Εμφανιζόμενη ανάρτηση

Ελλάδα, μια χώρα που χάνει από τον εαυτό της

Εδώ και μήνες ξέραμε ότι τα Σκόπια θα αποκτήσουν το όνομα Μακεδονία μέσα στην νέα σύνθετη ονομασία τους. Άλλωστε αυτό το είχε πει και ο Μ...

Τα Δημοφιλή του Μήνα

Τα απόβλητα βρίσκουν το δρόμο τους, εσύ μην είσαι κάφρος




Η ζωή έχει τρόπο να μετατρέπει τους επιβάτες του καζανακίου σε λίπασμα για ζαρζαβατικά, τα πορτοκάλια και τα αυγά που κατέληξαν στα σκουπίδια επειδή εγώ δεν τα κατανάλωσα εν καιρώ, σε ζωτικά συστατικά για τον πλουτισμό του χώματος των πολύτιμων φυτών μου, είτε πρόκειται για καλλωπιστικά είτε προς βρώσιν. 

Πετρούπολη καλοκαίρι 2004… Και 2005… Και 2006… Και 2018… Ευωδιαστός αέρας του δειλινού με προέλευση τη χωματερή των Άνω Λιοσίων σκεπάζει σαν πέπλο τις συναυλίες του Χαρούλη και τις σανγκριές στο Terra Petra και στο Apolis και τα χαλαρά απόβραδα στο μπαλκόνι, όπου έχω φυτέψει ένα γιασεμί. Το βράδυ αντί να αφήνω τη τζαμαρία με το αεράκι που από γεννησιμιού του σκοπό έχει να με δροσίζει, καταφεύγω στον ανεμιστήρα με το λευκό του νανουριστικό ήχο, γιατί τα μεθυστικά αρώματα που με επισκέπτονται με το αεράκι από την πίσω μεριά του λόφου κωλύουν την όλη διαδικασία του ύπνου. Αμφιλεγόμενα γλυπτά από σωρούς σκλαβενιτοσακούλων και άλλων ροζ, μπλε, κίτρινων από τη λαϊκή διακοσμούν κάθε γωνιά για ημέρες. Απεργία τα πουλάκια μου, φασαρίες με τη χωματερή. Κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια! Χα! Η κολώνια! Πατάω στο google να δω αν ο τύφος υφίσταται ακόμα σαν ασθένεια εν έτει 2018. 

Ε λοιπόν αγαπούλα μου, σου έχω νέα. Δεν υπάρχει κανένας μα κανένας λόγος εν έτει 2018 τα σκουπίδια μας να βρωμάνε και οι σκουληκομυγούλες να είναι το παρεάκι του καλοκαιριού μας. 

Διότι: 

1) Οι συσκευασίες της ανακύκλωσης δεν μυρίζουν.Υποτίθεται ότι έχουν περάσει κι από ένα ξεπλυματάκι, ειδικά αν επρόκειτο για κουτί φέτας π.χ. Άρα είτε δεν κάνουμε ανακύκλωση, είτε την κάνουμε για τα μάτια του κόσμου, δηλαδή όχι σωστά. 

2) Για τα οικιακά απόβλητα υπάρχει λύση, λέγεται ΚΟΜΠΟΣΤ! Κάππα Όμικρον Μι Πι Όμικρον Σίγμα Ταφ. Κάνει τα αποφάγια μας, τα αποφλούδια μας, τα «από» μας γενικά χωματάκι όμορφο και ροδαλό. Και μάλιστα πρώτης ποιότητας. Γκούγκλαρέ το, για να μην το παίζω και ειδικός. Εκτός από συσκευές νεάς τεχνολογίας που επισπεύδουν τη διαδικασία και είναι ενδεχομένως απλησίαστες (φυσικά όχι πιο απλησίαστες από το τελευταίο iphone), υπάρχουν και πιο απλοί «κάν'το μόνος σου» τρόποι. Βρίσκουμε ένα σημείο στον κήπο, στην πυλωτή, στην ταράτσα, κάπου τέλος πάντων και φτιάχνουμε έναν κύλινδρο με ένα συρματόπλεγμα και τα πετάμε μέσα. Σε ένα χρόνο θα έχουμε χώμα. Απαπα βρωμάει θα μου πεις. Οκ, συμφωνώ, αυτή είναι λύση για κάποιον που έχει ένα χωραφάκι, να το κάνει σε μιαν ακρούλα. 

Υπάρχει κι ο άλλος ο κάδος με τα σκουληκάκια που είναι σκεπασμένος και μας φτιάχνει χώμα σε πολύ λιγότερο καιρό. Υπάρχει κι αυτός ο πανάκριβος που τάμα το’χω να περιμένω μέχρι να πέσει η τιμή του να το πάρω κάποια στιγμή με δόσεις, που στα κάνει όλα χώμα σε 24 ώρες!!! Δε θέλω να το κάνω στο σπίτι μου, γιατί δεν μπορώ τη μπόχα και τον όγκο από τα απόβλητα. Η μάλλον, κάτσε! Εγώ θέλω! Αλλά η γειτόνισσα…; Οι υπόλοιποι στην πολυκατοικία; Εκείνος ο σπαγγοραμμένος που μου παίρνει τη θέση του πάρκινγκ, αυτήν εκεί τη δική μου, που πουθενά δε γράφει ότι είναι δική μου, αλλά είναι άγραφος νόμος στη γειτονιά, και που δε θέλω να του δώσεις άλλην αφορμή για ιστορίες; Πώς τον πείθεις αυτόν; 

Άσε τις δικαιολογίες ρε φιλαράκι μου. Μια χαρά μπορεί η κομποστοποίηση να μπει στην καθημερινότητα όλων. Αν δεν μπορεί να το κάνει ο καθένας σπίτι του ή στην πολυκατοικία του γιατί είναι χρονοβόρο και χρηματοβόρο, ας μετατρέψουν οι Δήμοι όλες τις χωματερές σε χώρους για κομπόστ. Εκεί ακόμα και η μέθοδος με τον συρμάτινο κύλινδρο θα απέδιδε, έστω και μετά από καιρό. Πραγματικά, ας γίνουν όλες οι χωματερές χώροι για κομπόστ! Τι πιο απλό και αποδοτικό; Οι πράσινοι κάδοι θα έχουν μόνο αποφάγια και άλλα φυτικά απόβλητα, π.χ. κλαδιά από ελιές και νεραντζιές που κουτσουρεύουν υπάλληλοι του δήμου κάθε τόσο και τα στοιβάζουν μέσα ή δίπλα στους κλασικούς κάδους. Οι μπλε κάδοι που είναι για ανακυκλώσιμα θα έχουν τα ανκυκλώσιμα και το μόνο που θα μένει να πεταχτεί μετά ξεχωριστά θα είναι οι γόπες από τα τσιγάρα και τα κωλόχαρτα (που κι αυτά να σου πω, ίσως να μπορούν να καταταχθούν στο κομπόστ, ίσως λέω). 

Παρένθεση: πάντα αναρωτιόμουν ποιος είχε τη φαεινή ιδέα να μπαίνουν όλες οι συσκευασίες μπάτε σκύλοι αλέστε μέσα στο μπλε κάδο. Αγαπούλα μου, το μυαλό του Έλληνα είναι ακόμα υπό εξέλιξη στο κομμάτι της ανακύκλωσης! Κάντε κάτι να τον βοηθήσετε! Βάλτε κάδους με διαχωριστικά! Τι πα να πει: χαρτί, γυαλί, αλουμίνιο. Η γιαγιάκα δεν ξέρει πού της παν τα τέσσερα! Εγώ δεν ξέρω πού μου παν τα τέσσερα! Διαχωριστικά ρε παιδιά! Μέσα στον ίδιο κάδο! Και μη μου λέτε για υπερβολικό κόστος την τρέλα μου μέσα! Σε μια χώρα που έχτισε ολυμπιακά γήπεδα μέσα σε λίγα χρόνια και τώρα έχουν πιάσει βάτα! 

Τι άλλο να πω; Παίρνω ποτηράκι ντιζαϊνάτο για τον καφέ μου, παίρνω γερή σακούλα ή καροτσάκι για το σουπερμάρκετ για να μη χαλάω σακούλες; Όχι, μην ξαναπείς ότι η ντομάτα θα τσαντιστεί αν τη βάλεις χύμα με το κολοκυθάκι, μια χαρά τα βρίσκουν τα δυο τους σε πληροφορώ. Βάζω τη χλωρίνη σε μια άλλη τσέπη τέλος πάντων. Τι άλλο να σου πω; Πως με σόδα, ξύδι, βόρακα, ασετόν, λεμόνι, αλάτι και πράσινο σαπούνι, δε χρειάζεσαι απορρυπαντικά; Εκτός ίσως για τα ρούχα. 

Τι άλλο θες να σου πω; Δε θέλω να μετατρέψω τις χωματερές σε κομπόστ;; Δε θέλω κάδους κομπόστ παντού; Θέλω να το πάω λάου λάου; Ωραία, ας κάνω κάτι άλλο. Ας βάλω κάδους κομπόστ σε σημεία κλειδιά. Λαϊκές αγορές, σουπερμάρκετ, ΚΕΠ, δημαρχεία, κεντρικές πλατείες, σχολεία κλπ κλπ. Να υποχρεώσω όλους τους καταστηματάρχες μανάβικων, σουπερμάρκετ και εστιάτορες να κάνουν κομπόστ. Όπως κι όλα τα σχολεία, παιδικούς σταθμούς, νοσοκομεία κλπ. Να βάλω κάδους κομπόστ σε όλα τα φυτώρια, να μπορεί όποιος θέλει να τα πάει εκεί! Να το εμπορευματοποιήσω το το τιμημένο, αφού πάσχουμε ακόμα στο ήθος! Να δώσω καμιά επιδότηση σε όποιον έχει φυτώριο ή χώρο να το κάνει αυτό, π.χ. εγκαταλειμμένο οικόπεδο, να το πουλήσει μετά για λίπασμα, να βγάλει και κανα φράγκο! Τι να πω πια; 

Και τι θα το κάνουμε τόσο λίπασμα λες; Ρε φιλενάδα με δουλεύεις; Υπάρχουν τόσα μέρη στον κόσμο, ή και σ’αυτή τη χώρα ακόμα, που δε φυτρώνει τίποτα, δεν πιάνει σπόρος! Επίσης, αφού γκρινιάζω πως ότι αγοράζω από τη λαϊκή είναι μες στα φυτοφάρμακα, να βάλω ένα μποστάνι! Πού; Έχω ένα τετραγωνικό ελεύθερο κατά πάσα πιθανότητα! Και ίσως να έχω και το χρόνο ή τέλος πάντων μπορώ να τον βρω. Να γεμίσω την πολυκατοικία μου με ένα ωραίο γιασεμί, μια μπουκαμβίλια, μια γλυτσίνα, να καλύψει αυτόν τον τσιμεντότοιχο!! Να κάνω κήπους στα σχολεία και σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες. Θα βρει το δρόμο του και το λίπασμα! 

Να βάλω την ανακύκλωση και την κομποστοποίηση στο μάθημα Εμείς κι ο Κόσμος ή στην Οικιακή Οικονομία ή όπως αλλιώς τα λένε αυτά τα τρισάχρηστα πράγματα! Να τα κάνω χρήσιμα! Ποιος είμαι; Εγώ που είμαι δάσκαλος, σε μένα που είμαι γονιός στο σύλλογο γονέων, σε μένα που είμαι συνδικαλιστής, που είμαι υπουργός, που είμαι δίποδο τύπου homo sapiens τέλος πάντων και παράγω αποφάγια και περιττώματα! 

Μη με παρεξηγείτε. Με τον εαυτό μου έχω θυμό, με κανέναν. Γιατί όταν είχα σκεφτεί να πάω να κάνω κρυφά ένα κομπόστ σε ένα εγκαταλειμμένο οικόπεδο, σκέφτηκα τη γειτόνισσα, σκέφτηκα τη μπόχα, σκέφτηκα τον καθωσπρεπισμό μου και δεν το έκανα. Έκανα μια άλλη χαζομαρίτσα για λίγο. Έβαζα στο multi όλα τα φλούδια από τα λαχανικά και τα φρούτα και όποτε μπορούσα πήγαινα και τα πέταγα σε κανένα θάμνο. Γυφτιά, το ξέρω. Σε μία μέρα όμως ο πολτός είχε εξαφανιστεί σε πληροφορώ. Όμως και πάλι άκουσα το «ε, δεν πας καλά» και υπέκυψα. Γι’αυτό έχω θυμό μόνο. Τα υπόλοιπα ξέρω ότι θα γίνουν. Είναι θέμα χρόνου. Η ζωή και τα απόβλητα, βρίσκουν πάντα το δρόμο τους. Κοίτα να τον βρεις κι εσύ, κι άσε τις δικαιολογίες. 

Η ζωγραφιά αυτή είναι κατά πάσα πιθανότητα του 1988-89 και είμαι περήφανη γι'αυτήν! Σκοπός μου είναι να ξαναβρώ την ίδια όρεξη να κάνω τον κόσμο καλύτερο που είχα τότε! 

Φιλάκια και μην είμαστε κάφροι! 

Κείμενο και ζωγραφιά: Βιβιάνα Αλεξοπούλου (Kleiwthalia)

Αφιερωμένο στον Σέρλοκ, Elementary


Το σκέφτηκες καλά πριν λυγίσεις
δεν είχες κάτι πια να νικήσεις
Με χίλιες εκστάσεις και χίλιες κινήσεις
Αφέθηκες χωρίς ερωτήσεις
Αν ήσουν δικός μου θα σ είχα
κλειδώσει εκεί, παρά τρίχα
θα γλίτωνες όλη αυτή τη βαβούρα
του νου του κορμιού τη σκοτούρα
Μα είσαι δικός σου- σου πρέπει
να ξέρεις αν η ήττα διαπρέπει
Κατέβα στον πάτο και κάντα γαμώτο
εγώ θα σ έχω πάντα για πρώτο
Πεσμένος στην άκρη γερμένος σε νάρκη
για μένα ακόμα αγγίζεις
εκείνο το τέλειο, νέτο κομμάτι
που λες πως δε θες να γνωρίζεις
Παρόλη την πείνα απέχεις ακόμα
ακόμα κι αν πέσεις σε κώμα
αυτό αγαπάω και θέλω σε σένα
Να μοιάζεις- να μη μοιάζεις σε εμένα.

Τ.Η 23-6-18

Αυτό που τη βασάνιζε

 
«Ξέρω που ήσουν, ξέρω τι έκανες! Όλοι το ξέρουν... Πώς μπόρεσες, κάτω από το βλέμμα του πατέρα σου...μ αυτόν...; »   
    Η Ρουσώ νόμισε πως κατάλαβε. Δάκρυσε και γύρισε την πλάτη στη μητέρα της να φύγει. Πως μπορούσαν να τους κατηγορούν, δεν τους καταλάβαιναν καθόλου! Και πώς στο καλό τους είχαν δει;
   «Να προσέχεις...» της είπε ξέπνοα η μάνα της την ώρα που η μικρή τσιγγάνα έφευγε τρέχοντας .
    Ματιές γεμάτες μίσος και φόβο και σχόλια φαρμακερά την ακολούθησαν ως την άκρη του καταυλισμού. 
   «...καβαλήθηκε με τον φονιά...»,
   «...δεν ντράπηκε;...»,
   «...γιός φονιά, πάντα φονιάς...»,
   «...να την κάψουμε ζωντανή!...»
   Κάποιος πέταξε μια πέτρα και έπεσε δίπλα της με κρότο. Κι ύστερα κι άλλη, κι άλλη. Μια την πέτυχε στην πλάτη. Μια άλλη στο πόδι. Σκόνταψε. Έπεσε. Προτού προλάβει να σηκωθεί κάτι την χτύπησε στο κεφάλι κι έχασε τις αισθήσεις της.
    Όταν συνήλθε το κεφάλι της πονούσε πολύ και δυσκολευόταν να εστιάσει το βλέμμα της. Βρισκόταν σε ένα μισοσκότεινο και βρώμικο πέτρινο δωμάτιο. Δεν ήταν στον καταυλισμό πια. Πρέπει να βρισκόταν μέσα στην πόλη. Μύριζε τη βρώμα των αποχετεύσεων και το κοντινό βυρσοδεψείο. Έκανε να σηκωθεί και ξαναχτύπησε το κεφάλι της με δύναμη στο χαμηλό ταβάνι. Ζαλίστηκε. Την είχαν κλείσει σε ένα κελί που κρατάγαν τα χοιρινά πριν τα σφάξουν. Προσπάθησε να κοιτάξει έξω απ το μικρό άνοιγμα αλλά έβλεπε θολά και δεν αναγνώρισε τίποτα. Τι θα της έκαναν; Κυνηγούσαν άραγε κι εκείνον; Ας μην έβρισκαν τουλάχιστον εκείνον. Της ήρθε αναγούλα. Δεν μπόρεσε να κρατηθεί, έκανε εμετό και ύστερα από λίγο λιποθύμησε.
    Ξύπνησε από μια κλωτσιά στο στομάχι και τσίριξε καθώς με πρωτόγνωρο μένος την τραβούσε κάποιος έξω απ τα μαλλιά. Είχε πια αρχίσει να σκοτεινιάζει και κάποιες λάμπες  ήταν αναμμένες. Η Ρουσώ ένιωθε σαν να ζούσε μέσα σε έναν εφιάλτη. Όλα γύρω της στροβιλίζονταν κι έμοιαζαν παραμορφωμένα. Την πήγαν μέσα σε έναν ναό, σε ένα μεγάλο χώρο φωτισμένο με κεριά και γεμάτο καθίσματα. Πάνω στα καθίσματα της φάνηκε πως κάθονταν ζωόμορφοι άνθρωποι ή ανθρωπόμορφα ζώα. Την είχαν δεμένη και την κάθισαν με τη βία σε έναν χαμηλό πέτρινο πάγκο. Τα αλλόκοτα πλάσματα στο ναό άρχισαν να κρώζουν, να μουγκρίζουν και να ουρλιάζουν εφιαλτικά. Κατάλαβε πως σχεδίαζαν την τιμωρία της. Τη στιγμή που σταμάτησαν, ένας κόμπος δέθηκε στο λαιμό της γιατί συνειδητοποίησε πως είχαν αποφασίσει. Τινάχτηκε και κλώτσησε όταν την σήκωσαν από τον πάγκο σέρνοντάς την απ τα χέρια και την μετέφεραν σε ένα άλλο δωμάτιο. Ήταν το ιερό του ναού, το άδυτο. Ο ρασοφόρος ιερέας την πλησίασε τελετουργικά, με τη συνοδεία δεκάδων φωνών που τον παρότρυναν να ασελγήσει πάνω της, να την ματώσει, να την εξαγνίσει, να την κάνει υπάκουο πλάσμα του θεού. Οι στριγκλιές και το κλάμα της κράτησαν για ώρες, ώσπου το λαρύγγι της δεν έβγαζε ήχους πια παρά μόνο πονούσε και ανάσαινε. Τα δάκρυα και το αίμα είχαν φτιάξει έναν χάρτη γεμάτο κόκκινα ποτάμια σαν περίτεχνη μάσκα στο πρόσωπο, στο λαιμό της, στο πληγιασμένο της στήθος, στα χέρια της που είχαν πάψει από ώρα να παλεύουν. Είχε ευχηθεί να πεθάνει, μα ο θεός του ιερέα και του τερατόμορφου ποιμνίου του δεν ήταν τόσο σπλαχνικός. Την πέταξαν ολόγυμνη σε ένα κάρο που βρωμούσε σήψη, ίσως το καρότσι του νεκροθάφτη, και την πήγαν πάνω από ένα ανώμαλο ανηφορικό μονοπάτι στον προορισμό που θα γινόταν ο εν ζωή τάφος της.

….

   Της ήρθε ολοκάθαρα στο μυαλό η σκηνή που την βασάνιζε πάντα, η παλιότερη από τις αναμνήσεις των τριών τελευταίων χρόνων. Ένιωσε ξανά επάνω της τα δεκάδες χέρια να τη χτυπούν, τα νύχια να τη γδέρνουν, τα στόματα να τη δαγκώνουν ανελέητα, τα αντρικά γεννητικά όργανα παντού, σε κάθε πιθανή οπή και κόγχη του κορμιού της, να τη ματώνουν, να την πνίγουν, να τη μαγαρίζουν, να τη βρωμίζουν με τα ακατανόμαστα υγρά τους. Ο ιερέας του χωριού καθισμένος πάνω στο λαιμό της κούναγε το χοντρό μαλακό καβλί του μέσα στο στόμα της, όσο κάποιος άλλος κατούραγε στο πρόσωπό της. Δύο άλλοι έστριβαν το κορμί της στο πλάι και προσπαθούσαν να μπουν συγχρόνως στο αιδοίο της. Κάποιος της κρατούσε όρθιο το πόδι και το έτριβε ανάμεσα στα τριχωτά του μπούτια. Κι ύστερα κι άλλοι, κι άλλοι, ασταμάτητα, ώσπου δεν είχε μείνει παρά μια καταματωμένη μάζα από σάρκες και περιττώματα που άχνιζε κι έζεχνε στο πρωινό αγιάζι.

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου

αποσπάσματα από το βιβλίο "Μύθοι μ' ήθη, παραμύθι"


Τα φαντάσματά του - Κεφάλαιο 16. Προδημοσίευση



Τη βρήκαν ζωντανή, αλλά σε καθόλου καλή κατάσταση. Ευτυχώς θυμήθηκε τελευταία στιγμή ο Χοντρός και ζήτησε την άμεση κλήση ενός γιατρού στο τμήμα, μαζί με όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό. Δυστυχώς το νοσοκομείο της Ευρύχου που ήταν το πιο κοντινό, λειτουργεί λίγες μόνο ώρες και με περιορισμένο προσωπικό, οπότε δε βρίσκονταν κανείς εκεί για να προσφέρει βοήθεια. Ευτυχώς ο γιατρός είχε μαζί του μια μάσκα οξυγόνου, που πολύ πιθανόν να στάθηκε σωτήρια για τη ζωή της κοπέλας.

Ο γιατρός μετέβηκε με περιπολικό στη σκηνή, παρέα με τον πρώην επικεφαλή της έρευνας και τον Χοντρό. Μέχρι να φτάσουν εκεί, ο ρηχός τάφος είχε σχεδόν πλήρως ανασκαφεί, ενώ το ελικόπτερο βρίσκονταν προσγειωμένο σ' ένα ξέφωτο λίγο πιο κάτω. Ο χώρος φωτίζονταν από τους προβολείς των περιπολικών.

Δεν του άρεσε και πολύ ο τρόπος που έγιναν τα πράγματα, αλλά όταν κινδυνεύει μια ζωή, όλα τα υπόλοιπα περνάνε σε δεύτερη μοίρα. Παρατηρεί το χώμα γύρω από τον τάφο. Πολλά τα αποτυπώματα από παπούτσια. Αν υπάρχει κάποιο στοιχείο δε θα είναι εύκολο να το βρουν, αλλά θα τους πει να περάσουν το χώμα από κόσκινο. Τα σκυλιά ήδη ακολουθούν κάποια ίχνη. Θα τους οδηγήσουν άραγε στον απαγωγέα;

Μόλις κατάφεραν και ξέθαψαν το κορίτσι διέταξε τους πάντες εκτός από το γιατρό να οπισθοχωρήσουν. Ο άντρας έσκυψε τ' αυτί του στα χείλη της κοπέλας. Μόλις κι ακούγονταν η ανάσα της. Πήρε το σφυγμό της. Πολύ αδύναμος. Στράφηκε προς το μέρος τους και τους είπε ότι έπρεπε να φύγουν αμέσως.

Τη φόρτωσαν βιαστικά στο ελικόπτερο. Δεν υπήρχε χώρος για οποιοδήποτε άλλο εκτός από το γιατρό μέσα εκεί, αλλά έτσι κι αλλιώς δε χρειάζονταν.

"Θα το φροντίσω εγώ", απάντησε στην προφανή ερώτηση, που δεν είχε καν εκφραστεί από κανένα ακόμη. Πήρε τηλέφωνο την Ντίνα. "Νοσοκομείο. Τώρα. Ρούχα. Παπούτσια. Δαχτυλίδια. Ό,τι βρεις. Ξέρεις εσύ". Διέκοψε την κλήση.

Στράφηκε προς τους συναδέλφους του.

"Θα σας παρακαλούσα να απομακρυνθείτε ακόμη περισσότερο από τη σκηνή. Θα κινηματογραφήσουμε τα πάντα, προτού καταστρέψουμε οποιαδήποτε άλλα στοιχεία. Τεκ". Φώναξε το όνομά του κι ας μην τον είδε πουθενά από τη στιγμή που έφτασε εκεί.

"Παρόν", άκουσε τη φωνή του να φτάνει από κάπου στο βάθος.

"Έτοιμος;"

"Χρειάζομαι χώρο. Και να σβήσουν οι προβολείς των αυτοκινήτων. Θα αρχίσω με την υπέρυθρη κάμερα. Την έφερα μαζί μου, αφού σκέφτηκα ότι ίσως να μας χρειάζονταν σε περίπτωση που συνεχίζαμε την έρευνα για την κοπέλα στη διάρκεια της νύχτας".

Οι άλλοι ακολούθησαν τις οδηγίες του αδιαμαρτύρητα. Πήγαν πίσω στ' αμάξια τους, ακολουθώντας στο μέτρο του δυνατού τα βήματά τους. Αν όλα πήγαιναν καλά και ανακάλυπτε κάποια άλλα αποτυπώματα ποδιών αυτά θα ήταν του γιατρού και του απαγωγέα, αφού σίγουρα η κοπέλα δεν ήταν σε θέση να περπατήσει μέχρι εκεί.

Η κάμερά του ήταν βαριά, επαγγελματική, κι αν και εκείνος ήταν πετσί και κόκαλο, δε φαίνονταν να είχε κανένα απολύτως πρόβλημα σε ό,τι αφορούσε τη μεταφορά και το χειρισμό της.

Ξεκίνησε από το χώρο του τάφου, και άρχισε να κινείται αργά γύρω απ' αυτόν, ακολουθώντας μια σπειροειδή ελλειπτική πορεία. Ήταν απόλυτα συγκεντρωμένος σ' αυτό που έκανε. Γύρω του ακούγονταν ψίθυροι, τηλεφωνικές συνδιαλέξεις και πού και πού κάποιοι στεναγμοί απελπισίας ή ανυπομονησίας, αλλά αυτά καθόλου δεν τον ενοχλούσαν.

Χρειάστηκε αρκετά λεπτά μέχρι να βρει εκείνο που ζητούσε. Και μέχρι να το κάνει αυτό είχε ήδη βγει από τη νοητή προς το παρόν κορδέλα, εκείνη που σίγουρα θα τοποθετούσαν μετά στο χώρο του εγκλήματος.

"Μάστρε", φώναξε και ξεκίνησαν όλοι προς το μέρος από όπου ακούστηκε η φωνή του. Τους σταμάτησε εκείνος. Αρκέστηκε να τους δείξει το κούτελό του για να καταλάβουν. Βάλτε το μυαλό σας να δουλέψει, έμοιαζε να τους λέει σιωπηλά. Έκανε νόημα στο αφεντικό τους να τον ακολουθήσει.

"Τι έχουμε;"

"Μεγάλα παπούτσια. Βαθιά αχνάρια. Το δεύτερο μάλλον επειδή κουβαλούσε την κοπέλα. Πρέπει να το σηκώσουμε όπως είναι αυτό το αποτύπωμα, προτού αρχίσει να πέφτει παγετός. Εντόπισα κι άλλα αποτυπώματα προς τα εκεί". Του έδειξε κάπου προς το σκοτεινό πουθενά. "Μάλλον ήρθε και έφυγε από το ίδιο σημείο. Από τη στιγμή που δεν υπάρχουν ίχνη από λάστιχα, αυτό πάει να πει ότι άφησε το αμάξι εδώ κοντά. Πολύ πιθανόν να το άφησε στο δρόμο. Αν είναι ασφαλτοστρωμένος τότε ζήτω που καήκαμε. Αν όχι… Αλλά θα μπορούσαμε να ζητήσουμε κι από το κοινό να βοηθήσει. Αν είδε κανείς…"

"Καλά. Καλά", τον διέκοψε εκείνος. "Ώστε ψάχνουμε ένα λογικά μεγαλόσωμο άντρα, που διαθέτει, πάλι λογικά, το δικό του όχημα και δεν είναι βλάκας. Πριν δεν είχαμε τίποτα. Τώρα έχουμε κάτι. Σε χρειάζομαι στη βάση. Ανάμενε εδώ".

Επέστρεψε με τον άλλο άντρα εκεί όπου βρίσκονταν οι συνάδελφοί τους. Κάποιος απ' αυτούς θα έπρεπε να αναλάβει το ρόλο του Τεκ εκεί, αφού τώρα που άρχισε να σφίγγει ο κλοιός γύρω από τον απαγωγέα, δεν είχε καμία αμφιβολία ότι η ομάδα του έπρεπε ν' αρχίσει να κινείται, ως συνήθως, με χίλια.

"Ξέρει κάποιος από εσάς πώς να χειρίζεται την κάμερα;" Δε ρωτά κάποιον συγκεκριμένα.

"Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι;" τον ρωτά ένας νεαρός εξυπνάκιας.

"Πόσες σκηνές εγκλήματος έχεις ερευνήσει; Πόσες επαγγελματικές κάμερες έχεις χειριστεί; Τι ξέρεις για Live Feed; Κι αλήθεια τι μπορείς να μου πεις για τις υπέρυθρες κάμερες;" Δεν είχε όρεξη για τις εξυπνάδες του. Ο ήχος της φωνής του ήταν ήρεμος. Ήθελε να επιβάλει την εξουσία του χωρίς να προκαλέσει συγκρούσεις. Μα πάνω απ' όλα ήθελε να γλιτώσει χρόνο. Αν δεν μπορεί να στηριχτεί σε κάποιον απ' αυτούς, τότε ο Τεκ…

"Εγώ", ακούει μια φωνή να λέει σχεδόν δειλά. "Εγώ", επαναλαμβάνει πιο δυνατά αυτή τη φορά.

Η νεαρή από το τμήμα. Οποία έκπληξις.

"Μισό", της λέει κι απομακρύνεται.

Την πιστεύει όταν του λέει ότι μπορεί να κάνει αυτή τη δουλειά, αλλά θέλει να είναι σίγουρος. Πηγαίνει προς το μέρος του Τεκ, ο οποίος στέκεται εκεί ακριβώς που τον είχε αφήσει και κοιτά κάτι στην οθόνη του κινητού του.

"Μαρία Κωνσταντίνου. Τμήμα Κακοπετριάς. Λέγε".

Παραδίδει την κάμερα στο αφεντικό, κι αρχίζει την έρευνά του. Τα δάκτυλά του κινούνται ως συνήθως με την ταχύτητα του φωτός στην οθόνη. Και το πόρισμα δεν αργεί να βγει.

"Αποφοίτησε από τους πρώτους τη χρονιά της, αν και άργησε να μπει στο σώμα. Εργάζεται εδώ και 18 μήνες. Κατέχει καλά τους υπολογιστές. Εξαιρετικές επιδόσεις στην σκοποβολή. Από την Πάφο, αλλά την τοποθέτησαν εδώ. Παρακολουθεί συχνά σεμινάρια τόσο για μεθόδους ανίχνευσης όσο και για εγκληματική ψυχολογία ή όπως και να το λεν στα ελληνικά αυτό. Δεν έχει πάρει ούτε μια μέρα άδειας όλο αυτό τον καιρό. Ούτε καν ασθενείας. Μας κάνει".

"Κωνσταντίνου", τη φωνάζει κι εκείνη έρχεται.

"Ξέρεις τι να κάνεις;"

"Ναι. Η κινηματογράφηση είναι ανάμεσα στα χόμπι μου. Και διαθέτω υπέρυθρη κάμερα. Γύρισα αρκετές σκηνές τη νύχτα. Το μόνο που αυτή η κάμερα εδώ δε διαθέτει Live Feed", ολοκληρώνει και ο Τεκ, αφήνει να του ξεφύγει ένα Χα, που είναι το σήμα κατατεθέν του.

"Ευθεία. Ακολούθα τα αχνάρια, όπου κι αν σε πάνε αυτά. Όταν φτάσεις εκεί, στείλε σήμα για να 'ρθουν από το δρόμο, και όχι από πίσω σου οι υπόλοιποι. Μόλις καλύψουν εκείνο το άκρο, ακολούθα την αντίθετη πορεία, προς τα εδώ…"

"Αλλά αυτή τη φορά καλό θα ήταν να κινούμαι σε σπειροειδείς κύκλους, ώστε να καλύψω περισσότερο χώρο και πιθανόν να εντοπίσω κάποιο άλλο στοιχείο. Κατάλαβα. Τίποτ' άλλο;"

"Τεκ, τα στοιχεία μας".

"Στο κινητό σου", της λέει λίγα δευτερόλεπτα αργότερα εκείνος.

Βγάζει το κινητό της απ' την τσέπη και τα βρίσκει όντως εκεί. Και μετά βγάζει από ένα μικρό σακίδιο που κουβαλά ένα πλαστικό πάσαλο, που δεν είναι μεγαλύτερος από την παλάμη του χεριού της, τον οποίο τοποθετεί στο σημείο ακριβώς που στέκονται. Βγάζει επίσης ένα έγγραφο και το δίνει στον Τεκ. Εκείνος το διαβάζει βιαστικά, συμπληρώνει κάτι και υπογράφει στο κάτω μέρος του.

"Τι ήταν αυτό;" τον ρωτά χαμηλόφωνα ο Χοντρός καθώς απομακρύνονται.

"Απόδειξη για παραλαβή του εξοπλισμού".

Πολύ καλά, σκέφτεται.

Λάκης Φουρουκλάς

Για να διαβάσετε τα προηγούμενα κεφάλαια κάντε κλικ...

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.

Προδημοσίευση από το 2.5 τόμο της σειράς "Οι περιπέτειες του Χοντρού". Ολόκληρη η νουβέλα θα δημοσιευτεί αποκλειστικά εδώ.  

Σε είδα



Σε είδα μυρμήγκια  με αγάπη να ταίζεις
Το πρόσωπο του όμορφου πατέρα σου γλυκά να το αγγίζεις
Σε είδα ιερά σημεία σε βιβλία να χαράζεις
μπροστά σ΄ ανθρώπους αγενείς σε είδα να χλωμιάζεις
Σε είδα με μια γάτα φιλικά να συζητάς
μια  σχέση ερωτική για ψύλλου πήδημα να τη χαλάς
Σε είδα στο δάσος με το άρωμα των φύλλων να μεθάς
σ' ένα πια κίτρινο λιβάδι να χοροπηδάς
και το γεροκαλόκαιρο να αποχαιρετάς
Σε είδα μέσα στη ρουτίνα να μαθαίνεις και να μεγαλώνεις
της ζωής σου τον μυστήριο ιστό σαν την αράχνη να απλώνεις
Σε είδα αναποφάσιστη σε σταυροδρόμι να προσμένεις
κι αλλού ορόσημα με κόκκινες κορδέλες να τα δένεις
Κάθησα στην άκρη για να μη σε ενοχλώ
μα όσο ζω θα βλέπω και θα σ΄αγαπώ


Άνα Ζουμάνη

Η Google μπορεί να προβλέψει πότε θα πεθάνουμε



Είναι μάλλον αδιαμφισβήτητο ότι η Google γνωρίζει τα πάντα για την… ψηφιακή ζωή των ανθρώπων ή τουλάχιστον του 1,7 δισ. χρηστών του. Ο κολοσσός τεχνολογίας έχει πρόσβαση σε email και αναζητήσεις, με αποτέλεσμα να μπορεί να «σκιαγραφήσει» το προφίλ των χρηστών του. Αυτό που δεν γνωρίζαμε, όμως, είναι ότι πλέον η Google πιθανώς να μπορεί να «μαντέψει» και πότε θα… πεθάνουν οι χρήστες του!

Μια από τις ερευνητικές ομάδες της εταιρείας, που ειδικεύεται στα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης, δημιούργησε έναν νέο τύπο αλγόριθμου, ο οποίος μπορεί να «προβλέψει» εάν και πότε θα πεθάνουν οι ασθενείς που νοσηλεύονται σε κάποιο νοσοκομείο.

Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Nature τον περασμένο μήνα, εξηγεί πώς ο νέος αυτός αλγόριθμος χρησιμοποίησε μια τεράστια βάση δεδομένων για να υποδείξει ποιοι από τους νοσηλευόμενους δύο νοσοκομείων θα κατάφερναν να επιβιώσουν.

O αλγόριθμος κατάφερε να προβλέψει το ποσοστό θνησιμότητας με 95% επιτυχία στο ένα νοσοκομείο ενώ 93% στο δεύτερο.

«Αυτή η διαδικασία ήταν πιο ακριβής από την παραδοσιακή. Έχουμε την πεποίθηση πως αυτή η τεχνική μπορεί να χρησιμοποιηθεί για πιο ακριβείς προβλέψεις σχετικά με διάφορες ασθένειες».

Για παράδειγμα, όπως αναφέρει η βρετανική εφημερίδα Independent, η νέα αυτή μέθοδος χρησιμοποιήθηκε στην περίπτωση μίας γυναίκας που έπασχε από μεταστατικό καρκίνο του μαστού και της δόθηκαν 19,9% πιθανότητες να ζήσει.

Οι επιστήμονες κατέληξαν σε αυτό το συμπέρασμα μετά από την ανάλυση 175.639 στοιχείων από το ιστορικό υγείας της.

Το νοσοκομείο που νοσηλεύονταν η γυναίκα, μέσω της ειδικής ιατρικής μεθόδου EWS (Early Warning Score), έδωσε στην ασθενή πιθανότητες 9.3% για να επιβιώσει. Μέσα σε δύο εβδομάδες, η γυναίκα «έφυγε» από τη ζωή.

Newsroom , CNN Greece

Το κουδουνάκι


Περπατούσε (λέμε τώρα) αφηρημένος, όταν άκουσε ξαφνικά ένα κουδουνάκι που χτυπούσε σαν να ήθελε να τον ξυπνήσει από έναν ύπνο πολλών χιλιάδων χρόνων . 

Και περπατούσε έτσι ακούγοντας το κουδουνάκι, που προσπαθούσε να χωθεί σκάβοντας στα πιο βαθειά στρώματα της συνείδησής του. 

Το άκουγε χωρίς να ξέρει αν το ακούει.......

Μέχρι που, ξαφνικά, εκείνος ο απαλός διαπεραστικός και έμμονος ήχος φάνηκε ν’ αγγίζει κάποια ευαίσθητη ζώνη του μέσα νου του, κάποιους απ’ αυτούς τους τόπους όπου η επιδερμίδα είναι ιδιαίτερα λεπτή κι ευαίσθητη που δύσκολα θα την έλεγες κανονική. 

Ξύπνησε αλαφιασμένος, όπως μπροστά σ’ ένα ξαφνικό απρόσμενο κίνδυνο, σαν να είχε αγγίξει μέσα στο σκοτάδι με τα χέρια του την παγωμένη ράχη κάποιου ερπετού. 

Μπροστά του στεκόταν αινιγματική και σκληρή, παρατηρώντας τον μ’ όλο της το πρόσωπο, μα και το μεγάλο της σώμα, μια ψηλή γυναίκα που πουλούσε φτηνοπράγματα. Σταμάτησε τότε να χτυπά το κουδουνάκι της, λες και πριν το χτυπούσε μόνο για εκείνον, έτσι από πείσμα για να τον ξυπνήσει απ’ τον παράδοξο ύπνο του, για να του ψιθυρίσει ότι η προηγούμενη ύπαρξή του είχε πια χαθεί σαν μια ηλίθια πραγματικότητα. 

Στεκόταν ακόμη ακίνητη, με το αφηρημένο πρόσωπό της στραμμένο κατά πάνω του κι αυτός παραλυμένος σαν από μια εφιαλτική οπτασία, που του πάγωνε το αίμα. 

Έμειναν πολύ ώρα εκεί κοιτώντας ο ένας τον άλλο. 

Στιγμές παράνοιας που ανασαίνουν βαριά και δεν ανήκουν στον χρόνο αλλά στην αιωνιότητα. 

Και μετά, όταν η συνείδησή του γκρεμίστηκε πάλι στο χείμαρρο του χρόνου, έφυγε τρέχοντας.

Ήξερε πια πως βρισκόταν πολύ κοντά στο τελευταίο στάδιο. 

Ξαφνικά κατάλαβε πως έπρεπε ν’ αρχίσει χωρίς αναβολή την εξερεύνηση εκείνου του καταχθόνιου σύμπαντος όπου βασιλεύουν τα σκοτάδια. 

Μήνες μετά βγήκε πάλι στο φως. 

Είχε ξορκίσει εκείνη την αβουλία που δεν ήταν τίποτα άλλο από μια ψεύτικη μορφή φόβου για το άγνωστο. 

Πέρασαν χρόνια ώσπου να κατεβούν τα τείχη της εξωτερικής του άμυνας. 

Μια δύναμη μεγάλη, σαν αυτή που σε σπρώχνει να βουτήξεις μέσα στους πιο τρομερούς σου εφιάλτες, άρχισε να γλιστράει μέσα σε απαγορευμένες περιοχές, όπου βασιλιάς ήταν πρώτα μια ομιχλώδης σκιά και μετά το μεταφυσικό σκοτάδι, ανιχνεύοντας εδώ κι εκεί, σαν αόρατο φάντασμα στην αρχή, κι ύστερα λίγο πιο διακριτό μα ακόμη φάντασμα, τον μεγάλο κόσμο των τρομερών κι απαίσιων πλασμάτων….

Την επόμενη μέρα το πρωί έπιασε πάγος.

Μετά άρχισε η βροχή…




Γιώργος Χρηστάκης

Τα φαντάσματά του - Κεφάλαιο 15. Προδημοσίευση



Δεν το περίμενε αυτό η Ζίτα, αλλά ο Τεκ και η Αγγέλα έφτασαν μ' ένα υπηρεσιακό τζιπ. Είχαν πολλή εξοπλισμό μαζί τους, οπότε αυτό ήταν το ενδεικνυόμενο μέσο.

"Θα φέρει κι άλλα πράγματα όταν έρθει απόψε η Ντίνα", της ανακοίνωσε η Αγγέλα.

Κι άλλα πράγματα; Τι να τα κάνουν τα άλλα πράγματα;

"Θα υπάρχει και μία έκπληξη;" της είπε ο Τεκ.

"Τι έκπληξη;" Δεν της απάντησε.

Από το όχημα ξεφόρτωσαν: λευκούς πίνακες, μια τηλεόραση 43 ιντσών, τους φορητούς υπολογιστές του Τεκ, βαλιτσάκια με διάφορα μπιχλιμπίδια που έπαιρνε πάντα και παντού μαζί του, ένα ολοκαίνουριο και πανάκριβο Drone, το οποίο θα ήθελε πολύ να αποκτήσει η ίδια και χαρτολόι.

Όπως φαίνεται η Αγγέλα δούλευε μέσα στο αμάξι καθώς έρχονταν, αφού με το που έστησαν τους πίνακες άρχισε να παίρνει κόλες από χαρτί γεμάτες με στοιχεία και σημειώσεις και να τις τοποθετεί σ' αυτούς.

Λεπτομέρειες για το θύμα απαγωγής και τον πατέρα της. Μα και για τη θεία της. Για τον Δημητρίου. Κι όσα στοιχεία υπήρχαν για τις παλιές υποθέσεις. Η κοπέλα χρησιμοποιούσε πυραμοειδές σχήματα. Λες και ήταν προσυνεννοημένοι με το αφεντικό της, στον ένα πίνακα τοποθέτησε τα στοιχεία έχοντας το γράμμα Ψ σαν επικεφαλίδα και στον άλλο το Ω. Απ' ό,τι φαίνεται ο Χοντρός όντως δεν γούσταρε το Χ.

Ο χρόνος έτρεχε. Είχαν δεν είχαν μισή ώρα στη διάθεσή τους προτού πέσει η νύχτα. Αν ήθελαν να προλάβουν θα έπρεπε να μοιραστούν τη δουλειά. Αλλά πώς θα το έκαναν αυτό, από τη στιγμή που δεν υπήρχαν αρκετά άτομα στη διάθεσή τους; Αν έρχονταν κι η Ντίνα, τότε τα πράγματα θα ήταν πιο απλά, αλλά τώρα.

"Τι να κάνουμε;" τους ρωτά. "Εγώ πρέπει σε λίγο να συναντήσω τα κορίτσια, αλλά δεν μπορώ να πάω μόνη, αφού δεν ανήκω στο σώμα. Αλλά αν έρθει η Αγγέλα μαζί μου, τότε θα μείνεις εσύ μόνος και ίσως σου ξεφύγει κάτι, αφού ένα ζευγάρι μάτια δεν είναι αρκετό".

Σκέφτονται οι άλλοι δύο. Το Drone είναι έτοιμο για απογείωση, αλλά όσο ικανός κι αν είναι ο Τεκ, δεν κάνει να τον αφήσουν μόνο. Όχι όταν το διακύβευμα είναι μια ανθρώπινη ζωή. Άντε ηλίθια, σκέψου κάτι, πιέζει εκείνη τον εαυτό της. Σκέψου κάτι. Σκέφτεται κάτι.

"Η Μαργαρίτα", τους λέει. "Αν της κάνουμε Live Streaming την εικόνα, τότε μπορεί να βοηθήσει από κει που βρίσκεται. Ας ελπίσουμε μόνο ότι είναι στο γραφείο, αφού στο σπίτι δεν έχει τηλεόραση που μπορεί να κάνει αυτή τη δουλειά".

Την παίρνει τηλέφωνο. Της εξηγεί τι θέλει απ' αυτή. Ευτυχώς είναι ακόμη στο γραφείο και, ως συνήθως, είναι πρόθυμη να τους βοηθήσει. Πριν κλείσουν της λέει ότι η νέα υπόθεση δεν έχει σχέση με τις παλιές. Τι εννοεί; Δεν προλαβαίνει καν να τη ρωτήσει.

Ο Τεκ βρίσκεται στην αυλή του σπιτιού του Χοντρού στη Γαλάτα και καθοδηγεί το Drone. Είναι τελευταίο μοντέλο και η κάμερά του υψηλής ανάλυσης. Μπορεί να καλύψει μεγάλες αποστάσεις. Η πορεία που του δίνει, ακολουθώντας τις οδηγίες του αφεντικού του, είναι προς την Ευρύχου, αλλά όχι ευθεία. Είναι έμπειρος χειριστής, έτσι δε δυσκολεύεται να το οδηγήσει ανάμεσα σε δέντρα και σπίτια, σ' ένα τρελό ζιγκ ζαγκ. Οι κατοικημένες περιοχές δεν τους ενδιαφέρουν. Πρέπει να ψάξει τις αγροτικές. Εκεί που υπάρχουν χωράφια και δέντρα, και κοντά στις όχθες του ποταμού. Δεν ψάχνει κάποιο άτομο, αλλά ένα φρεσκοσκαμμένο μνήμα. Ακούει ένα ελικόπτερο κάπου όχι και πολύ μακριά, αλλά το μάτι του δεν εγκαταλείπει στιγμή την οθόνη. Η Μαργαρίτα που παρακολουθεί σε ζωντανή μετάδοση το ταξίδι είναι σε ανοικτή επικοινωνία μαζί του, κι ας μην του λέει λέξη. Ξέρει να σιωπά αυτή. Και ειδικά σε τέτοιες περιπτώσεις μιλά μονάχα όταν έχει κάτι να πει.

Ο Ιωάννου μίλησε με την κόρη του πριν από λίγα λεπτά. Τον πήρε τηλέφωνο καθώς μελετούσε τους φάκελους στο τμήμα. Απάντησε αμέσως αφού την ήξερε καλά. Ήξερε ότι δε θα τον διέκοπτε για λόγο ασήμαντο. Του είπε ότι η νέα υπόθεση απαγωγής δεν είχε καμιά σχέση με τις παλιές. Ότι όποιος και να είναι ο απαγωγέας το έκανε για να αποσπάσει την προσοχή τους. Πώς το ανακάλυψε αυτό; Δεν της ήταν καθόλου δύσκολο. Είδε ότι οι οικογένειες όλων των θυμάτων εκείνης της εποχής είχαν αναφέρει στην αστυνομία ότι έλειπε από τα δωμάτια των κοριτσιών το ένα ή το άλλο, κάτι που σημαίνει ότι ο δράστης είχε τουλάχιστον προσωρινή πρόσβαση στα σπίτια τους, ενώ σ' αυτή την περίσταση δεν αναφέρθηκε κάτι τέτοιο. Διάβασε τις μαρτυρίες των γονιών της Αθηνάς. Ρωτήθηκαν κατ' επανάληψη από τους αστυνομικούς γι' αυτό το θέμα. Απάντησαν ότι τίποτα δεν έλειπε. Οπότε, λογικά, εκτός κι αν έκαναν λάθος οι τελευταίοι, ο νέος απαγωγέας δε γνώριζε αυτή τη λεπτομέρεια.

Η Αγγέλα και η Ζίτα βρίσκονται καθοδόν προς το σπίτι της Μαρίνας Χριστοφόρου, όπου θα συναντήσουν τα δύο κορίτσια. Έχουν ακούσει τις προηγούμενες καταθέσεις τους στην αστυνομία, αλλά δυστυχώς είχαν μόνο λέξεις κι όχι εικόνα, και δεν μπορούσαν να πουν μετά βεβαιότητος αν ήταν ειλικρινείς ή όχι. Το θέμα της τακτικής που θα ακολουθούσαν δεν τις απασχόλησε και πολύ. Η πολύχρωμη εμφάνιση της Ζίτας θα τις ξένιζε, αλλά θα τις έκανε να νιώσουν και πιο χαλαρά την ίδια ώρα, οπότε αυτή θα αναλάμβανε το μεγαλύτερο βάρος της συνέντευξης. Η Αγγέλα θα αναλάμβανε το ρόλο του παρατηρητή και θα επέμβαινε όταν υπήρχε απόλυτη ανάγκη. Η τελευταία ήταν μια πολύ καλή παρατηρήτρια. Μπορούσε να διακρίνει εύκολα τις αντιδράσεις που προκαλούσαν οι ερωτήσεις που τίθεντο στους ανακρινόμενους. Η γλώσσα του σώματος τους πρόδιδε. Καθώς κατεβαίνουν από το αμάξι του Χοντρού στρέφεται προς την Ζίτα και της λέει: "Αυτή η υπόθεση δεν έχει σχέση με τις παλιές, ξέρεις!" Άντε πάλι. Τι ξέρουν οι άλλοι, που δεν ξέρει αυτή;

Αν δεν ήταν συννεφιασμένος ο ουρανός τα πράγματα θα ήταν λίγο πιο εύκολα, αφού θα είχαν λίγα ακόμη λεπτά στη διάθεσή τους προτού σκοτεινιάσει. Ο ήλιος έχει ήδη δύσει. Η Μαργαρίτα κάθεται μισό μέτρο μακριά απ' την οθόνη και μασάει τα νύχια της. Ούτε που θυμάται πότε ήταν η τελευταία φορά που το έκανε αυτό. Ίσως να είμαι η τελευταία της ελπίδα, σκέφτεται, και για μια στιγμή το βλέμμα της θολώνει. Αλλά όχι. Σκουπίζει τα μάτια με το αντίστροφο της παλάμης. Δεν πρέπει να δακρύσει. Πρέπει να παραμείνει συγκεντρωμένη, με μάτια στεγνά. Το φως λιγοστεύει. Το βλέπει να χάνει τη δύναμή του με κάθε ανάσα της. Βιάσου, Τεκ. Βιάσου. Δεν του το λέει αυτό. Σαν από μέσα της προσευχή είναι αυτή η εντολή, αυτή η παράκληση. Όπως έχει μάθει υπάρχουν περιπολικά διάσπαρτα σε όλη τη γύρω περιοχή οπότε αν την εντοπίσουν δε θα αργήσει κάποιος να βρεθεί κοντά της και να τη σώσει. Αν δεν είναι ήδη πολύ αργά δηλαδή. Βλέπει δέντρα πολλά, χωράφια σπαρμένα κι άλλα παρατημένα, ρυάκια με λιγοστό νερό και άλλα ξέρα. Δυο-τρία λεπτά απομένουν. Μόνο δυο-τρία. Αν είχε αναλάβει ο γέρος της από την αρχή την υπόθεση, αν είχε πάρει μια μέρα νωρίτερα άδεια, αν σκέφτονταν οι συνάδελφοί του σαν κι αυτόν τότε… Αλλά τα αν δε βοήθησαν ποτέ, κανένα. "Εκεί", φωνάζει ξαφνικά στον Τεκ. "Εκεί. Ένα βουναλάκι χώμα. Μακρόστενο. Μόλις το έχεις προσπεράσει. Αν μπορείς κατέβα πιο χαμηλά… Ναι, εκεί ακριβώς. Πάρε τηλέφωνο". Η σύνδεσή τους διακόπτεται απότομα. Είναι σίγουρη ότι την έχει ακούσει. Εκείνος θα μιλήσει αμέσως με τον πατέρα της και θα στείλει εκεί που πρέπει τις συντεταγμένες. Δε θα δυσκολευτούν να τη βρουν, αν και η περιοχή μοιάζει λίγο δύσβατη. Θα προλάβουν όμως; Σηκώνεται από τη θέση της κι αρχίζει να βαδίζει πάνω κάτω στο γραφείο. Έχει πράγματα να κάνει, πολλή δουλειά, αλλά πού να της μείνει μυαλό. Κάνε θεέ μου να μην είναι αργά, προσεύχεται σιωπηλά μέσα της κι ας μην είναι θρήσκα. Έχει δει πολύ πόνο στη ζωή της. Η δουλειά του πατέρα της φέρει κάποια ευθύνη γι' αυτό. Την υπόλοιπη τη φέρει η ίδια, αφού όσο κι αν το προσπαθεί δεν μπορεί να εμπιστευτεί τους ανθρώπους. Η προσευχή της θα εισακουστεί. Εις το ήμισυ…

Λάκης Φουρουκλάς

Για να διαβάσετε τα προηγούμενα κεφάλαια κάντε κλικ...

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.

Προδημοσίευση από το 2.5 τόμο της σειράς "Οι περιπέτειες του Χοντρού". Ολόκληρη η νουβέλα θα δημοσιευτεί αποκλειστικά εδώ. 

Κάνε το κακό... και ρίξτο στο γυαλό!


Το να κρίνεις το καλό που κάνει κάποιος είναι περιττό. Το ουσιαστικό είναι να κρίνεις το κακό που κάνει, το κακό που μπορεί να κάνει. Όσο κι αν παριστάνουμε σαν είδος πως το καλό είναι η ακρογωνιαία λίθος μας, στην ουσία αυτό που μας ενεργοποιεί είναι το κακό, το σκοτεινό, το ελαττωματικό, το δραματικό. Το καλό είναι μια εφεύρεση. Το κακό είναι πιο κοντά στο φυσιολογικό. Στην ουσία, το κακό είναι συνήθως το καλό μας. Κάνε το κακό και ρίξτο στο γυαλό, πού ξέρεις, μπορεί κάποιος άλλος να επωφεληθεί από αυτό.

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου
ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.