ΔΕΝ ΣΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΑΦΕΝΤΗ!
























Γνωρίζεις άραγε τον πόνο του πιστού σου σκύλου την στιγμή που τον πηγαίνεις  -γεμάτο με ανώνυμη απελπισια-  στον κτηνίατρο για να τον λυτρώσεις;
Με τι μάτια σε βλέπει, άνθρωπε, εσένα που υποφέρεις;  Τι να σκέφτεται άραγε όταν πρέπει να εγκαταλείψει το σπίτι σου -το σπίτι σας- που φανατικά αγαπάει;
Και όταν του μιλάς, εκεί στο ιατρείο, πώς νιώθεις όταν ο Πιστότατος γυρίζει με μομφή το κεφάλι του αλλού που μπορείς να του το κάνεις αυτό;
Και όμως το κάνεις από μεγάλη ανάγκη και βαθιά αγάπη.
Σε κοιτάζει ταπεινά και "λέει": «Δεν σε καταλαβαίνω αφέντισσά μου, αγαπημένη...»
Και μετά πεθαίνει.
Και ξέρεις πως πέθανε με το συναίσθημα: «Αφέντη, αφέντη, αυτό ήταν το αντάλλαγμα για την πίστη μου; Δεν θα πέθαινα για σένα εκαντοντάδες μαρτυρικούς θανάτους;  Δεν θα έλιωνα στον τάφο σου από το κλάμα και την πείνα;»
Και τώρα στέκεσαι εκεί, με τα παπάρια σου στο χέρι, άνθρωπε, που κάποτε δήλωσες: «Προτιμώ να δώσω την αγάπη μου σε ένα ζώο...εκείνο ξέρει τουλάχιστον να την εκτιμά»
Βλέπεις, ο κόσμος χλευάζει πάντα τις ελπίδες της φτωχής σου καρδιάς... ακόμα και ο σκύλος -που τόσο αγάπησες-  σε κοιτάζει επιπληκτικά στο θάνατό του....


Άνα Ζουμάνη
(εφημερόπτερα)



Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.