Εμφανιζόμενη ανάρτηση

Δέστε με για να μη σας φύγω!

Και βγήκε η κυρά Athina Mill (κατά φου-μπου ονομασία, διατηρώντας την ανωνυμία της), σαν προστάτιδα πτωχών και αδυνάτων ζώων να κερδίσει τ...

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Η Ανεξάρτητη Διαβίωση στην Ελλάδα του 2019 | του Στέλιου Κυμπουρόπουλου



«Θέλω να ζήσω με τις επιλογές μου»… μέσα σε αυτήν την πρόταση περικλείεται ολόκληρη η φιλοσοφία της Ανεξάρτητης Διαβίωσης για τα Άτομα με Αναπηρία (ΑμεΑ).

Στην Ελλάδα έχει επικυρωθεί ήδη από το 2012 η Διεθνής Σύμβαση των Δικαιωμάτων των Ατόμων με Αναπηρία που προβλέπει αυτή την υποστήριξη για τη ζωή σε περιβάλλον και με ανθρώπους που επιλέγουν οι ίδιοι. Δυστυχώς όμως ακόμα και σήμερα λίγα πράγματα έχουν δομηθεί και δημιουργηθεί με βάση την πολιτική της Ανεξάρτητης Διαβίωσης στην Ελλάδα.

Η διαβίωση ενός ατόμου με αναπηρία βασίζεται στην ιδιωτική πρωτοβουλία και την άτυπη υποστήριξη της οικογένειας. Στη μεν πρώτη περίπτωση η ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών είναι φτωχή γιατί δεν υπάρχουν πάντα τα απαραίτητα κεφάλαια. Στη δε δεύτερη περίπτωση το άτομο με αναπηρία περιορίζεται σε δυνατότητες που μπορεί να του παρέχει η οικογένειά του. Το αποτέλεσμα είναι να μείνει στάσιμος/-η και να μην απολαμβάνει την ποιότητα ζωής που θέλει ο ίδιος/η ίδια για τον εαυτό του/της. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι βλέπουμε την αναπηρία ως μία κατάσταση που ευθύνεται αποκλειστικά το άτομο που φέρει το «πρόβλημα» το οποίο συνεπάγεται ότι είναι άρρωστο και ανίκανο να προσφέρει. Από την άλλη, η πιο σύγχρονη άποψη και η πιο ορθή για το τι σημαίνει αναπηρία συνοψίζεται στο ότι η ίδια η κοινωνία κατασκευάζει ανάπηρα άτομα με το να δημιουργεί εμπόδια στο πλήθος των διαφορετικών λειτουργιών των ανθρώπων καθώς και στην απουσία παροχής υπηρεσιών που διευκολύνουν και υποστηρίζουν αυτήν της διαφορετικότητα. Υπηρεσίες που λειτουργούν ως εργαλεία ώστε κάθε πολίτης να γίνει παραγωγικός και μέλος μιας κοινωνίας που αποδέχεται όλους εμάς. Αυτές οι υπηρεσίες πρέπει να είναι προσιτές σε όλους και να παρέχονται βάση ίσων ευκαιριών, επιτρέποντας στα ανάπηρα άτομα την ευελιξία στην καθημερινότητά τους.

Τελικά, τι αφορά η Ανεξάρτητη Διαβίωση;

Η Ανεξάρτητη Διαβίωση είναι η καθημερινή εκδήλωση των πολιτικών της αναπηρίας που βασίζονται στα ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτό περιλαμβάνει την ευκαιρία των ΑμεΑ να κάνουν επιλογές και να παίρνουν αποφάσεις σχετικά με το πού θα ζήσουν, με ποιον θα ζήσουν και πώς θα ζήσουν. Η ανεξάρτητη διαβίωση απαιτεί την πρόσβαση στο δομημένο περιβάλλον και τις μεταφορές, τη διαθεσιμότητα τεχνικών βοηθημάτων, την πρόσβαση σε προσωπική βοήθεια ή/και σε υπηρεσίες που βασίζονται στην κοινότητα. Πρέπει να επισημανθεί ότι η ανεξάρτητη διαβίωση είναι για όλα τα ανάπηρα άτομα, ανεξάρτητα από το επίπεδο των αναγκών υποστήριξής τους.

Δίνοντας περισσότερη έμφαση στην έννοια της «Προσωπικής Βοήθειας» βλέπουμε ότι ορισμένοι ΑμεΑ ενδέχεται να χρειάζονται υποστήριξη στις καθημερινές δραστηριότητες για να μπορέσουν να ξεπεράσουν τα εμπόδια και να ζήσουν με μεγαλύτερη ανεξαρτησία. Αυτό μπορεί να κυμαίνεται από περιστασιακή υποστήριξη έως υποστήριξη 24 ωρών την ημέρα. Ένας/μία προσωπικός/-ή βοηθός παρέχει λοιπόν αυτή την υποστήριξη που μπορεί να περιλαμβάνει την προσωπική φροντίδα, το τάισμα, το ντύσιμο, την οικιακή εργασία, τα ψώνια, τη βοήθεια κατά την εργασία και κατά τον ελεύθερο χρόνο, καθώς και την επικοινωνία, τη δομή της ημέρας ή παρόμοια γνωστική ή ψυχοκοινωνική υποστήριξη.

Η προσωπική βοήθεια είναι ένα εργαλείο που επιτρέπει την ανεξάρτητη διαβίωση. Αγοράζεται μέσω ειδικών πόρων για ΑμεΑ, σκοπός των οποίων είναι να καταβάλει κάθε αναγκαία βοήθεια. Η προσωπική βοήθεια θα πρέπει να παρέχεται με βάση την αξιολόγηση των ατομικών αναγκών και ανάλογα με την κατάσταση ζωής κάθε ατόμου. Οι χρηματικές απολαβές που δίδονται για προσωπική βοήθεια σε ΑμεΑ πρέπει να συμβαδίζουν με τους ισχύοντες μισθούς σε κάθε χώρα. Τα άτομα με αναπηρία πρέπει να έχουν το δικαίωμα να προσλαμβάνουν, να εκπαιδεύουν και να διαχειρίζονται τους προσωπικούς βοηθούς τους με την κατάλληλη υποστήριξη.

Όλα τα παραπάνω καταλήγουν στο γεγονός ότι οι πολίτες με αναπηρία μπορούν και πρέπει να είναι ενεργά μέλη της κοινωνία. Και μία σύγχρονη κοινωνία χρειάζεται αυτούς τους πολίτες με αναπηρία οι οποίοι είναι ενεργά μέλη σε μία ανοιχτή αγορά εργασίας. Έχουμε λανθασμένα συνηθίσει τα ΑμεΑ να βρίσκονται σε μία προστατευόμενη απασχόληση, σε ένα περιβάλλον διαχωρισμένο από τους υπόλοιπους, με μισθούς χαμηλότερους σε σχέση με την λοιπή απασχόληση. Η προστατευόμενη απασχόληση δημιουργεί ένα «κλειστό κύκλο» που διαιωνίζει την απομόνωση και το διαχωρισμό των αναπήρων ατόμων από την κοινωνία και μακροπρόθεσμα επηρεάζει αρνητικά την παραγωγικότητα και την κοινωνική ενσωμάτωση τους. Ελάχιστα άτομα προχωρούν σε ανταγωνιστική απασχόληση. Το μοντέλο της προστατευόμενης απασχόλησης υποθέτει ότι τα ανάπηρα άτομα είναι λιγότερο παραγωγικά και τα «προστατεύει» από την ανοιχτή αγορά εργασίας. Προκειμένου το δικαίωμα στην εργασία να γίνει πραγματικότητα, θα πρέπει να προσφέρονται στα ανάπηρα άτομα διαφορετικές επιλογές απασχόλησης, ώστε να είναι σε θέση να επιλέξουν τον τύπο (και την ποσότητα) εργασίας που ταιριάζει καλύτερα στις ανάγκες τους.

Συνέπεια αυτής της μεταστροφής και προπομπός αυτού του βήματος είναι η κατάργηση των ιδρυμάτων όπως τα έχουμε συνηθίσει και η αποκλειστική έναρξη διαβίωσης των ΑμεΑ μέσα στην κοινότητα. Η παραπάνω τεκμηριωμένη άποψη βασίζεται στο άρθρο 19 της Συνθήκης που περιεγράφηκε προηγουμένως.

Ζωή στην κοινότητα σημαίνει ότι τα ανάπηρα άτομα μπορούν να ζουν στις τοπικές τους κοινότητες ως ίσοι πολίτες, με την υποστήριξη που χρειάζονται για να συμμετάσχουν στην καθημερινή ζωή. Αυτό περιλαμβάνει τη διαβίωση στα σπίτια τους ή με τις οικογένειές τους, τη δουλειά, τη σχολική φοίτηση και τη συμμετοχή σε κοινοτικές δραστηριότητες. Για να εξασφαλιστεί ότι τα ανάπηρα άτομα έχουν την ίδια επιλογή, έλεγχο και ελευθερία όπως κάθε άλλος πολίτης, οποιαδήποτε πρακτική βοήθεια που παρέχεται σε αυτά θα πρέπει να βασίζεται στις δικές τους επιλογές και προσδοκίες. Από την άλλη, το ίδρυμα προσφέρει μονάχα απομόνωση και διαχωρισμό από την υπόλοιπη κοινωνία. Όλες οι φάσεις των δραστηριοτήτων της ημέρας είναι στενά προγραμματισμένες, με μία δραστηριότητα να οδηγεί σε προκαθορισμένο χρόνο στην επόμενη, με όλη την ακολουθία δραστηριοτήτων να επιβάλλεται από πάνω από ένα σύστημα ρητών επίσημων αποφάσεων και μια ομάδα υπευθύνων. Βέβαια, απομόνωση και διαχωρισμός μπορούν να συμβούν στο σπίτι κάποιου στην κοινότητα, εάν το ανάπηρο άτομο δεν έχει την κατάλληλη υποστήριξη ή εάν το εξωτερικό περιβάλλον και οι υπηρεσίες είναι απρόσιτες ακόμα και μέσα στην ίδια του την οικογένεια.

Εν έτει 2019, αυτή η ζοφερή και αμαυρωμένη κατάσταση σε αυτόν τον τομέα για την Ελλάδα πρέπει να αλλάξει. Είναι απαραίτητο να δημιουργηθούν οι πολιτικές βάσεις για αλλαγή της νοοτροπίας και αντιμετώπισης των αναπήρων ανθρώπων. Το πρώτο βήμα είναι να θεσμοθετηθεί η εργασία του Προσωπικού Βοηθού και να βρεθούν οι δίαυλοι ώστε να αποτελούν μία κοινωνική υπηρεσία του κράτους.

Η Ανεξάρτητη Διαβίωση δεν είναι κάτι σύγχρονο. Είναι μία πραγματικότητα για πολλές Ευρωπαϊκές και όχι μόνο χώρες. Οι Προσωπικοί Βοηθοί πληρώνονται από το κράτος και οι ανάπηροι άνθρωποι απολαμβάνουν μία ζωή όπως τη θέλει ο καθένας. Κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει και στην Ελλάδα με σχεδιασμό, εξετάζοντας τα βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα οφέλη. Η επισημοποίηση της Ανεξάρτητης Διαβίωσης και του Προσωπικού Βοηθού μπορεί να προκαλέσει την πρόοδο στην Ελληνική κοινωνία.



*Ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος, M.Sc. είναι Ψυχίατρος – Σεξολόγος, Επιμελητής Β’ – Β’ Πανεπιστημιακή Ψυχιατρική Κλινική Αθηνών, ΠΓΝ «ΑΤΤΙΚΟΝ», Ταμίας i-Living -Οργανισμός Ανεξάρτητης Διαβίωσης Ελλάδας και Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου European Network on Independent Living

Ο Χίτλερ είχε προταθεί για Νόμπελ Ειρήνης



Το αριστοτεχνικό black humor του Σουηδού σοσιαλδημοκράτη Erik Gottfrid Christian Brandt ο οποίος με μια επιστολή – πρόταση στην επιτροπή, αποκαλούσε τον Χίτλερ « Έναν μαχητή που έστειλε ο Θεός για την ειρήνη»

Ναι, είναι αλήθεια. Ο Αδόλφος Χίτλερ, ο άνθρωπος που εμπνεύσθηκε και υλοποίησε το Ολοκαύτωμα, προτάθηκε στην επιτροπή Νόμπελ το 1939, μόλις τρεις μόλις μήνες πριν οδηγήσει τη Γερμανία στην εισβολή στην Πολωνία και ξεκινήσει τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πρόταση προήλθε από τον Erik Gottfrid Christian Brandt, ένα μέλος του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος του σουηδικού κοινοβουλίου. (Τα μέλη των εθνικών συνελεύσεων είναι μεταξύ των πολλών ανθρώπων που μπορούν να προτείνουν υποψηφίους για το βραβείο Ειρήνης.)

Εκείνη την εποχή, η πρόταση δημιούργησε διαμαρτυρίες και οργή, με τον Brandt να κατηγορείται ότι είναι φασίστας με αποτέλεσμα να ακυρωθούν ομιλίες και διαλέξεις του σε διάφορες ενώσεις.

Στην επιστολή του προς την επιτροπή, ο Brandt αποκαλούσε τον Φύρερ « Έναν μαχητή που έστειλε ο Θεός για την ειρήνη» και «Πρίγκιπα της Ειρήνης πάνω στη Γη». Αποκαλούσε το Mein Kampf ως «το καλύτερο και το πιο δημοφιλές κομμάτι της λογοτεχνίας στον κόσμο» και εξέφραζε την πεποίθηση ότι ο δικτάτορας θα μπορούσε να «φέρει την ειρήνη στην Ευρώπη, και, ενδεχομένως, σε όλο τον κόσμο».

Ο Brandt ήταν ένας αντιφασίστας, και είχε ως στόχο, η επιστολή του να φανεί ειρωνική (κακό αστείο Μπραντ και δεν σε πιστεύω). Όπως είπε σε μια συνέντευξη στη σουηδική εφημερίδα Svenska Morgonposten, η πρόταση του είχε φυσικά στόχο να προκαλέσει τον Χίτλερ και τους Ναζί αλλά λειτούργησε και ως ένα σχόλιο σχετικά με την υποψηφιότητα του Νέβιλ Τσάμπερλεν, του τότε πρωθυπουργού της Μεγάλης Βρετανίας, που ο Brandt πίστευε ότι ήταν άδικη (αφορούσε τη συμφωνία του Μονάχου το 1938 με τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι, όπου η περιοχή Σουδητία της Τσεχοσλοβακίας παραδόθηκε στη Γερμανία) . Αργότερα, μετά τον πόλεμο είχε γράψει ότι είχε ως στόχο με την σαρκαστική του επιστολή «να καρφώσει τον Χίτλερ στο τείχος της ντροπής ως το νούμερο ένα εχθρό της ειρήνης στον κόσμο».

Αν και δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι η περίπτωση του Χίτλερ συζητήθηκε από την επιτροπή, ακόμα και για να αποδεχθεί το Βραβείο θα έπρεπε να ακυρώσει τη δική του διαταγή. Και αυτό γιατί εξοργισμένος από το Βραβείο που απονεμήθηκε το 1935 στον σφοδρό επικριτή του, Carl von Ossietzky, είχε απαγορεύσει σε όλους τους Γερμανούς να αποδέχονται στο εξής το Βραβείο.

Εδώ είναι το κείμενο της επιστολής του Brandt, όπως δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα nobeliana.com, από το Αρχείο του Ινστιτούτου Νόμπελ:

«Στη Nορβηγική επιτροπή Νόμπελ

Προτείνω με ταπεινότητα ότι το Βραβείο Ειρήνης για το 1939 να απονεμηθεί στον Γερμανό καγκελάριο και Φύρερ Αδόλφο Χίτλερ, έναν άνδρα, ο οποίος κατά τη γνώμη εκατομμυρίων ανθρώπων, αξίζει περισσότερο από οποιονδήποτε στον κόσμο, αυτή την εξαιρετικά σεβαστή ανταμοιβή.

Αυθεντικά έγγραφα αποκαλύπτουν ότι το Σεπτέμβριο του 1938 η παγκόσμια ειρήνη ήταν σε μεγάλο κίνδυνο. Ήταν μόνο θέμα ωρών να ξεσπάσει ένας νέος ευρωπαϊκός πόλεμος. Ο άνθρωπος ο οποίος κατά τη διάρκεια αυτών των επικίνδυνων καιρών, έσωσε το δικό μας μέρος του κόσμου από αυτή την τρομερή καταστροφή, ήταν χωρίς καμία αμφιβολία ο μεγάλος ηγέτης του γερμανικού λαού. Στην κρίσιμη στιγμή δεν άφησε τα όπλα να μιλήσουν παρόλο που ο ίδιος είχε τη δύναμη να ξεκινήσει έναν παγκόσμιο πόλεμο.

Με τη λαμπερή αγάπη του για την ειρήνη, τεκμηριωμένη νωρίτερα στο περίφημο βιβλίο του Mein Kampf -μαζί με την Αγία Γραφή, ίσως το καλύτερο και το πιο δημοφιλές κομμάτι της λογοτεχνίας στον κόσμο – μαζί με το ειρηνικό επίτευγμα του – την προσάρτηση της Αυστρίας – ο Αδόλφος Χίτλερ απέφυγε τη χρήση βίας κατά την απελευθέρωση των συμπατριωτών του στη Σουδητία, κάνοντας του πατρίδα του μεγάλη και ισχυρή. Πιθανώς ο Χίτλερ, αν σταματήσουν να τον ενοχλούν και τον αφήσουν ήσυχο οι πολεμοκάπηλοι, θα φέρει ειρήνη στην Ευρώπη και πιθανώς σε ολόκληρο τον κόσμο.

Δυστυχώς ακόμα υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων που αδυνατούν να δουν το μεγαλείο στον αγώνα του Αδόλφου Χίτλερ για την ειρήνη. Μάλιστα μια σειρά από Σουηδούς βουλευτές, έχουν ορίσει άλλον υποψήφιο, τον Βρετανό πρωθυπουργό Νέβιλ Τσάμπερλεν..

Αυτή η υποψηφιότητα φαίνεται να είναι απερίσκεπτη. Αν και είναι αλήθεια ότι ο Τσάμπερλεν μέσω της γενναιόδωρης κατανόησής του για τον αγώνα του Χίτλερ για την ειρήνευση, έχει συμβάλει στην εξοικονόμηση της παγκόσμιας ειρήνης, η τελευταία απόφαση ήταν του Χίτλερ και όχι του Τσάμπερλεν! Ο Χίτλερ και κανείς άλλος, είναι ο πρώτος από όλους που πρέπει να δεχθεί ένα ευχαριστώ για την ειρήνη που εξακολουθεί να επικρατεί στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης. Και αυτός ο άνθρωπος είναι επίσης η ελπίδα για την ειρήνη στο μέλλον

Όπως ο Τσάμπερλεν, προφανώς, μπορεί να διεκδικήσει το μερίδιό του για την αποκατάσταση της ειρήνης, θα μπορούσε ενδεχομένως να έχει ένα μικρότερο μέρος του Βραβείου Ειρήνης. Αλλά το πιο σωστό πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να μην θέσουμε ένα άλλο όνομα δίπλα από το όνομα του Αδόλφου Χίτλερ, ρίχνοντας μια σκιά πάνω του. Ο Αδόλφος Χίτλερ είναι με κάθε τρόπο ο αυθεντικός θεόσταλτος μαχητής για την ειρήνη, και εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους σ `αυτόν ως τον Πρίγκιπα της Ειρήνης πάνω στη Γη.

Στοκχόλμη, 27 Ιανουαρίου του 1939»

Για την ιστορία, δεν απονεμήθηκαν βραβεία Νόμπελ για το 1939, κάτι που αφορούσε και όλα τα χρόνια μέχρι και το 1943. Όλα αυτά λόγω του πολέμου που ξεκίνησε ο Χίτλερ.



Πηγή: Klik

Πόνοι Μεγαλώματος



Λες πως δεν σε συγκινεί τίποτα και τίποτα πια δε σε αγγίζει, μα βλέπω πώς πέφτουν τα βλέφαρά σου μπροστά στο πυρωμένο ηλιοβασίλεμα κι όταν ξυπνάς τη νύχτα και σε σκεπάζω κουλουριάζεσαι, κι είναι σχεδόν λες και δεν Μεγαλώσαμε: Μεγαλώσαμε και το σπίτι μου είναι άδειο, όταν γυρίζω το βράδυ, στον καναπέ δεν κάθεται κανείς μα αν κλάψω κανείς δεν με βλέπει κι έτσι την άλλη μέρα είναι λες και δεν έγινε.

Μεγαλώσαμε, ψηλώσαμε λίγο κι ίσως δεν έχω το φεγγαρένιο πρόσωπο που είχα παλιά, μα ακόμη ξεχνιέμαι και νομίζω πως είμαι ξανά δεκαπέντε χρονών- ίσως μια Τρίτη που γλιστράω και κάνω δεκατρία τσιγάρα το ένα πίσω από το άλλο και γυρνάω σπίτι με μουσκεμένα μαλλιά, πρόσωπο κομμένο και μαύρους κύκλους πελώριους, κοιτάζομαι στον καθρέφτη και τα χρόνια ανεμίζουν πίσω σαν φύλλα τετραδίου.


 Όταν ήμουν μικρή, τα πόδια μου πονούσαν τόσο που ξυπνούσα κλαίγοντας τη νύχτα. Η μητέρα μου το αποκαλούσε Πόνους Μεγαλώματος, μα βάστηξαν πολλά χρόνια, μέχρις ότου σταμάτησα να ψηλώνω και πια με πήγε στο γιατρό, κι ο γιατρός αποφάνθηκε ότι πράγματι ο πόνος δεν ήταν φυσιολογικός: καλοήθης όγκος, ισχυρίστηκε τότε και με συμβούλεψε να παίρνω μια παρακεταμόλη όταν γίνεται ανυπόφορος. ‘Δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο’, είχε πει, κοιτώντας με με συμπάθεια. Μα, αυτά είναι τύχη που μπορεί και να την έχεις μονάχα μια φορά. Αν πήγαινα τώρα, ίσως μου έγραφαν ένα μπουκάλι ουίσκι ή μια καρτελίτσα λευκά χαπάκια, λίγο μεγαλύτερα από κόκκους ρυζιού.
 -Και σίγουρα δεν είναι συγκυρία, όταν Εκείνη γελάει και μου λέει τα ίδια ακριβώς λόγια- Δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο. Ο χρόνος κυλάει μόνο προς τα μπρος. Θέλω κι εγώ να κουλουριαστώ στο κρεβάτι μου, να κολυμπήσω στη λιμνούλα του φόβου όπου βουλιάζουν τα πόδια μου. Μα, δεν θα σε ρωτήσουμε. Σφίξε τα δόντια σου, σήκωσε τα μανίκια σου, ανασκουμπώσου κι αν δεν σου περάσει, προσευχήσου. Δεν έχεις άλλη επιλογή. Μεγαλώσαμε.-


 Και το θυμάμαι όταν φεύγεις μακριά, τόσο μακριά που η Καληνύχτα μας, που έμενε ανείπωτη αφού καταλαβαίναμε πάντοτε από την ανάσα του άλλου πότε αποκοιμιόταν, γίνεται λέξη και για υποκατάστατο, κοιτάμε και οι δύο την ίδια σελήνη. Δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο. Νομίζεις πως είσαι άτρωτος, μα η δύναμή μου είναι να είμαι ευάλωτη και ξέρω να διαβάσω πότε το στομάχι σου σφίγγεται από μοναξιά, βλέπω τα μάτια σου να συννεφιάζουν κι ας μην τα κοιτάω. Είσαι ένα παιδί που κρατάει μια μπύρα και γελάει δυνατά, μα στα διάφανα βλέφαρά σου κυλούν ρυάκια μενεξελιά, ρυάκια ανησυχίας κι αμηχανίας και θλίψης, όταν τα κλείνεις. Κι άμα μου υψώνεις τη φωνή, θυμήσου πως έκαψες τα λάστιχά σου κατεβαίνοντας το βουνό επειδή δεν ήθελες να αφήσεις το χέρι μου, θυμήσου τη φωνή σου να σπάει στο τηλέφωνο.
  Είναι φορές που θέλω να στα πω όλα, για τη Βίδοβα, τις συκιές και το Κρυφτό, για την Αβάνα, για την ταράτσα της Ελευθερίας και τα παξιμάδια και για τις Δέκα Μάη, για το Ραγκαβά, τον Άλιμο και τα ρόπαλα, για τις καταλήψεις κι εκείνη τη μέρα στο καπνιστήριο, ακόμα και για τις Βροχερές Μέρες, που κοντεύω να τις ξεχάσω κι εγώ η ίδια γιατί ποτέ δεν τις συζητάω. Μα εκείνο το ξανθό κορίτσι με την καρό φούστα που γλιστράει από τη μέση της και κατηφορίζει τη Λεωφόρο, περνώντας από τις εργατικές με μολότοφ στα μάτια στέκεται πίσω σου και με κοιτάει, και τα χείλη μου πάλι σφραγίζουν και δε βγάζω κουβέντα. Μεγαλώσαμε, κι όταν μιλάω για όλα εκείνα χρωματίζω το πρόσωπό μου με μια έκφραση μπεζ κι ευχάριστη ώστε να μην προσβάλλω κανενός την αισθητική.
Σίγουρα, όλοι κάποτε μένουμε μόνοι μας, ηχούσε τότε ο στίχος στα ακουστικά μου κι εγώ δάγκωνα τη γόπα μου, γιατί δεν καταλάβαινα πως είχε δίκιο. Ήταν νωρίς, ήταν πράγματι νωρίς, κι ήταν ψωμί και λαχανόσουπα και πρωινές λειτουργίες για μήνες.

 Μεγαλώσαμε και συνεχίζουμε να μεγαλώνουμε χώρια κι εγώ είμαι τόσο Μεγάλη που κοιτάω με βλέμμα απλανές το κενό και κάνω πως ξεχνάω πως τα πόδια του ενός πατάνε γη που του άλλου δεν έχουν γνωρίσει καν, πως βλέπουμε άλλο ουρανό κι όταν έχει ο ένας συννεφιά κι ο άλλος λιακάδα είναι χειρότερα κι από όταν έχουν κι οι δύο συννεφιά- ας μισώ τη συννεφιά, ας προσπαθώ να τη συνηθίσω γιατί παραείμαι Μεγάλη για να μην την έχω μάθει. Φοράω ένα χαμόγελο φαρδύ, από το ένα αυτί στο άλλο και λέω, είναι Μερικοί Μήνες Μόνο, ας ξέρω πως αυτοί οι Μερικοί Μήνες ήταν που πήραν τη ζωή μου από την κόλαση και την έκαναν να ανθίσει σα μυγδαλιά κάποτε. Τα χέρια σου είναι μικρά και κρύα, σπουργίτια μουδιασμένα στο περβάζι του παραθύρου το Γενάρη- τα χείλια σου σκάνε,μισοκλείνω τα μάτια και βλέπω εκείνο το Μικρό να τουρτουρίζει μπροστά στο μαρμάρινο νεροχύτη, με τα μανίκια μαζεμένα στους αγκώνες και τις μελανιασμένες παλάμες της να τρίβουν ένα πιάτο με κινήσεις μηχανικές. Χαίρομαι για σένα, αλήθεια. Ανάθεμά σε, χαίρομαι πολύ για σένα.



( Ίσως, όταν πια θα κοντεύεις να γυρίσεις κι οι μυγδαλιές θα έχουν στολιστεί με ροδόλευκα ανθάκια κι εκείνα έχουν πέσει στο χώμα φτιάχνοντας κρεβάτια για την ελπίδα μου, όταν ο κόσμος συνεχίσει να περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του, μαζί με τον καθένα μας και γύρω από τον ήλιο, με λιγότερους από εμάς, να με βρεις πολύ μεγάλη και πολύ σοφή και πολύ σπουδαία, μα τώρα σκίζω τις σελίδες μου και γελάω πολύ δυνατά και καμιά φορά βουρκώνω στο δρόμο για το σπίτι. Ίσως να σε βρω κι εγώ, μα ξέρω πως, το βράδυ που ξαπλώνεις στο κρεβάτι σου, το δέρμα σου διψάει όσο το δικό μου κι όταν ξυπνάς, για μια στιγμή που φτερουγίζει, το χέρι σου ψάχνει το χέρι μου. )



ΜΥΡΤΏ ΖΆΡΑ - ΜΥΡΤΩ ΖΑΡΑ

Θανάσιμο βέλος- της Τριανταφυλλιάς Ηλιοπούλου


Με πατέρα τον Έρωτα και μητέρα Απορία,
γεννηθείσα ένα Σάββατο σε μεγάλη πορεία,
διεκδίκησα κάποτε των γονέων μου το όνομα
και Ελλάδα με βάφτισαν βιαστικά και αυτόνομα.

Σταυρουδάκι μου πήρανε η νουνά κι ο νονός μου
έναν Τράγο παχύδερμο, γαμιά μέγα του κόσμου.
Με κρατήσαν στα χέρια τους μοναχά για μια νύχτα
κι από τότε και ύστερα με πετάξαν στην πίστα.

Δεν τα πάω καλά, βρε μπαμπά, βρε μαμά,
είναι άλλοι πιο έξυπνοι και μου τρων την πρωτιά.
Κοφ την πάρλα παιδί μου κι απλά κοίτα μπροστά.
Απορούν πως κατάφερες να κάνεις τόσα πολλά.

Είμαι χάλια, βρομιάρα, κάθε ανάσα σφαλιάρα,
δεν αντέχω πια μάνα, με έχουν κάνει πουτάνα.
Σκάσε κόρη μου, κοίτα, δεν αντέχουν εσένα
γιατί αυτοί δε γεννήσαν, δεν μορφώσαν κανένα.

Απορία την έχω αν θα φέξει στο τέλος,
είθε ο Έρωτας να χει ένα θανάσιμο βέλος...

14/2/19 Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου

Το τέλος των χρόνων της αθωότητας




Η γιαγιά του Θοδωράκη, του ξαδέρφου μου, ήταν μαμή. Δεν έμαθα ποτέ το όνομά της. Όλοι την ξέρανε: «Η Μαμή». Αυτή με είχε ξεγεννήσει, στο σπίτι που έμενε η μάνα μου. Ήταν υπέρ το δέον αθυρόστομη: «Είχες ένα τσουτσουνάκι τόσο δα, ρε μπαγασάκο», μου έλεγε. Και ύστερα, στο τραπέζι, προχωρούσε σε πιο χοντρά. Έκανε, ας πούμε, η Ιουλία ένα ρολό κιμά στο φούρνο, και η Μαμή σχολίαζε: «Μωρή Ιουλία; Τι είν αυτή η πούτσα;»… Ή, πάλι, βλέποντας τα ανοιχτά μύδια, έλεγε: «Μωρέ, ίδια μουνιά είναι αυτά!», μη παραλείποντας να κάνει και τον γνωστό παραλληλισμό του χταποδιού με το «άλλο», που «όσο το χτυπάς απλώνει»… Και όταν οι άλλοι της έκαναν παρατήρηση δείχνοντας με τρόπο εμάς τα ανήλικα, έλεγε: «Μμμμ… Σιγά τα μπρόκολα καλέ… Ας τα μάθουν σωστά όταν θα πάνε στο σχολείο. Περιδιαγραμμάτου: Πέος ο κιμάς, αιδοίο το μύδι… Χαχαχαχα»… 

 Η Νίκη, η κόρη της που ήταν υπαρξίστρια καθώς έμενε στην ίδια γειτονιά με τον περιώνυμο Σίμο στην πλατεία Κουμουνδούρου, έλεγε κι αυτή κάτι περίεργα: «Τι θέλει ο άνθρωπος για να τη βγάλει; Ένα τσιγαριλίκι κι ένα μπακλαβά!…» Ο Βαγγέλης, ο γιος της, έκανε ένα νούμερο πάντα το ίδιο. Έχω παρατηρήσει ότι ορισμένοι άνθρωποι κάνουν ή λένε τα ίδια αστεία, πάντα στους ίδιους ανθρώπους. Καμιά φορά συλλαμβάνω κι εγώ τον εαυτό μου να το κάνει. Φταίνε όμως και οι άλλοι, που ζητούν από τον ίδιο άνθρωπο την ίδια χιλιοειπωμένη ιστορία, εκείνη που ήδη έχουν χιλιοακούσει… Έτσι λοιπόν κι εκείνη την Καθαρή Δευτέρα, και αφού η ρετσίνα είχε ρεύσει άφθονη, αρχίζουν τα χάχανα και οι παρακλήσεις: «Έλα ρε Βαγγέλη!... Κάνε μας το βιολί… Έλα ρε Βαγγέλη!..». Ο Βαγγέλης, που στην αρχή τάχα μου αρνιόταν, στο τέλος «ενδίδει»… Κατεβαίνει στο υπόγειο για να ετοιμάσει το νούμερο, και ύστερα από λίγο εμφανίζεται σαν βιολιστής. Ανεβαίνει σ’ ένα σκαμνί και αρχίζει να κουνάει πέρα-δώθε ένα ραβδάκι,(το δοξάρι), πάνω σε ένα τεντωμένο ξύλο που είχε περάσει μέσα από το μανίκι του σακακιού του. Κάποια στιγμή, το ελεύθερο χέρι του, κατεβαίνει μέσα από το πουκάμισο, μέχρι το υπογάστριό του. Συνεχίζει να παίζει το βιολί του, ώσπου…… Ο Θοδωράκης με σκουντάει με τον αγγόνα του: «Τώρα θα βγάλει έξω το πουλί του», μου λέει πονηρά… Και πράγματι, ενώ συνέχιζε ο Βαγγέλης το βιολί, κάνει μια έτσι και αρχίζει να βγάζει το δείκτη του χεριού του απο μπροστά χαμηλά, αφού ήδη τα κουμπιά του τα είχε από πριν ξεκούμπωτα. Επαναλαμβάνει δυο-τρεις φορές την κίνηση, και στο τέλος υποκλίνεται στο κοινό του κρατώντας τώρα το δοξάρι με το δάχτυλο που έβγαινε από το κάτω μέρος… Η ομήγυρη ξεσπάει σε χειροκροτήματα : «Μπράβο ρε Βαγγέλη… Να σαι καλά!»... Και η Μαμή, ακάθεκτη, κλείνει την παράσταση κουνώντας το κεφάλι της αποφθεγματικά: «Να ήταν η ψωλή  βιολί, θα ήσαν όλοι βιρτουόζοι»… (!!!!!!!!!!)…… Τα θαυμαστικά είναι δικά μου. Προστίθενται τώρα που καταλαβαίνω τι εννοούσε, μιας και τότε δεν κατάλαβα τίποτα….

 Κατάλαβα όμως ένα χρόνο αργότερα… Ο Θοδωράκης, ήταν δυο χρόνια μεγαλύτερος από μένα. Ασφαλώς πιο πονηρεμένος. Το Καλοκαίρι ήρθε η θεία μας η Πόπη από την Συρία. Ένα απόγευμα ήρθε και στην Ιουλία με μια παλιά φίλη της από το μπαλέτο του «Ακροπόλ», επίσης παντρεμένη με Σύρο. Ήταν μια γυναικάρα άλλο πράμα. Κάτι σαν τη Σπεράντσα Βρανά… Τότε δεν θα μπορούσα να μιλάω γι αυτήν έτσι, αλλά ούτε και να κάνω την σύγκριση, μιας και δεν θα το καταλάβαινα. Το λέω τώρα που την φέρνω στο νου μου. Ο Θοδωράκης όμως την έβλεπε με διαφορετικό μάτι, μάτι που χωνόταν επίμονα στο πράγματι πλούσιο ντεκολτέ της κυρίας Άννας. Έτσι έλεγαν την φίλη της θείας μας.

Ύστερα από λίγο φύγαμε για να πάμε να παίξουμε στο ρέμα. Όταν φτάσαμε και κατεβήκαμε κάτω, μου λέει ο Θόδωρος: «Τι γυναικάρα είναι αυτή ρε Δημήτρη; Είδες τι βυζιά έχει; Κάτσε τώρα να δεις κάτι»… Και μου έδειξε… Και εγώ, έμαθα τότε, σε ηλικία 12 χρονών, ότι αυτό που έχουν τα αγόρια εκεί κάτω, και που είναι διαφορετικό από αυτό που έχουν τα κορίτσια, δεν το έχουν μόνο για να κάνουν τσίσα…

Δημήτρης Μπούκουρας
Από τους  Διάττοντες

Οι χαρισματικοί...


- «Έλα Τέρρυ…. Κάνε γρήγορα», φώναξε η Κυρία Έλεν,

- «Κάποιοι χτυπούν την πόρτα».

- «Άνοιξε λοιπόν τι περιμένεις» μούγκρισε ο Τέρρυ βγαίνοντας βιαστικά απ’ το ντουζ, φροντίζοντας να σκουπίσει προσεκτικά το υπερμεγέθες πέος του.

Είχε αυτή την προκλητική αυτοπεποίθηση του μεγάλου γαμιά.

Ήταν γαμιάς και το ήξερε.

Τυλίγοντας μια μικρή πετσέτα γύρω του προχώρησε στην κουζίνα, όπου έκπληκτος βρέθηκε μπροστά στους μισητούς συγγενείς του.

Θείοι και θείες , αδέλφια του πατέρα του που πάντα ήθελε να τους σκοτώσει, μια μικρή ομάδα θλιβερών ανθρωπάριων, αυτό που λέμε ο "κύκλος" του καθένα μας.

Μεγάλοι γαμιάδες κι αυτοί. Α’ κατηγορία.

Σόι πήγαινε το βασίλειο.......!

Γύρω απ όλο αυτό το σινάφι υπήρχαν κάτι άνδρες γυμνοί με σταυρωμένα τα χέρια στο στήθος και παρακολουθούσαν…

Γαμιάδες ήταν κι αυτοί αλλά μάλλον Β’ κατηγορίας.

Μπροστά στα πόδια τους στο πάτωμα υπήρχαν περίστροφα στραμμένα σε διάφορες κατευθύνσεις.

- "’Έκπληξη"..φώναξαν σαν σε χορωδία…

- «Μη σκοτίζεσαι.. μείνε όπως είσαι» του είπαν, κι εκείνος ανασήκωσε την πετσέτα που λίγο ήθελε να αποκαλύψει τον απόκρυφο «θησαυρό» του.

Ο πιο μεγάλος θείος έκανε ένα βήμα μπροστά και του πρότεινε ένα ποτήρι με βαρύ αλκοόλ που μύριζε χειρότερα απ’ τη μπόχα που έβγαζε το στόμα του.

- «Αυτό ακριβώς χρειάζεσαι κι αυτό ακριβώς σου δίνουμε»… είπε ο θείος Μικ με τρανταχτή φωνή που τους έκανε όλους να κάνουν μισό βήμα πίσω χασκογελώντας.

Ο Τέρρυ πήρε απότομα το ποτήρι και το έφερε βιαστικά στο στόμα του.

Ρούφηξε δυνατά το ποτό του κι ύστερα γύρισε το ποτήρι ανάποδα σαν να έκανε σήμα στους γαμιάδες Β’ να σκύψουν ν’ αρπάξουν τα πιστόλια και να σκοτώσουν πυροβολώντας όλους τους άλλους εκτός απ’ αυτόν.

Γέμισε το δωμάτιο πτώματα.

- «Μπράβο άντρες» φώναξε ο Τέρρυ. «Χρόνια ήθελα να το κάνω αυτό…. Σας ευχαριστώ πολύ».

Μετά διέσχισε το δωμάτιο προς τη μεριά του διαδρόμου, παραμερίζοντας τα σκόρπια πτώματα γύρω.

Μαζί με τους γαμιάδες Β’ κατευθύνθηκαν στο μεγάλο δωμάτιο να ξεκινήσουν κάποιο όργιο με τσιμπούσι και σεξ που θα το θυμόνταν όλοι για πολύ καιρό…


Ναι........, αυτά ζούμε σήμερα.....

Άνθρωποι που αναλαμβάνουν να τελειώσουν δουλειές άλλων...

Πτώματα που δεν μυρίζουν, εξουσίες μίζερων οργασμών......

Άδεια κεφάλια, ακατοίκητα....

Τα κορμιά αλυχτούν, οι σκέψεις σεργιανίζουν, οι ψυχές ανασαίνουν ακόμη....


Γιώργος Χρηστάκης

Περί ψυχής (ΠΛΑΤΩΝ 427-347 Π.Χ.)




Φαίδων 105c-e

Απάντησε λοιπόν, συνέχισε εκείνος, ποιο είναι αυτό που, παρουσιαζόμενο στο σώμα, θα το κάνει να είναι ζωντανό;

Η ψυχή, απάντησε.

Και έτσι είναι πάντοτε;

Πως μπορώ να το αρνηθώ; είπε εκείνος

Οτιδήποτε επομένως κι αν έχει στην κατοχή της η ψυχή, το έχει πάντοτε πλησιάσει σέρνοντάς του ζωή;

Και βέβαια το έχει πλησιάσει, είπε.

Τι από τα δυο λοιπόν συμβαίνει: Υπάρχει κάτι αντίθετο στη ζωή ή όχι;

Υπάρχει, είπε.

Ποιο;

0 θάνατος.

Επομένως η ψυχή ποτέ δεν θα δεχτεί το αντίθετο από κείνο που καθ’ αυτήν φέρει πάντοτε μέσα της, όπως έχουμε συμφωνήσει με βάση τα προηγούμενα; 
Η ψυχή, λοιπόν, δεν δέχεται τον θάνατο;

Όχι
Άρα η ψυχή είναι αθάνατη;

Αθάνατη είναι.

Ωραία, είπε. Αυτό λοιπόν ισχυριζόμαστε ότι έχει αποδειχτεί; Ή έχεις άλλη γνώμη;

Και μάλιστα πολύ ικανοποιητικά, Σωκράτη.

Φαίδων 106d-e


Από τη στιγμή λοιπόν που το αθάνατο είναι και άφθορο, τι άλλο θα ήταν η ψυχή, αν όντως είναι αθάνατη, παρά και ανώλεθρη;
Κατά πάσα ανάγκη.

Άρα, όταν φτάνει ο θάνατος στον άνθρωπο, το θνητό του μέρος, καθώς φαίνεται, πεθαίνει, και το αθάνατο, σώο και άφθορο, απομακρύνεται και φεύγει, παραχωρώντας τη θέση του στον θάνατο.

Έτσι φαίνεται.

Άρα, Κέβη, είπε, η ψυχή είναι αθάνατη και ανώλεθρη περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, και πράγματι θα υπάρχουν οι ψυχές μας στον Άδη.

Φαίδων 107c-d

Διότι, αν ο θάνατος ήταν απαλλαγή από καθετί, θα ήταν ανέλπιστο κέρδος για τους κακούς που, όταν πεθάνουν, απαλλάσσονται συγχρόνους και από το σώμα τους και από την κακία τους μαζί με την ψυχή· όμως επειδή φαίνεται ότι είναι αθάνατη, δεν θα μπορούσε να έχει άλλη αποφυγή κακών ούτε σωτηρία εκτός του να γίνει όσο γίνεται πιο καλή και πιο συνετή.

Διότι η ψυχή πηγαίνει στον Άδη μη έχοντας τίποτε άλλο έκτος από την καλλιέργεια και την ανατροφή της.

Φαίδων 108a-c


Η ψυχή λοιπόν που διαθέτει ευπρέπεια και φρόνηση ακολουθεί υπάκουα και δεν αγνοεί τι της συμβαίνει. 
Εκείνη όμως που είναι παθιασμένη με το σώμα, όπως ακριβώς εξέθεσα προηγουμένως, βρίσκεται για πολύ χρόνο σε έξαψη σχετικά με το σώμα και τον ορατό τόπο, και μετά από πολλή αντίσταση και πολλές δοκιμασίες, με καταναγκασμό και με δυσκολία, προχωρεί, οδηγημένη από τον δαίμονα που την έχει αναλάβει. 
Όταν φτάσει εκεί όπου είναι ήδη οι άλλες, την ακάθαρτη ψυχή που έχει κάνει κάτι κακό, που έχει αγγίξει αίμα άδικα ή έχει διαπράξει ανάλογα εγκλήματα, τα οποία να είναι αδέλφια των άλλων και έργα αδελφών ψυχών, ο καθένας την αποφεύγει και απομακρύνεται από αυτήν και δεν θέλει να γίνει ούτε συνταξιδιώτης ούτε οδηγός της, κι αυτή περιπλανιέται και δεν ξέρει πού να πάει, μέχρις ότου συμπληρωθούν κάποιοι χρόνοι που, όταν έρθουν, από την ανάγκη οδηγείται στη διαμονή που της πρέπει.

Εκείνη αντίθετα που πέρασε τη ζωή μέχρι τέλους αγνή και μετρημένη και έτυχε να έχει συνταξιδιώτες και οδηγούς τους θεούς, κατοικεί αμέσως η καθεμία στον τόπο που της ταιριάζει.


Λόγια Αρχαίων Ελλήνων

Το Ξυράφι του Όκαμ – «Όταν ακούτε καλπασμό, να σκέφτεστε ‘άλογο’ και όχι ‘ζέβρα’»



Το Ξυράφι του Όκαμ (αποδίδεται και ως Λεπίδα του Όκαμ), είναι επιστημονική αρχή, η οποία αποδίδεται στον Άγγλο φιλόσοφο Λογικής και φραγκισκανό μοναχό του 14ου αιώνα, Γουλιέλμο του Όκαμ. Η αρχή αυτή αποτελεί την βάση της μεθοδολογικής απαγωγής και αποκαλείται επίσης αρχή της οικονομίας.

Στην απλούστερη διατύπωσή του, το Ξυράφι του Όκαμ εκφράζεται ως εξής: «Κανείς δεν θα πρέπει να προβαίνει σε περισσότερες εικασίες από όσες είναι απαραίτητες».

Η αρχή αυτή πρωτοδιατυπώνεται από τους Πυθαγόρειους δυο χιλιετίες νωρίτερα, όπως μας πληροφορεί ο φιλόσοφος Πρόκλος, του οποίου το Πανεπιστήμιο είναι στην οδό Ηρώδου Αττικού, θαμμένο κάτω από το πεζοδρόμιο, μπροστά στο θέατρο του Διονύσου. 
Στα Ελληνικά διατυπώνεται ως εξής:
“Τῶν μὲν Πυθαγορείων … παρακέλευσμα ἦν …… δι’ ἐλαχίστων καὶ ἁπλουστάτων ὑποθέσεων ἐπειδὴ δὲ καὶ τοῖς κλεινοῖς Πυθαγορείοις” και “δεῖν γὰρ ἐπ’ ἐκείνων καὶ αὐτὸν παρακελεύεσθαι τὸν Πυθαγόραν ζητεῖν ἐξ ἐλαχίστων καὶ ἁπλουστάτων ὑποθέσεων δεικνύναι τὰ ζητούμενα·”

Στα λατινικά διατυπώνεται ως:

Pluralitas non est ponenda sine necessitate

Η φράση αυτή θα μπορούσε να αποδοθεί πολύ ελεύθερα ως εξής: Όταν δύο θεωρίες παρέχουν εξίσου ακριβείς προβλέψεις, πάντα επιλέγουμε την απλούστερη.

Παράδειγμα: Παρατηρούμε ότι ένα δέντρο έχει πέσει μετά από μια θύελλα. Βάσει του δεδομένου της θύελλας συνδυασμένου με αυτό του πεσμένου δέντρου, μια λογική εικασία θα ήταν να υποθέσουμε ότι η ισχύς της θύελλας ξερίζωσε και έριξε κάτω το δέντρο. 
Αυτή η υπόθεση δεν προσβάλλει την κριτική μας σκέψη, καθότι υπάρχουν ισχυροί λογικοί δεσμοί μεταξύ αυτού που ήδη γνωρίζουμε και αυτού που υποθέτουμε ότι έγινε (δηλ. το ότι βλέπουμε και ακούμε τις θύελλες αποτελεί ισχυρή απόδειξη για την ύπαρξή τους και για το ότι είναι ικανές να ξεριζώσουν και να ρίξουν κάτω δέντρα). 
Μία εναλλακτική υπόθεση θα ήταν ότι ένας γιγάντιος εξωγήινος ξερίζωσε το δέντρο. Αυτή η υπόθεση, ωστόσο, προϋποθέτει αρκετές περαιτέρω εικασίες, οι οποίες χαρακτηρίζονται από διάφορες λογικές αδυναμίες που προκύπτουν από ασυνέπειες με τα όσα ήδη γνωρίζουμε (αναφορικά με την ύπαρξη των εξωγήινων, την ικανότητα και την πρόθεσή τους να εκτελούν διαστρικά ταξίδια, την ικανότητα και την πρόθεσή τους να ξεριζώνουν δέντρα—είτε επίτηδες είτε όχι—καθώς και την ύπαρξη εξωγήινης βιολογίας που τους επιτρέπει να έχουν 200 μέτρα ύψος παρά την βαρύτητα της γης), πράγμα που την καθιστά απορριπτέα.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι όταν ένας ασθενής χειρουργείται και πριν την εγχείριση ο γιατρός έχει αποφανθεί ότι οι πιθανότητες επιβίωσης του είναι μηδαμινές. Εάν τελικά ο ασθενής επιβιώσει η λογική με τις λιγότερες εικασίες είναι ότι ο γιατρός έκανε λανθασμένη εκτίμηση του κινδύνου. Συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις επικρατεί η λογική του θαύματος, η οποία προϋποθέτει αρκετές περαιτέρω εικασίες. Στην αντίθετη περίπτωση που ο γιατρός έχει αποφανθεί ότι πρόκειται για μια απλή εγχείριση και τελικά ο ασθενής πεθαίνει, η απλή εικασία του ιατρικού λάθους όμως υπερισχύει.

Το ξυράφι του Όκαμ συχνά διατυπώνεται ως "Entia non sunt multiplicanda praeter necessitatem", ή αλλιώς, «Οι οντότητες δεν θα πρέπει να πολλαπλασιάζονται πέραν του απολύτως απαραίτητου». Αυτή η διατύπωση, ωστόσο, είναι μεταγενέστερη και δεν βρίσκεται σε κανένα από τα συγγράμματα του Όκαμ. Το ίδιο ισχύει και για την διατύπωση non est ponenda pluralitas sine necessitate που κυριολεκτικά σημαίνει «δεν θα πρέπει να προϋποτίθενται επαυξήσεις χωρίς να είναι απαραίτητο».

Αυτό μπορεί να ερμηνευθεί με δύο ελάχιστα διαφορετικούς τρόπους. Σύμφωνα με τον πρώτο, από όλες τις θεωρίες που εξηγούν επαρκώς τα δεδομένα, προτιμάται η απλούστερη. 
Σύμφωνα με τον δεύτερο, προτιμάται το απλούστερο υποσύνολο μιας οποιασδήποτε θεωρίας η οποία εξηγεί επαρκώς τα δεδομένα. 
Η διαφορά έγκειται στο ότι είναι δυνατόν να υπάρχουν δύο διαφορετικές θεωρίες οι οποίες να εξηγούν τα δεδομένα επαρκώς και οι οποίες να μην έχουν καμία σχέση μεταξύ τους και κανένα κοινό στοιχείο. 
Κάποιοι ισχυρίζονται ότι σε αυτήν την περίπτωση το Ξυράφι του Όκαμ δεν εισηγείται κάποιας προτίμησης και ότι ισχύει μόνον όταν σε μια αυτάρκη θεωρία προστίθεται κάτι το οποίο δε βελτιώνει τα όσα η θεωρία ήδη προβλέπει. Έτσι, το Ξυράφι του Όκαμ απλώς κόβει και αφαιρεί όλα αυτά τα επιπρόσθετα θεωρητικά στοιχεία.

Η αρχή του Ξυραφιού του Όκαμ έχει αποτελέσει την έμπνευση για πολλές άλλες διατυπώσεις, όπως: «Οικονομία των αιτημάτων», «αρχή της απλούστευσης» και την έκφραση (σε ορισμένες ιατρικές σχολές του εξωτερικού) «όταν ακούτε καλπασμό, να σκέφτεστε ‘άλογο’ και όχι ‘ζέβρα’».

Μία επαναδιατύπωση του Ξυραφιού του Όκαμ σε πιο επίσημη ορολογία υπάρχει διαθέσιμη από τη Θεωρία της Πληροφορίας στα πλαίσια του μηνύματος ελαχίστου μεγέθους.

«Όταν πρέπει να επιλεγεί ένα από δύο μοντέλα με ταυτόσημες προβλέψεις, επιλέγεται το απλούστερο». Αυτή η διατύπωση θέλει να πει ότι ένα απλούστερο μοντέλο δε μπορεί να συμπεριληφθεί μεταξύ των μοντέλων που πληρούν τα κριτήρια της διατύπωσης, εάν οι προβλέψεις του δεν είναι ταυτόσημες.

Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, που έζησε μετά τον Όκαμ διατύπωσε μία παραλλαγή του Ξυραφιού του Όκαμ. Η παραλλαγή του βραχυκυκλώνει την ανάγκη για απλότητα, εξισώνοντας την τελευταία με την επιτήδευση:

Η απλότητα είναι η υπέρτατη επιτήδευση.

Το Ξυράφι του Όκαμ επίσης διατυπώνεται ως εξής:

Μεταξύ δύο θεωριών ή εξηγήσεων, όταν όλοι οι υπόλοιποι παράγοντες είναι ταυτόσημοι, προτιμάται η απλούστερη.

Εφόσον αυτή η διατύπωση είναι κάπως ασαφής, ίσως να είναι προτιμητέα αυτή του Νεύτωνα:

Δεν αποδεχόμαστε περισσότερες αιτίες για φυσικά φαινόμενα από όσες είναι ταυτόχρονα αληθείς και επαρκείς όσον αφορά την δικαιολόγηση της ύπαρξής τους.

Στο πνεύμα του ίδιου του «Ξυραφιού», πολλές φορές λέγεται ότι:

«Η απλούστερη εξήγηση είναι συνήθως η καλύτερη».

Αυτό αποτελεί υπεραπλούστευση και είναι τουλάχιστον παροδηγητικό. 

*Βλέπε παρακάτω «Στην επιστήμη».

Άλλωστε, αυτή η επαναδιατύπωση ενέχει πολλά σφάλματα και το μεγαλύτερο όλων είναι ότι το Ξυράφι του Όκαμ χρησιμεύει μόνο για τον διαχωρισμό μεταξύ δύο επιστημονικών θεωριών, οι οποίες κάνουν τις ίδιες προβλέψεις. 
Το δεύτερο σφάλμα είναι ότι το Ξυράφι του Όκαμ δεν διατείνεται ότι κάνει την επιλογή της «καλύτερης» θεωρίας, αλλά απλώς ότι η απλότητα είναι ο καθοριστικός παράγοντας για την επιλογή μεταξύ δύο κατά τα άλλα ίσων θεωριών. Είναι δυνατόν, με την πάροδο του χρόνου, να γίνουν γνωστές πληροφορίες οι οποίες να καταστήσουν την περιπλοκότερη θεωρία ορθότερη. 
Το Ξυράφι του Όκαμ δεν διατείνεται σαφώς ότι κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει αλλά μας προτρέπει να δεχόμαστε την απλούστερη θεωρία έως ότου έχουμε λόγους για να μην το κάνουμε.

Υποστήριξη

Το Ξυράφι του Όκαμ είναι γνωστό με πολλές άλλες ονομασίες, όπως Αρχή της Οικονομίας, Αρχή της Απλότητας, διότι υπάρχει μία εμφανής σύνδεση μεταξύ της απλότητας, της οικονομίας και του Ξυραφιού. 
Πριν από τον 20ο αιώνα, επικρατούσε η αντίληψη ότι η υπεράσπιση του Ξυραφιού μεταφυσικώς αποτελούσε απλότητα, ότι η φύση ήταν κατά βάση απλή και ότι, συνεπώς, οι φυσικές θεωρίες θα πρέπει να αντανακλούν αυτή την απλότητα. 
Από την αρχή του 20ου αιώνα, ωστόσο, αυτές οι αντιλήψεις άρχισαν να χάνουν την δημοτικότητά τους, διότι οι επιστήμονες άρχισαν να σχηματίζουν μια όλο και πιο περίπλοκη εικόνα του φυσικού σύμπαντος. 
Αντιστοίχως, οι φιλόσοφοι εγκατέλειψαν τη μεταφυσική υποστήριξη του Ξυραφιού και κατέφυγαν στην επιστημολογία, παρέχοντας επαγωγικά, πραγματολογικά και πιθανοτητολογικά επιχειρήματα, κατάσταση η οποία συνεχίζει μέχρι και σήμερα. 
Έτσι, το Ξυράφι του Όκαμ αποτελεί πλέον αρχή μεθοδολογίας. 
Ο Έλιοτ Σόμπερ δεν συμφωνεί με την επιστημολογική υποστήριξη του Ξυραφιού και πιστεύει ότι πρέπει να υφίσταται κάποια μεταφυσική προκατάληψη πίσω του, μολονότι δεν προσφέρει πιθανές αναλύσεις. (Sober, 1990).

Η αντιλογία του Chatton

Ο Walter του Chatton, ο οποίος ήταν σύγχρονος του Γουλιέλμου του Όκαμ (1287-1347), αντιτέθηκε στο Ξυράφι του Όκαμ και στις εφαρμογές του. 
Ως αντίλογο, επινόησε το αντι-ξυράφι του: 
«Εάν τρεις θέσεις δεν επαρκούν για να επιβεβαιώσουν μία καταφατική πρόταση για κάποιο ζήτημα, τότε πρέπει να προστεθεί και μια τέταρτη, και ούτω καθ’ εξής». 
Αν και αρκετοί άλλοι φιλόσοφοι έχουν διατυπώσει παρόμοια «αντι-ξυράφια» μετά από τον Chatton, το αξίωμα του Chatton ποτέ δεν γνώρισε την επιτυχία του Ξυραφιού του Όκαμ. 
Άλλοι φιλόσοφοι, οι οποίοι διετύπωσαν δικά τους αντι-ξυράφια ήταν οι Γοτεφρείδος Ουλιέλμος Λάιμπνιτς (1646-1716), Εμμανουήλ Κάντ (1724-1804) και Καρλ Μένγκερ (20ός αιώνας). Η εκδοχή του Λάιμπνιτς ονομάστηκε «αρχή της πληρότητας» (Άρθουρ Λάβτζοϊ). 
Η ιδέα πάνω στην οποία βασιζόταν ήταν ότι ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο με τον μέγιστο δυνατό αριθμό διαφορετικών πλασμάτων. 
Ο Καντ θεώρησε ότι η αρχή του Όκαμ έπρεπε να μετριαστεί κάπως και έτσι διατύπωσε το δικό του αντι-ξυράφι: «Η ποικιλία των οντοτήτων δεν θα πρέπει να μειώνεται αβασάνιστα». 
Ο Κάρλ Μένγκερ θεωρούσε ότι τα μαθηματικά κάνουν υπερβολική οικονομία σε ό,τι αφορά τις μεταβλητές και συνεπώς διαμόρφωσε τον Νόμο κατά της Τσιγκουνιάς, σύμφωνα με τον οποίο «Οι οντότητες δεν θα πρέπει να μειώνονται σε βαθμό ανεπάρκειας», ή, αλλιώς, «είναι μάταιο να περιορίζουμε στο λίγο αυτό που χρειάζεται πολύ». 
Ένα λιγότερο σοβαρό, ή (όπως θα έλεγαν κάποιοι) ακόμη πιο ακραίο αντι-ξυράφι είναι η Παταφυσική, η «επιστήμη των φανταστικών λύσεων», την οποία επινόησε ο Άλφρεντ Τζάρι (1873-1907). 
Η Παταφυσική, ο απόλυτος αντι-απαγωγισμός, θεωρεί ότι το κάθε συμβάν εντός του σύμπαντος είναι εντελώς μοναδικό και διέπεται από δικούς του ιδιαίτερους νόμους. 
Ο αργεντίνος συγγραφέας Χόρχε Λουίς Μπόρχες, ανέπτυξε αργότερα παραλλαγές σε αυτό το θέμα στο διήγημά του/ψευδοδιατριβή "Tlön, Uqbar, Orbis Tertius". 
Επιπλέον, υπάρχει και το Ρόπαλο του Κάμπτρι, του οποίου η κυνική διατύπωση υπαγορεύει: «Δεν μπορεί να υφίσταται σύνολο αμοιβαία ασυνεπών παρατηρήσεων, για το οποίο η ανθρώπινη διάνοια να μην μπορεί να συλλάβει μία συνεκτική εξήγηση, ανεξάρτητα από το πόσο περίπλοκη θα είναι αυτή».

Στην επιστήμη

Το Ξυράφι του Όκαμ αποτελεί θεμελιώδη αρχή για όσους ακολουθούν την επιστημονική μεθοδολογία. Το Ξυράφι αποτελεί ευρετικό επιχείρημα και δεν αποδίδει απαραιτήτως ορθά αποτελέσματα. 
Είναι, στην ουσία, μία πυξίδα που δείχνει προς τη γενική κατεύθυνση η οποία πρέπει να ακολουθηθεί προκειμένου να επιλεγεί η επιστημονική υπόθεση που (επί του παρόντος) περιέχει τον μικρότερο αριθμό μη αποδεδειγμένων εικασιών. 
Συχνά, πολλές θεωρίες είναι εξίσου «απλές», με αποτέλεσμα το Ξυράφι του Όκαμ να μην παρέχει καμία διαφοροποίηση.

Από την άλλη μεριά, χωρίς το Ξυράφι του Όκαμ επιστήμη δεν υφίσταται. 
Η πρωταρχική πράξη της επιστήμης, αυτή της σύνθεσης θεωριών και της επιλογής της πλέον αξιόλογης θεωρίας με βάση την συλλογική ανάλυση των δεδομένων, θα ήταν αδύνατη δίχως κάποια μεθοδολογία επιλογής μεταξύ των θεωριών που εκφράζουν τα διαθέσιμα στοιχεία.

Αυτό οφείλεται στο ότι για κάθε σύνολο δεδομένων αντιστοιχεί άπειρος αριθμός θεωριών που είναι συνεπείς ως προς τα εν λόγω δεδομένα (αυτό είναι γνωστό ως το Πρόβλημα του Υποπροσδιορισμού). 
Έστω, για παράδειγμα ότι κάποιος ερευνά την περίφημη θεωρία του Ισαάκ Νεύτωνα περί του ότι κάθε δράση έχει μία ίση αντίδραση. 
Είναι πολύ εύκολο να επινοηθούν εναλλακτικές θεωρίες οι οποίες εξηγούν τα δεδομένα εξίσου αποτελεσματικά. 
Μία τέτοια θεωρία θα μπορούσε να υποστηρίζει ότι για κάθε δράση υπάρχει μία αντίδραση κατά το ήμισυ της αρχικής, ενώ ταυτόχρονα καλοπροαίρετα αόρατα πλάσματα ενισχύουν την αντίδραση με δική τους ενέργεια, ώστε η αντίδραση να γίνεται ίση με την δράση. 
Όλα αυτά τα πλάσματα θα πεθάνουν το έτος 2055 και τότε η φύση του παρατηρήσιμου σύμπαντος θα αλλάξει. 
Αυτή η θεωρία περιγράφει εξίσου καλά τις παρατηρήσεις μας όσο και η θεωρία του Νεύτωνα. Επιπλέον, δεν μας είναι δυνατόν να επιλέξουμε μέσω άμεσων αποδείξεων οποιαδήποτε θεωρία μέχρι το 2055. Επειδή η δεύτερη θεωρία υποστηρίζει ότι τα εν λόγω πλάσματα είναι αόρατα και μη ανιχνεύσιμα, δεν μπορούμε να κάνουμε διαχωρισμό μεταξύ των δύο θεωριών μέχρι το 2055. 
Από την άλλη μεριά, κάθε θεωρία έχει εξαιρετικά μεγάλη επιρροή όσον αφορά το τι προσδοκούμε για το μέλλον (για παράδειγμα, ίσως επιλέξουμε να ζήσουμε διαφορετικά τις ζωές μας, εάν γνωρίζουμε ότι ο κόσμος όπως τον ξέρουμε θα πάψει να υπάρχει το 2055). 
Τελικά, διαφαίνεται επίσης ότι δημιουργείται άπειρος αριθμός παρόμοιων θεωριών, απλώς και μόνον αλλάζοντας το έτος. 
Με το έτος 2056 δημιουργείται νέα θεωρία. Το 2057 ορίζει άλλη μία, και ούτω καθεξής. 
Επειδή υπάρχει ένας άπειρος αριθμός θεωριών οι οποίες αντιστοιχούν σε κάθε σύνολο παρατηρήσεων εξίσου καλά και οι προβλέψεις της καθεμίας είναι εξίσου πρωτότυπες, εάν η επιστήμη είναι ανίκανη να επιλέξει μεταξύ τους, τότε ποτέ δεν θα κατορθώσει να καθορίσει την χρήσιμη θεωρία. 
Μέχρι τώρα, ο μόνος γνωστός τρόπος για να επιλέγεται η χρήσιμη θεωρία μεταξύ των απείρων θεωριών που αντιστοιχούν σε ένα σύνολο παρατηρήσεων είναι το Ξυράφι του Όκαμ. Για αυτόν τον λόγο, το Ξυράφι του Όκαμ αποτελεί απαραίτητο στοιχείο της επιστήμης, χωρίς το οποίο η επιστήμη παύει να λειτουργεί.

Το Ξυράφι του Όκαμ δεν σημαίνει «απλότητα ίσον τελειότητα». 
Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν πιθανότατα αναφερόταν σε αυτό όταν έγραψε το 1933 ότι «ο υπέρτατος σκοπός κάθε θεωρίας είναι να καταστήσει τα ανεπίδεκτα μείωσης στοιχεία όσο απλά και λιγότερα είναι δυνατόν χωρίς να εγκαταλείπει την επαρκή παράσταση έστω και ενός εμπειρικού δεδομένου». 
Αυτό το σχόλιο συχνά παραφράζεται ως «Μία θεωρία πρέπει να είναι όσο απλή είναι δυνατόν, αλλά όχι απλούστερη». Συχνά, η πιο ενδεδειγμένη εξήγηση είναι πιο απλή από την απλούστερη δυνατή εξήγηση επειδή απαιτεί λιγότερες εικασίες. 
Το να διατυπώσει κανείς το Ξυράφι του Όκαμ ως «Η απλούστερη εξήγηση είναι και η καλύτερη (ή η αληθέστερη)» αποτελεί υπεραπλούστευση καθ’ αυτό.

Στην ιστορία της επιστήμης, το Ξυράφι του Όκαμ χρησίμευσε με δύο τρόπους. 
Ο ένας ήταν η οντολογική παραγωγή δι’ απαλοιφής και ο άλλος ο διαρητορικός συναγωνισμός. Ορισμένα παραδείγματα της πρώτης περίπτωσης: 
Η ορμή της αριστοτέλειας φυσικής, οι «αγγελικές» μηχανές της μεσαιωνικής επουράνιας μηχανικής, τα τέσσερα πνεύματα της αρχαίας και μεσαιωνικής ιατρικής, ο δαιμονισμός ως εξήγηση των διανοητικών παθήσεων, το «Φλογιστόν» της μεταμεσαιωνικής χημείας και τα ζωτικά πνεύματα της μεταμεσαιωνικής βιολογίας.

Στην δεύτερη περίπτωση, έχουμε τρία παραδείγματα από την ιστορία της επιστήμης, όπου επιλέχθηκε η απλούστερη των δύο συναγωνιζόμενων θεωριών και όχι η οντολογική αντίπαλός της, παρά το ότι και οι δύο θεωρίες εξηγούσαν πλήρως τα φαινόμενα. 
Το πρώτο παράδειγμα είναι το ηλιοκεντρικό μοντέλο του Κοπέρνικου έναντι του γεωκεντρικού μοντέλου του Πτολεμαίου. 
Το δεύτερο είναι η μηχανική θεωρία της θερμότητας έναντι της Καλορικής θεωρίας. 
Τέλος, τρίτο είναι η θεωρία του Αϊνστάιν περί ηλεκτρομαγνητισμού έναντι της θεωρίας του φωσφόρου αιθέρα. 
Στην πρώτη περίπτωση, το μοντέλο του Κοπέρνικου επελέγη έναντι αυτού του Πτολεμαίου χάριν της απλότητάς του. Το μοντέλο του Πτολεμαίου, προκειμένου να εξηγήσει την φαινομενική οπισθοδρομική κίνηση του Ερμή σε σχέση με την Αφροδίτη, αιτούσε την ύπαρξη επικυκλίων στην τροχιά του Ερμή. Το μοντέλο του Κοπέρνικου (όπως διαμορφώθηκε από τον Κέπλερ) μπόρεσε να εξηγήσει αυτήν την κίνηση μεταθέτοντας την Γη από το κέντρο του ηλιακού συστήματος και αντικαθιστώντας την με τον Ήλιο ως κέντρο όλων των τροχιακών κινήσεων, ενώ ταυτόχρονα αντικατέστησε τις κυκλικές τροχιές του μοντέλου του Πτολεμαίου με ελλειπτικές. Επιπλέον, το μοντέλο του Κοπέρνικου δεν έκανε καμία αναφορά στις κρυστάλλινες σφαίρες στις οποίες υποτίθεται ότι περιέχονταν οι πλανήτες, σύμφωνα με το μοντέλο του Πτολεμαίου. Με μία κίνηση το μοντέλο του Κοπέρνικου μείωσε κατά δύο τα οντολογικά στοιχεία της Αστρονομίας. 
Σύμφωνα με την Καλορική θεωρία περί θερμότητας, η θερμότητα είναι μία αβαρής ουσία, η οποία μετακινείται από το ένα αντικείμενο στο άλλο. 
Αυτή η θεωρία προήλθε από την μελέτη των κανονιών και την ανακάλυψη της ατμομηχανής. Όταν ο Λόρδος Ράμφορντ μελετούσε την κατασκευή κανονιών, διαπίστωσε ότι οι παρατηρήσεις του αντίβαιναν της Καλορικής θεωρίας. 
Έτσι διετύπωσε την δική του μηχανική θεωρία προς αντικατάσταση της προηγούμενης, η οποία εκτόπισε την Καλορική και ήταν οντολογικά απλούστερη από όλες τις προηγούμενες. Επίσης, κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα, οι φυσικοί πίστευαν ότι για να ταξιδέψει το φως απαιτείται κάποιο μέσο, όπως συμβαίνει και με τα ηχητικά κύματα. 
Προϋποτέθηκε ότι αυτό το μέσο ήταν ο αιθέρας και συντελέστηκαν πολλά πειράματα προκείμενου να ανιχνευτεί. 
Ένα από τα γνωστότερα πειράματα με αρνητικό αποτέλεσμα στην ιστορία της επιστήμης, το πείραμα των Μίκελσον-Μόρλεϊ δεν κατόρθωσε να αποδείξει την ύπαρξη του αιθέρα. Ο Αινστάιν βασίστηκε σε αυτό το πόρισμα και σχημάτισε την θεωρία του χωρίς καμία αναφορά στον αιθέρα, παρέχοντας, έτσι, ακόμα ένα παράδειγμα μιας θεωρίας που προσφέρει μεγαλύτερη οντολογική απλότητα.

Στη βιολογία

Βιολόγοι και φιλόσοφοι της Βιολογίας χρησιμοποιούν το ξυράφι του Όκαμ σε δύο τομείς της Εξελικτικής Βιολογίας: στην αντιπαράθεση σχετικά με τις μονάδες [φυσικής] επιλογής και την Συστηματική. 
Στο βιβλίο του Adaptation and Natural Selection (Προσαρμογή και Φυσική Επιλογή, 1966) ο George C. Williams διατείνεται ότι ο αλτρουισμός μεταξύ των ζώων εξηγείται καλύτερα εάν δεχτούμε ως βάση του μία χαμηλού επιπέδου (δηλ. προσωπική) επιλογή σε αντίθεση με την υψηλού επιπέδου ομαδική επιλογή. 
Ο αλτρουισμός ορίζεται ως συμπεριφορά που ωφελεί την ομάδα και όχι την μονάδα, ενώ θεωρείται ότι η ομαδική επιλογή αποτελεί τον εξελικτικό μηχανισμό ο οποίος επιλέγει τα αλτρουιστικά χαρακτηριστικά. 
Άλλοι θεωρούν την φυσική επιλογή ως τον μηχανισμό ο οποίος δικαιώνει τον αλτρουισμό μόνον ως το σύνολο συμπεριφορών των διαφόρων ζώων, τα οποία δρουν με βάση το προσωπικό συμφέρον, χωρίς να νοιάζονται για την ομάδα. Ο Williams υποστηρίζει ότι η θεωρία της προσωπικής επιλογής είναι η πιο φειδωλή. Κατ’ αυτό τον τρόπο επικαλείται μία παραλλαγή του Ξυραφιού του Όκαμ που ονομάζεται Κανόνας του Μόργκαν.

Ωστόσο, τα πιο πρόσφατα συγγράμματα βιολόγων όπως το The Selfish Gene (Το εγωκεντρικό γονίδιο) του Ρίτσαρντ Ντόκινς, έχουν αποκαλύψει ότι η άποψη του Williams δεν ήταν ούτε η απλούστερη, ούτε η στοιχειωδέστερη. Ο Ντόκινς υποστηρίζει ότι η λειτουργία της εξέλιξης εξαρτάται από το πλήθος των γονιδίων τα οποία πολλαπλασιάζονται στα περισσότερα δυνατά αντίγραφα, διότι αυτά καθορίζουν την πρόοδο κάθε συγκεκριμένου είδους. Δηλαδή, γίνεται φυσική επιλογή ορισμένων γονιδίων και αυτό αποτελεί ουσιαστικά την θεμελιώδη υποφώσκουσα αρχή η οποία καθιστά την μοναδική και ομαδική επιλογή αναδυόμενα χαρακτηριστικά της εξέλιξης.

Μπορούμε να ανατρέξουμε στο εξής παράδειγμα από την Ζωολογία: Οι μοσχοβόες, όταν απειλούνται από λύκους, σχηματίζουν ένα κύκλο με τα αρσενικά στην εξωτερική μεριά και τα θηλυκά και τα μικρά τους στο εσωτερικό. Αυτό είναι ένα παράδειγμα συμπεριφοράς των αρσενικών που φαίνεται να είναι αλτρουιστική. Αυτή η συμπεριφορά είναι δυσμενής για τα αρσενικά ως μεμονωμένα ζώα, αλλά ευεργετική για το σύνολο και συνεπώς πολλοί θεώρησαν ότι υποστηρίζει την θεωρία της ομαδικής επιλογής.

Παρ’ όλα αυτά, μία πολύ καλύτερη εξήγηση προσφέρεται εάν κάποιος θεωρήσει ότι η φυσική επιλογή λειτουργεί στα γονίδια. Αν ο μοσχόβους φύγει, αφήνοντας τους απογόνους του εκτεθειμένους στους λύκους, τα γονίδιά του δεν θα προωθηθούν. Αν, όμως, παλέψει για την προστασία τους, τότε τα γονίδια θα διαφυλαχθούν στους απογόνους. Και έτσι το αντίστοιχο γονίδιο το οποίο επιτάσσει αυτή τη συμπεριφορά πολλαπλασιάζεται. Αυτό είναι ένα παράδειγμα φυσικής επιλογής μέσω γονιδίων και μαζικής μακροπρόθεσμης αλλαγής, το οποίο είναι μία γενική αρχή που προσφέρει μία πολύ απλούστερη εξήγηση, χωρίς να καταφεύγει σε ειδικές αρχές όπως την ομαδική επιλογή.

Η Συστηματική είναι ο κλάδος της Βιολογίας που επιχειρεί να τεκμηριώσει γενεαλογικές σχέσεις μεταξύ οργανισμών. Ασχολείται ακόμα με την ταξινόμησή τους. Υπάρχουν τρία κύρια στρατόπεδα της συστηματικής, οι κλαδιστές, οι φενετιστές και οι εξελικτικοί ταξινομιστές. Οι κλαδιστές θεωρούν ότι μόνο η γενεαλογία θα πρέπει να καθορίζει την ταξινόμηση, οι φενετιστές αντιλέγουν ότι η ομοιότητα στη συγγένεια της καταγωγής είναι το αποφασιστικό κριτήριο, ενώ οι εξελικτικοί ταξινομιστές ισχυρίζονται ότι τόσο η γενεαλογία όσο και η ομοιότητα παίζουν ρόλο στην ταξινόμηση.

O Φράνσις Κρικ έχει κάνει σχόλια για τους πιθανούς περιορισμούς της εφαρμογής του Ξυραφιού του Όκαμ στη βιολογία. Θέτει το επιχείρημα ότι, καθώς τα βιολογικά συστήματα είναι προϊόντα μιας (συνεχιζόμενης) φυσικής επιλογής, οι μηχανισμοί δεν είναι αναγκαστικά βέλτιστοι κατά κάποια προφανή έννοια. Εφιστά την προσοχή: «Παρόλο που το Ξυράφι του Όκαμ είναι ένα χρήσιμο εργαλείο στις φυσικές επιστήμες, μπορεί να είναι ένα πολύ επικίνδυνο όργανο στη βιολογία. Είναι, λοιπόν, πολύ παράτολμο να χρησιμοποιηθούν η απλότητα και η κομψότητα ως οδηγός στη βιολογική έρευνα».

Στην ιατρική

Όταν στην σύγχρονη Ιατρική γίνεται αναφορά στο Ξυράφι του Όκαμ, οι γιατροί και οι φιλόσοφοι της ιατρικής κάνουν λόγο για την διαγνωστική οικονομία (φειδώ). Η διαγνωστική οικονομία επιτάσσει ότι όταν γίνεται διάγνωση ενός τραυματισμού, μιας ασθένειας, αρρώστιας ή πάθησης, ο γιατρός πρέπει να προσπαθεί να εστιάσει την προσοχή του σε όσο το δυνατόν λιγότερες αιτίες που θα ανταποκρίνονται και θα ερμηνεύουν όλα τα συμπτώματα.

ΠΗΓΗ : wikipedia
ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.