Η Ιστορια της Ελλαδας μεσα απο την ζωη ενος μεγαλου Ελληνα



"Μακάρι οι Έλληνες να διώχνουν πάντα έτσι τους καλύτερους ανθρώπους τους"
Αυτό φαίνεται να είπε ο Αρταξέρξης όταν ο Θεμιστοκλής ζήτησε άσυλο στην Περσία, μετά τον εξοστρακισμό του από την Αθήνα, όταν στην πόλη του επικράτησε η φιλοσπαρτιατική αριστοκρατική μερίδα.
Δεν πήγε όμως αμέσως εκεί, πρώτα κατέφυγε στο Άργος όπου και εκεί με φθόνο τον αντιμετώπισαν και με βαριές κατηγορίες.
Έφυγε και πήγε στην Κέρκυρα και από εκεί πήγε στον Άδμητο τον βασιλιά των Μολοσσών (Αρχαίο Ελληνικό φύλο που εγκαταστάθηκε στην Ήπειρο στους Μυκηναϊκούς χρόνους)
Από εκεί κατέληξε τελικά στην Περσία και στον Βασιλιά Αρταξέρξη.
Ο Αρταξέρξης ζήτησε από τον Θεμιστοκλή να τον προσκυνήσει ως συνήθιζαν οι Πέρσες και εκείνος ως Έλληνας που δεν είχε μάθει ποτέ να προσκυνάει σε κανέναν, έριξε στο έδαφος κάτι και έκανε πως το έπιασε σκύβοντας για να ευχαριστήσει τον ευεργέτη του αλλά να μην προδώσει και την ηθική του.
Ο Αρταξέρξης για να τιμήσει την εισδοχή αυτού του πολύ σημαντικού Έλληνα στην Περσία, του έδωσε τα εισοδήματα τριών πόλεων και πολλές άλλες τιμές.
Όταν επαναστάτησε η Αίγυπτος ο Αρταξέρξης ζήτησε την συνδρομή του Θεμιστοκλή για να καταπνίξει την επανάσταση, όμως αν το έκανε αυτό ο Θεμιστοκλής θα είχε πάει εναντίον στα Ελληνικά συμφέροντα που για αυτά πολέμησε και αν δεν το έκανε θα είχε πάει εναντίον στον ευεργέτη του ο οποίος ήταν και εχθρός του.
Ο Θεμιστοκλής σύμφωνα με την παράδοση αυτοκτόνησε πίνοντας κάποιο "καλό" δηλητήριο και έτσι εξιλεώθηκε για όλο το χρέος του.
Έτσι πέθανε ο άνθρωπος που καταναυμάχησε τους Πέρσες στην Σαλαμίνα ο άνθρωπος που όταν ο Ευρυβιάδης σήκωσε το ραβδί του και τον χτύπησε γιατί διαφωνούσε με τα σχέδια του, ο Θεμιστοκλής του αποκρίθηκε "Πάταξον μεν, άκουσον δε".
Μόνος, μακριά από την πατρίδα που τίμησε και αυτή δεν δέχτηκε την δύναμη του, προδομένος και προδότης, μεγάλος και πάντα μεγαλύτερος από όσους τον κατηγόρησαν και τον εξόρισαν.
Εκεί κρύβεται το μεγάλο έργο του στην Σαλαμίνα, Εκεί κρύβεται η μεγάλη στιγμή του, στον θάνατο του.
Η Σατραπεία
Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος
για τα ωραία και μεγάλα έργα
η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα
ενθάρρυνσι κ’ επιτυχία να σε αρνείται·
να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,
και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.
Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις,
(η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις),
και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,
και πηαίνεις στον μονάρχην Aρταξέρξη
που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,
και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.
Και συ τα δέχεσαι με απελπισία
αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.
Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει·
τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,
τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε·
την Aγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάνους.
Aυτά πού θα σ’ τα δώσει ο Aρταξέρξης,
αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία·
και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις.
Κ.Π. Καβάφης
(Από τα Ποιήματα 1897-1933,)
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.