η συζήτηση για τους ζητούμενους ήρωες εξαντλήθηκε, οι δύο κυρίες ή μάλλον καλύτερα η μια από τις δύο, μίλησε για το εγγόνι της ένα αγοράκι 10 μηνών το οποίο άρχισε να στέκεται στα δύο και πόσο αστείο φαινόταν έτσι περήφανο που στεκόταν και κοίταζε λες και είχε κατακτήσει τον κόσμο ολάκερο και ας είχε κατακτήσει μόνο μερικές σπιθαμές από το πάτωμα.
Ο σερβιτόρος άρχισε να χάνει το ενδιαφέρον του και σταμάτησε να ακούει αρχίζοντας να τρίβει με θυμό τον πάγκο του με το βετέξ.
Εδώ ο κόσμος χάνεται και αυτές μιλάνε για το μυξιάρικο λες και είναι η λύση για τα προβλήματα τους, σκέφτηκε.
Ναι ο σερβιτόρος μας είχε ξεχάσει πλέον πόσο ηρωικά είχε αντιμετωπίσει την ζωή στην ηλικία που τώρα βρισκόταν το μυξιάρικο.
Αυτό το μυξιάρικο, ήταν ένας νέος γεννημένος ήρωας που απαιτούσε απ΄ την ζωή τα όπλα του, ο σερβιτόρος μας τα είχε ήδη καταθέσει, ξέχασε ότι αν δεν είχε χάσει αυτόν τον δυναμισμό και αυτή την δίψα για ζωή ή δεν του την είχαν αφαιρέσει, τώρα δεν θα ζητούσε ξένους ήρωες να αναλάβουν την τύχη του, θα είχε βρει τον τρόπο να την απαιτήσει και θα έβρισκε και τους βοηθούς που θα τον επικουρούσαν σε αυτή την προσπάθεια.
Ίσως ο Τσε, Ο Παπαφλέσσας, η Ζαν Νταρκ ο Κολοκοτρώνης ο Λεωνίδας ο Ζακ Ντε Μολέ, ο Φλέμινγκ ποτέ δεν ξέχασαν αυτόν τον αγώνα, πάντα τον εκτιμούσαν και πάντα τον τιμούσαν, ήξεραν ότι ο αγώνας ήταν δικός τους και δεν ξέχασαν πως να διεκδικούν από την ζωή αυτά που τους ανήκουν χωρίς να περιμένουν ήρωες γιατί οι ίδιοι ήταν οι ήρωες που έψαχναν.
Θέλουμε λοιπόν ήρωες; Ας δούμε στις θερμοκοιτίδες και στους βρεφικούς σταθμούς, εκεί όλοι είναι ήρωες. Όμως μια μέρα οι περισσότεροι από αυτούς θα το ξεχάσουν.
Τώρα θέλουμε πραγματικούς ήρωες να μας οδηγήσουν; ας θυμηθούμε τα πρώτα μας βήματα.
Θα μου πείτε εσείς κυρία ή κύριε πως δεν είναι δυνατόν αυτό; Τότε απλά ξεχάστε τους ηρωισμούς και καθίστε να πληρώνεται το τίμημα της ανεπάρκεια σας.
Η ζωή ο θάνατος και ο έρωτας είναι σαν το ταγκό, επαναστατικό, ερωτικό, μεγαλειώδες, και δεν είναι για τους φοβισμένους, είναι για τους ικανούς και θαρραλέους, αυτούς πυ δεν έχουν ξεχάσει.
Αν θυμάσαι τα βήματα και αισθάνεσαι την ανάγκη να επιβιώσεις για να γίνεις ισχυρός και όχι ήσυχος, τότε ο χορός σου ανήκει.
Αν θυμάσαι εκείνα τα πρώτα δύσκολα βήματα που σε έκαναν να κοιτάξεις τον τεράστιο κόσμο από το μικροσκοπικό παιδικό σου κορμί, αυτό που που με τόση έπαρση σήκωσες τότε περήφανα και δήλωσες στον κόσμο ότι θα τον σκίσεις.

Γιάννης Ζωγραφάκης



Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.