ΔΕΝ ΣΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΑΦΕΝΤΗ! - (Άνα Ζουμάνη)



Γνωρίζεις άραγε τον πόνο του πιστού σου σκύλου την στιγμή που τον πηγαίνεις -γεμάτο με ανώνυμη απελπισια- στον κτηνίατρο για να τον λυτρώσεις;

Με τι μάτια σε βλέπει, άνθρωπε, εσένα που υποφέρεις; Τι να σκέφτεται άραγε όταν πρέπει να εγκαταλείψει το σπίτι σου -το σπίτι σας- που φανατικά αγαπάει;

Και όταν του μιλάς, εκεί στο ιατρείο, πώς νιώθεις όταν ο Πιστότατος γυρίζει με μομφή το κεφάλι του αλλού που μπορείς να του το κάνεις αυτό;

Και όμως το κάνεις από μεγάλη ανάγκη και βαθιά αγάπη.

Σε κοιτάζει ταπεινά και "λέει": «Δεν σε καταλαβαίνω αφέντισσά μου, αγαπημένη...»

Και μετά πεθαίνει.

Και ξέρεις πως πέθανε με το συναίσθημα: «Αφέντη, αφέντη, αυτό ήταν το αντάλλαγμα για την πίστη μου; Δεν θα πέθαινα για σένα εκαντοντάδες μαρτυρικούς θανάτους; Δεν θα έλιωνα στον τάφο σου από το κλάμα και την πείνα;»

Και τώρα στέκεσαι εκεί, με τα παπάρια σου στο χέρι, άνθρωπε, που κάποτε δήλωσες: «Προτιμώ να δώσω την αγάπη μου σε ένα ζώο...εκείνο ξέρει τουλάχιστον να την εκτιμά»

Βλέπεις, ο κόσμος χλευάζει πάντα τις ελπίδες της φτωχής σου καρδιάς... ακόμα και ο σκύλος -που τόσο αγάπησες- σε κοιτάζει επιπληκτικά στο θάνατό του....

Άνα Ζουμάνη
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.