ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Βρέθηκα πριν καιρό στα ορεινά της Κρήτης (όχι ότι δε βρίσκομαι συχνά - πυκνά). Εκεί αναζητώντας ένα μαγεριώ να τσιμπήσουμε κάτι και να πιούμε και καμιά ρακί πέσαμε πάνω στην κυρά Μαρίνα που είχε μιά όμορφη αυλή και μια παραστιά - κουζίνα για να ταίζει τους περαστικούς στη σκιά του γέρο πλάτανου που τα σκέπαζε όλα γύρω . Ντάκοι, οφτές πατάτες, χοχλιοί κι ένα σωρό καλούδια να κατεβαίνουν πιό γλυκά η ρακί και τ' αρώματα που έφερνε το αεράκι απ' τα γύρω βουνά. Κάποια στιγμή κατά την προσφιλή μου συνήθεια φώναξα την Κυρά Μαρίνα ναρθεί κοντά να γνωριστούμε πιό καλά και να πούμε και δυό κουβέντες. Τότε λοιπόν ήταν που κάτι οι μυρωδιές γύρω κάτι το υψόμετρο κάτι η κουζουλάδα μας φέρανε στην κουβέντα τα βοτάνια που φυτρώνουν στους γκρεμούς του τόσο υπέροχα άγριου αυτού τόπου. Εδώ πιό πάνω στους γκρεμούς στην άκρη στα βράχια φυτρώνει ο έρωντας μου είπε. Το πιό καλό γιατρικό για όλα. Τ' αγριοκάτσικα όταν πληγώνονταν τονε μασούσαν για να γιάνουν. Πανάρχαιο βοτάνι έλεγε και κορδονόταν σα να το φύτευε και το πότιζε εκείνη..μα είναι κι όμορφο λουλούδι μαζί σαν τον έρωτα...Ααα της λέω γι αυτό το λέτε έρωντα ...Όχι μου λέει κι όταν είδε την έκπληξη και την απορία στα μάτια μου άρχισε να μου λέει: "Αυτό παιδί μου το λολουδοβότανο βγαίνει μονάχα στσι εγκρεμούς που δε σιμώνει άνθρωπος...θωρρείς τους βράχους που στέκουνε εκεί πάνω..για να φτάσει κανείς σ' αυτά τα γκρεμιά να το μαζέψει δεν φτάνει νάναι μόνο λεβέντης μα πρέπει νάχει και φτερά η καρδιά του...να πετά ...φτερά παιδί μου έχουνε μόνο οι ερωτευμένοι..μόνο αυτοί φτάνουν εκεί.......ε να γιατί το βγάλανε έρωντα" φώναξε δυνατά και σηκώθηκε να γεμίσει το καραφάκι..Όπως έστριψε την πλάτη μουρμούρισε "πόσα κοπέλια δεν εγκρεμισθήκανε από κει"...Σε δυό λεπτά γύρισε με το καραφάκι γεμάτο, με κοιτά και μου λέει: "πάω να σου φέρω"...μες τη ζαλάδα μου της φώναξα χαζογελώντας..."Βρε θειά μα που πας..είσαι καλά..εσύ δεν είσαι ερωτευμένη πως θα φτάσεις..θα γκρεμιστείς"...πριν προλάβω να τελειώσω τη φράση ακούω και λέει : "κάθε μέρα ερωτεύομαι εγώ μη με φοβάσαι" κι ανοίγοντας την παλάμη της μου περνά με μαεστρία ένα μικρό ματσάκι έρωντα στ' αυτί. Μέθυσα απ' το άρωμά του..μα κι απ' την παρουσία της απίστευτης αυτής γυναίκας...
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.