Εμφανιζόμενη ανάρτηση

Η επιστροφή του Westworld

Το Westworld είναι μια από τις πιο επιτυχημένες σειρές των τελευταίων χρόνων, αλλά καθώς επιστρέφει στις οθόνες μας δεν μπορώ παρά να ε...

Τα Δημοφιλή του Μήνα

Η φυσική μαγεία του Πάκσε στο Λάος

















Το Λάος είναι μια από τις πιο ωραίες χώρες που επισκέφθηκα ποτέ και το Πάκσε, μετά από τη Λουάνγκ Πραπάνγκ, η δεύτερη πιο ωραία πόλη του. Κάτι οι ανοικτοί χώροι, που προσφέρονται για περπάτημα, κάτι τα ποτάμια του, οι Μεκόνγκ και Σε Ντον που του δίνουν ζωή, κάτι τα πανέμορφα ηλιοβασιλέματά του και τα γαλήνια βράδια, και τα παζάρια του, καθιστούν αυτό τον τόπο κάτι το ξεχωριστό.

Λάκης Φουρουκλάς

Άνθρωπος και μηχανές, ίσως είναι η ώρα να βρεθεί μια χρυσή τομή μεταξύ δημιουργού και δημιουργήματος



Αφορμή για την συγγραφή αυτού του άρθρου, ήταν η ανάγνωση του βιβλίου «The Ariston Codex» και η συζήτηση που έκανα πριν μερικές μέρες με τον συγγραφέα του βιβλίου Γιάννη Στεργή, εγκληματολόγο με μεταπτυχιακό στην επιστήμη της κυβερνητικής, ιδρυτή του δικτύου ελαιώνων τα οποία είναι κέντρα εκπαίδευσης δεξιοτήτων και εισηγητή τις ιδέας της τεχνολογικής ανεργίας την οποία αναλύει μέσα στο βιβλίο του.

Αυτή η τελευταία ήταν η εναρκτήρια ιδέα που με παρακίνησε για το παρόν άρθρο.

Η τεχνολογική εξέλιξη των τελευταίων δύο αιώνων είναι δυσανάλογα μεγάλη με την εξέλιξη των προηγούμενων αιώνων, εκτός ίσως της Αλεξανδρινής περιόδου όπου τότε θα μπορούσε να γίνει η βιομηχανική επανάσταση, αν και για διάφορους λόγους, κυρίως πολιτικούς αλλά και ιστορικούς δεν κατέστει αυτό δυνατόν.

Ο άνθρωπος έχει επινοήσει χιλιάδες μηχανές οι οποίες εξυπηρετούν το μεγαλύτερο φάσμα των εργασιών που κάνει και η τεχνολογία κατά μια έννοια έχει γίνει η προέκταση των χεριών αλλά και του μυαλού του εφόσον η ηλεκτρονική εποχή που έχει μπει για τα καλά και στην καθημερινότητα μας βοηθά σε αυτόν τον σκοπό.

Παρόλα αυτά η κάθε τεχνολογική εξέλιξη που υπάρχει, αντικαθιστά μια ανθρώπινη δραστηριότητα με μια μηχανική δραστηριότητα και έτσι πολλές φορές, όπως αναφέρει ο καλός μου φίλος  Γιάννης Στεργής, ο οποίος εδώ και πολλά χρόνια ασχολείται με το αντικείμενο αυτό. Η ανθρωπότητα έχει περιέλθει σε τεχνολογική ανεργία εφόσον η δραστηριότητα των ανθρώπων σε πολλούς τομείς αντικαθίσταται πιο φθηνά και πιο αποτελεσματικά από τις μηχανές.

Αυτή η συζήτηση που είχαμε ανοίξει πριν μερικές μέρες, αλλά και το βιβλίο του, μου έδωσε την ευκαιρία να συγκεντρώσω κάπως την σκέψη μου σε αυτό το θέμα και να προσπαθήσω να απαντήσω στο ερώτημα  αν είναι εφικτή η συνύπαρξη των μηχανών με εμάς, ειδικά σε έναν κόσμο που σε λίγο οι μηχανές θα αρχίσουν να ανταγωνίζονται των άνθρωπο και όχι να τον βοηθούν.

Ακόμα και σήμερα ο άνθρωπος καλείται να βρει νέους τρόπους να γίνει ο ίδιος παραγωγικός, εφόσον σε πολλούς τομείς αντικαθίσταται από τις μηχανές και τουλάχιστον για ένα διάστημα να είναι απαραίτητος, μέχρι η τεχνολογία να προχωρήσει ακόμα περισσότερο.

Στο θέμα, στην συλλογιστική που συζητήθηκε πάνω σε αυτό, αλλά και στην ηθική του προβλήματος, θα επανέλθω και σε άλλο άρθρο διότι το θέμα ως υπόθεση εργασίας, τουλάχιστον για εμένα, έχει τεράστιο ενδιαφέρον αλλά θα ξεφύγει σε όγκο και σε περιεχόμενο αν συνεχίσω εδώ.

Ο άνθρωπος λοιπόν, ως ένα λειτουργικό ον, για πόσο ακόμα θα μπορεί να υφίσταται εφόσον τα δημιουργήματα του, οι μηχανές, τείνουν ολοένα και περισσότερο να αντικαθιστούν τις δικές του δράσεις;.

Πριν από δυο αιώνες υπήρχαν πολλοί περισσότεροι εργάτες από ότι σήμερα, οι οποίοι έχουν αντικατασταθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό από ρομπότ και άλλου είδους μηχανήματα.

Ως εκ τούτου ο άνθρωπος στράφηκε σε άλλου είδους δραστηριότητες στις οποίες είναι ακόμα απαραίτητος, όμως αν συνεχίσει με αυτούς τους ραγδαίους ρυθμούς η τεχνολογική πρόοδος, στο τέλος τα μηχανικά παιδιά του θα είναι ικανά να τον αντικαταστήσουν σε όλο το φάσμα των εργασιών και ενεργειών του. Και τότε τι θα γίνει;

Αυτό το μέλλον μπορεί να φαντάζει σαν αποκύημα μιας νοσηρής επιστημονικής φαντασίας, ή σαν χολιγουντιανό σενάριο τύπου Matrix και ίσως να είναι έτσι, ίσως όμως να μην είμαστε τόσο μακριά από μια τέτοια πραγματικότητα.

Ήδη μπορεί να γίνει μια διαπίστωση πάνω στο θέμα, εφόσον οι νέες γενιές παιδιών, εξαιτίας των τόσων τεχνολογικών ευκολιών που υπάρχουν δεν μπορούν να βιδώσουν στην κυριολεξία ούτε μια βίδα, εκτός αν δουλεύουν σε εργασίες ανάλογες.

Επίσης ο περισσότερος κόσμος που έχει μετακινηθεί σε δουλειές γραφείων σε σχέση με τους ανθρώπους που ζούσαν πριν από 50 χρόνια και λίγότερα, είναι σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό νωθρός σωματικά.

Όλα αυτά είναι σημεία της εποχής μας και δεν είναι άσχετα με την τεχνολογική εξέλιξή της.

Ίσως λοιπόν κάποια στιγμή θα πρέπει να μπουν κάποια όρια σε αυτό, ούτως ώστε να κρατηθούν κάποιες ισορροπίες μεταξύ των μηχανών και των ανθρώπων, να βρεθεί μια χρυσή τομή στον συσχετισμό μας γιατί αν τα δημιουργήματα μας, από βοηθητικά στις ανθρώπινες δραστηριότητες ή και απαραίτητα σε πολλές από αυτές, γίνουν αυτόνομα, τότε ο άνθρωπος σαν είδος θα πάψει να είναι απαραίτητος. Και ο,τι σε αυτόν τον κόσμο δεν είναι απαραίτητο ή έχει βρεθεί κάτι άλλο που το αντικαθιστά καλύτερα, τότε το προηγούμενο είδος καταργείται.

Μπορεί άραγε να γίνει αυτό; Έχουμε αν θέλετε το ηθικό δικαίωμα να ανακόψουμε την εξέλιξη των μηχανών, δηλαδή των δημιουργημάτων μας, ώστε να συνεχίσουμε να είμαστε απαραίτητοι στον κόσμο; Μπορούμε να το κάνουμε ή σε λίγο θα πρέπει να δώσουμε αγώνα ώστε να υπερβούμε τις μηχανές, δηλαδή τα δημιουργήματα που εμείς φτιάξαμε για να μας διευκολύνουν στην ζωή μας;

Νομίζω ότι ούτε το δικαίωμα έχουμε αλλά ούτε και μπορούμε να ανακόψουμε την εξέλιξη. Ως όντα είμαστε φτιαγμένοι στην πορεία του χρόνου να δημιουργούμε, οπότε ίσως κάποια στιγμή, έρθει εκείνη η εποχή που θα πρέπει να βρούμε νέους τρόπους για να γίνουμε απαραίτητοι ή χρήσιμοι σαν είδος.

Αν πρέπει να ποντάρω σε κάποιον από τα δύο, στις μηχανές ή στον άνθρωπο, θα ποντάρω στις μηχανές, και αυτό γιατί η τεχνολογική εξέλιξη είναι πολύ πιο γρήγορη από την βιολογική, με αποτέλεσμα σε πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα, οι μηχανές να κάνουν πολύ μεγαλύτερα άλματα προόδου από ότι ο βιολογικός άνθρωπος.

Ίσως η λύση σε αυτόν τον αγώνα θα είναι να χρησιμοποιήσουμε πάλι την τεχνολογία για να εξελιχθούμε παρακάμπτοντας το πρόβλημα του χρόνου που χρειάζεται μια βιολογική μορφή για να μεταλλαχθεί, όμως όπως και να το κάνουμε, η πορεία που αυτή την στιγμή έχει πάρει η συνθήκη, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για ένα πολύ διαφορετικό μέλλον από ότι είναι το παρόν μας.

Φυσικά μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι για τα επόμενα βράδια διότι αυτό θα χρειαστεί αρκετά χρόνια για να συμβεί, όμως ίσως από τώρα θα πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε κάπως τα όρια μας αλλά και τις δημιουργικές δυνατότητες που έχουμε, οι οποίες πιθανώς μπορούν να μας ξεπεράσουν, χωρίς καν να το καταλάβουμε.

Γιάννης Ζωγραφάκης

Άρθρο από την εφημερίδα Μεσόγειος

Σύλβια Πλαθ - Γράμμα αγάπης


Δεν είναι εύκολο να δει κανείς την αλλαγή που επέφερες.

Αν τώρα είμαι ζωντανή, τότε ήμουνα νεκρή,

αν και, όπως μία πέτρα, αυτό δε μ' ενοχλούσε,

παρέμενα ακούνητη απλά από συνήθεια.

Δε με βοήθησες καθόλου, ούτε τόσο δα

ούτε και μ' άφησες να κοιτάξω με το μικρό κενό μου βλέμμα

προς τον ουρανό ξανά, χωρίς ελπίδα, φυσικά,

για να συλλάβω το απέραντο γαλάζιο, ή τ' αστέρια.


Όχι, δε συνέβη αυτό. Κοιμήθηκα, ας πούμε: σαν ένα φίδι

κρυμμένο ανάμεσα σε μαύρες πέτρες σα μαύρη πέτρα

στο λευκό του χειμώνος χάσμα

σαν και τους γείτονές μου, μη βρίσκοντας ευχαρίστηση

στα εκατομμύρια τέλεια λαξευμένα

μάγουλα που φωτίζονται κάθε στιγμή για να χαρακώσουν

τα δικά μου μάγουλα, τα φτιαγμένα από βασάλτη. Έγιναν δάκρυα

άγγελοι που θρηνούσαν πάνω από πλήξης τοπία.

Αλλά δε μ' έπεισαν. Αυτά τα δάκρυα πάγωσαν.

Το κάθε νεκρό κεφάλι είχε μια προσωπίδα από πάγο.


Και συνέχισα να κοιμάμαι σαν ένα λυγισμένο δάχτυλο.

Το πρώτο πράγμα που υπήρξα ήταν καθαρό αεράκι

και οι μπλεγμένες σταγόνες που αναδύονταν στη δροσιά

διαυγείς σαν πνεύματα. Πολλά πετράδια εξαπλώνονταν

πυκνά κι ανέκφραστα τριγύρω.

Δεν ήξερα τι να σκεφτώ γι' αυτό.

Λαμποκοπούσα, μικροσκοπική, και ξεδιπλωνόμουνα

για να αδειάσω τον εαυτό μου σαν κάτι ρευστό

ανάμεσα σε πόδια πουλιών και μίσχους φυτών.

Δεν ξεγελάστηκα. Σε αναγνώρισα αμέσως.


Δέντρο και βράχος φανταχτερός, χωρίς σκιές.

Το δάχτυλό μου έγινε λαμπρό σαν κάτοπτρο.

Άρχισα ν' ανθίζω σαν κλαδί του Μάρτη:

ένα μπράτσο κι ένα πόδι, και μπράτσο και πόδι.

Από βράχο σε σύννεφο, έτσι ανυψώθηκα.

Τώρα θυμίζω κάποιου είδους θεό

Καθώς επιπλέω στον αέρα μέσα απ' την αναπτερωμένη μου ψυχή

αγνή σαν ένα τζάμι φτιαγμένο με πάγο. Μια ευλογία.

Μετάφραση: Λάκης Φουρουκλάς.

Η εικόνα παρμένη από εδώ.

Με δίδαξες



Σ’ αυτό το χρόνο , εδώ μέσα σ’ αυτό τον τόπο , τον άγονο….

Με δίδαξες τη γλώσσα που μιλάει κι ακούς μέσα σου, τους τρόπους και τις συνήθειές σου…

Μου δίδαξες, τα κυνήγια και τα ψαρέματα των αστεριών, τον πολιτισμό της φύσης….

Πώς να φυλάγομε απ’ τη βροχή, πώς να βρίσκω με την πρώτη ματιά το αγαπημένο αστέρι…

Με έμαθες να κρατάω την ανάσα μου ως το εβδομήντα μην την μυρίσουν τα σαρκοβόρα….

Πως ν’ ανεβαίνω στο βουνό, να επιμένω… να καμαρώνω τις βάρκες που στέκουν στο νερό…

Να διακρίνω το δηλητήριο του φιδιού που έπεσε στο χώμα κι ανακατώθηκε με το νερό κι έγινε λάσπη και χύθηκε στον ποταμό… μετά στη θάλασσα , στων αστεριών τη σκόνη…

Έμαθα να διαβάζω το σώμα κι όλα του τα σημάδια … μηνύματα ξεχασμένα πάνω στο δέρμα….

Σ’ άκουγα, σε κοιτούσα βαθιά, στα μεγάλα τα ορθάνοιχτα μάτια ….

Έβλεπα το ξέφωτο μέσα σου.. να φωτίζει ξαφνικά σαν γενική έρωτα δοκιμή… κι ύστερα να φτάνει ακριβώς σ’ εκείνο το σωτήριο σημείο, που έμπαιναν κι έβγαιναν κάθε λογής θεόσταλτα δαιμόνια να αγγίξουν ένα κομμάτι της ψυχής…

Μου δίδαξες τα πλατύ σου χαμόγελο, τις δονήσεις μέσα σου… το δάκρυ της αγωνίας σου, το σπαρτάρισμα του οργασμού σου, του μικρού θανάτου σου …

Με δίδαξες…. Μα τι άξιζε απ’ όλα αυτά ……..

Η ακατανόητα ασυμβίβαστη αυτάρκεια του μεγάλου αμαρτήματος…. Η ασκήμια της εντροπίας του σύμπαντος … η αρχή της αταξίας… τα ατάκτως ειρημένα κομμάτια του γαλαξία εντός μου…………….

Τα είχα διδαχτεί όλα μόνος τελικά………. Με ρωτούσα…….

Κι έδωσα όρκο να χαράξω το κορμί σου με την πιο γλυκιά πνοή μου… ν’ ανθίσω το κέντρο του κόσμου σου, να μυρίσω τον ουρανό στα μαλλιά σου, να πνίξω τους δαίμονές μου στα χείλη σου… να ρωτήσω και το πιο σκοτεινό σημείο πάνω σου να μου πει την ιστορία του… χαρακιές, σημάδια και στίγματα … όλη την ιχνογραφία στο σώμα σου….

Με δίδαξες…

Βγήκα τότε και σκότωσα το δράκο τον κακομούτσουνο που τον έλεγαν Ρωμαίο… όμως δεν τον είχα σκοτώσει εγώ….

Είχε προλάβει πρώτος αυτός, να πιει το δηλητήριο …..




Γιώργος Χρηστάκης


Δημοσιεύθηκε 23/4/2018 στην:
http://mesogios.gr/%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CF%84%CE%AE%CF%82/

Η Σασίτα περνάει τα σύνορα


Τέλος Αυγούστου στο πάρκο.
Η γλυκιά φρεσκάδα των φυτών πέθανε.
Μόνο κάτι αόριστοι θάμνοι ανθίζουν σκουροκόκκινοι.
Στη λίμνη μπροστά από το άγαλμα μιας βασίλισσας, μαράθηκαν τα νούφαρα.
Μόνο κάτι πλατιά σαν χαρτιά φύλλα επιπλέουν στο πράσινο γυαλιστερό νερό.
Σε τεράστιες γκρίζες γλάστρες ανθίζουν λευκές ορτανσίες.
Τα μαρμάρινα πρόσωπα των παιδιών ακτινοβολούν ασύγκριτη ομορφιά.
Ήταν τα παιδιά του γλύπτη, λένε...

Ένα κορίτσι, οκτώ χρονών, επιδεικνύει τις υπέροχες τέχνες του.
Φοράει άσπρο πουκάμισο και παντελόνι πειρατή
Τρέχει με το σχοινάκι σαν Έλληνας μαραθωνοδρόμος
Παίζει με δύο ρακέτες - μία στο κάθε χέρι -
και ένα κόκκινο μπαλάκι
Της φωνάζω, «μπράβοοοοοοο»
σαν να κάθομαι στο θέατρο.
Έχει γυμνά πόδια γαζέλας
Πλέον κάνει τις τέχνες της για το χειροκτρότημα
Ξαναφωνάζω «μπράβοοοοοοοοοοοο»
Μια φορά τρέχω και της φέρνω τη μπάλα
Ξέρει πως με κέρδισε
Πέρασε τα σύνορα του κύκλου μπαμπά-μαμά-θεία-γιαγιά και...
μπήκε στη χώρα της αντικειμενικής αναγνώρισης.
Όμως η μαμά της φωνάζει,
«έλα, παίξε και μαζί μου, θέλω να σε βλέπω, όχι μόνο με την πλάτη!»

Και τότε το κόρίτσι άρχισε να παίζει με τη μαμά του....
Μόνο αραιά και που έριχνε μια ματιά στους ξένους θαυμαστές του....

Αργότερα ήρθε ο μπαμπάς της κουρασμένος απο τη δουλειά
«Διασκεδάζει η Σασίτα μου;», ρώτησε την κόρη του χαμογελώντας.
«Διασκεδάζει, διασκεδάζει...», σκέφτηκε η Σασίτα,
«την θαυμάζουν, την θαυμάζουν...»


Άνα Ζουμάνη

Η επιστροφή του Westworld


Το Westworld είναι μια από τις πιο επιτυχημένες σειρές των τελευταίων χρόνων, αλλά καθώς επιστρέφει στις οθόνες μας δεν μπορώ παρά να εκφράσω μια απορία: δε θα έπρεπε τώρα να φέρει τον τίτλο Eastworld, μια και ο δεύτερος κύκλος διαδραματίζεται στην Ιαπωνία στην εποχή του Εντό; Ηλίθια απορία, το ξέρω.

Όπως και νάχει, ο γενικός τίτλος της σειράς παραμένει ο ίδιος, αλλά το πάρκο διεστραμμένης ψυχαγωγίας όπου λαμβάνουν χώρα τα γεγονότα στα νέα επεισόδια ονομάζεται Shogun World, κι οι δημιουργοί της σειράς μας υπόσχονται αίμα και βία σε αφθονία.

Στον πρώτο κύκλο τα πιστόλια είχαν τον πρωταγωνιστικό ρόλο, τουλάχιστον σε ό,τι αφορούσε τα φονικά όπλα. Τώρα τη θέση τους θα πάρουν τα παραδοσιακά γιαπωνέζικα σπαθιά, γνωστά ως Κατάνα.

Απ' ό,τι μπόρεσα να ανακαλύψω από δω κι από κει, η τοπογραφία είναι πολύ πιο εντυπωσιακή τώρα, κάτι πολύ λογικό αφού η Ιαπωνία δε θυμίζει σε τίποτα την άγρια δύση. Κάτι άλλο που πρόσεξα είναι ότι η σειρά μάλλον θα γίνει ακόμη πιο "σκοτεινή", με το θρίλερ να μετατρέπεται πού και πού σε τρόμο.

Αυτό δε με ενοχλεί και τόσο, αλλά ελπίζω οι δημιουργοί να μη θυσιάσουν το μύθο στο βωμό του εντυπωσιασμού. Δεν είναι καθόλου εύκολο κάτι πολύ καλό να γίνει καλύτερο στη συνέχεια, και κάπου εδώ είναι που παθαίνουν ηλεκτροπληξία τόσες και τόσες σειρές και μας αφήνουν χρόνους.

Στη στήλη με τα θετικά των όσων γνωρίζουμε μέχρι τώρα για τη νέα σεζόν είναι το γεγονός ότι οι βασικοί συντελεστές παραμένουν οι ίδιοι. Ο Άντονι Χόπκινς, που μάλλον διεκπεραίωνε το ρόλο αντί να υποδύεται το χαρακτήρα του, μας έχει φυσικά εγκαταλείψει, αλλά οι καταπληκτικές Ίβαν Ρέιτσελ Γουντ και Τάντι Νιούτον είναι ακόμη εδώ και τώρα περισσότερο από ποτέ αναλαμβάνουν ηγετικούς ρόλους στην επανάσταση των κλώνων ή ό,τι άλλο προτιμάτε να αποκαλείτε αυτό που είναι. Μαζί τους επιστρέφει και ο πολύ καλός Εντ Χάρις, όπως και οι Τζέφρι Ράιτ και Τζέιμς Μάρσντεν.

Όπως δήλωσε ο δημιουργός Τζόναθαν Νόλαν: "Αν το στοιχείο που χαρακτήριζε την πρώτη σεζόν ήταν η τάξη, τη δεύτερη την ορίζει το χάος". Λόγια; Θα δούμε.

Το πρώτο επεισόδιο, που φέρει τον τίτλο Journey into Night μεταδόθηκε χθες και οι μέχρι τώρα κριτικές είναι ανάμικτες, αλλά αυτό δε σημαίνει κάτι αφού η μετάβαση από τον ένα "κόσμο" στον άλλο δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Γνωρίζουμε ήδη τους τίτλους των επόμενων τριών επεισοδίων, οι οποίοι θα είναι: Reunion, Virtu e Fortuna και Riddle of the Sphinx, που ίσως να έχει σημείο αναφοράς, ή ίσως και όχι, τον ελληνικό μύθο της Σφίγγας.

Το Westworld είναι ίσως μια ιστορία φαντασίας, αλλά παρά τα πισωγυρίσματα στο χρόνο και τις όποιες εκτροπές της, είναι επίσης μια ιστορία για το σήμερα και το αύριο, αφού αναφέρεται στους κινδύνους από την ανεξέλεγκτη ανάπτυξη της τεχνολογίας, αλλά και τα δικαιώματα των γυναικών, τα οποία δεν είναι δεδομένα, αλλά που πρέπει να πολεμήσουν για να τα αποκτήσουν. Θα μπορούσαμε επίσης να τη χαρακτηρίσουμε και σα μια αφήγηση που καταπιάνεται περισσότερο από καθετί άλλο με τα ταξίδια αυτοανακάλυψης των ηρώων της.

Ο κόσμος δεν είναι άσπρος ή μαύρος, έχει πολλές αποχρώσεις, και τα πράγματα δεν είναι πάντα αυτά που φαίνονται, και τουλάχιστον στον πρώτο κύκλο λίγο πολύ η σειρά κατάφερε να αναδείξει αυτή την αλήθεια. Θα συμβεί άραγε το ίδιο και στο δεύτερο; Η απάντηση προσεχώς στις οθόνες μας.

Λάκης Φουρουκλάς

Ελληνικά λιμάνια, θα μπορέσουν να ανταποκριθούν στον νέο ρόλο τους;



Εν όψη της νέας Τουριστικής περιόδου που σε λίγες μέρες ανοίγει ξανά, ο ΟΛΗ στις 26 και 27 έκανε δύο συναντήσεις με τους φορείς που εμπλέκονται στο έργο του για να συζητηθούν τα προβλήματα που έχουν φανεί και να βρεθούν λύσεις σε αυτά.

Ας μιλήσουμε λίγο για την θεωρία και την πράξη του πράγματος και για το πόσο απέχει το ένα από το άλλο.

Αυτή την στιγμή και μιλώντας για την θεωρία,το κράτος βρίσκεται σε μια αντινομία με τον εαυτό του. Την ώρα που οι φορείς που εμπλέκονται με τις δραστηριότητες της θάλασσας αναζητούν τρόπους ώστε να γίνουν πιο παραγωγικοί, το ίδιο το κράτος δημιουργεί νομοθετήματα που υπονομεύουν την καλή λειτουργία του.

Για αυτό ας μην πάμε μακριά και ας δούμε τον νόμο 4504/2017 στον οποίο αναφέρομαι σε προηγούμενο άρθρο μου ο οποίος απαγορεύει σε κοινοτικά σκάφη ή με άλλη μη κοινοτική σημαία να επιβιβάσουν ή να αποβιβάσουν τουρίστες σε Ελληνικό έδαφος, κάτι που θα κάνει το κράτος αλλά και τις Ελληνικές Μαρίνες να χάσουν σημαντικά έσοδα εφόσον για την δραστηριότητα αυτή θα χρησιμοποιηθούν ξένοι προορισμοί σε γειτονικές χώρες.

Την ίδια ώρα το ίδιο κράτος που κάνει αυτό, προσπαθεί υποτίθεται να αναπτύξει νέες Μαρίνες για να προσελκύσει καινούργιους πελάτες.

Από την άλλη και πάλι στην θεωρία και ενώ θέλει λεφτά από δραστηριότητες που αφορούν την θάλασσα, στην ουσία έχει απαγορεύσει στους Έλληνες να μπορούν να ασχοληθούν, εφόσον θεωρείτε τεκμήριο πλούτου η οποιαδήποτε σχεδόν ενασχόληση των Ελλήνων με την θάλασσα.

Τώρα στην πράξη. Ο ΟΛΗ έχει μπροστά του να αντιμετωπίσει μια δύσκολη περίοδο ειδικά σε μια εποχή που όπως φαίνεται τα δεδομένα αλλάζουν. Από την δεκαετία του 90 και μετά έχει αρχίσει να διαμορφώνεται ένα τελείως διαφορετικό σκηνικό.

Η απελευθέρωση των αγορών, οι μερικές ή οι ολικές ιδιωτικοποιήσεις έχουν αλλάξει τελείως το σκηνικό και έχουν δημιουργήσει ένα πολύ ανταγωνιστικό περιβάλλον στο οποίο οι κανόνες δεν είναι ούτε ίσοι, ούτε δίκαιοι για την Ελληνική πλευρά, ειδικά από την στιγμή που ενώ οι εξελίξεις φαινόταν από την αρχή πως πάνε, δεν βρέθηκε κανείς να κοιτάξει από τότε να συμπεριφερθεί ανάλογα με τις προκλήσεις της νέας εποχής και έτσι έφτασε η ώρα της κρίσης στην οποία τα μεγαλύτερα λιμάνια της χώρας, βρέθηκαν απροετοίμαστα και εξαγοράστηκαν με μεγάλη ευκολία.

Τα Ελληνικά λιμάνια δεν πήραν στα σοβαρά αυτά τα δεδομένα και από την στιγμή που επικράτησε παγκοσμίως η νεοφιλελεύθερη πολιτική, άλλαξε τελείως και ο ρόλος των λιμανιών, όχι μόνο στην χώρα μας αλλά και παγκοσμίως.

Πλέον τα λιμάνια όλου του κόσμου και ειδικότερα οι σταθμοί εμπορευματοκιβωτίων θεωρούνται το κάθε ένα από αυτά ως κρίκοι μιας ενιαίας παγκόσμιας αλυσίδας «Logistics» και ως γνωστών ο πιο αδύναμος κρίκος πρέπει να αντικαθίσταται ώστε να μην παρακωλύει την συνολική δραστηριότητα της αλυσίδας αλλά και να μην διαταράσσει την συνοχή της.

Όλα αυτά δεν έγιναν από την αρχή γνωστά ούτε υπήρξε σοβαρή πολιτική απέναντι στην νέα εποχή και έτσι τα Ελληνικά λιμάνια, τα οποία θα έπρεπε λόγο της γεωστρατηγικής τους θέσης να είναι από τα πλέον βασικά στο παγκόσμιο προσκήνιο, να μείνουν πολύ πίσω.εφόσον συνέχισαν να λειτουργούν με τον παραδοσιακό τρόπο την ώρα που πλέον ο ρόλος του λιμανιού είχε αλλάξει τελείως καθώς και η φιλοσοφία του, κάτι που αξίζει να αναλυθεί περισσότερο κάποια στιγμή,

Ερχόμαστε λοιπόν στο σήμερα και βλέπουμε έναν ΟΛΗ που προσπαθεί να ανταποκριθεί στην νέα εποχή κα το ερώτημα που τίθεται εδώ είναι , έχει την απαραίτητη ευελιξία για να το πράξει;

Ο νέος δρόμος του μεταξιού ήδη έχει χαραχθεί και η Κίνα παίζει έναν πολύ καθοριστικό ρόλο σε αυτό. και η οποιαδήποτε σύσκεψη με τους Λεμβούχους, την κοινοπραξία ρυμουλκών, την πλοηγική υπηρεσία και τους εκπρόσωπους των ναυτικών πρακτόρων με τον ΟΛΗ δεν μπορεί να ανακόψει αυτή την πορεία.

Οπότε ίσως αυτή την στιγμή η μόνη ενέργεια που κρίνεται ως απαιτούμενη για την συνέχεια και την υγιή ανάπτυξη των λιμανιών στην χώρα και φυσικά του ΟΛΗ είναι η ευελιξία στις νέες προκλήσεις και στην νέα εποχή που ήδη έχει έρθει και εδώ για τα καλά.

Γιάννης Ζωγραφάκης

Άρθρο του ιδίου από την εφημερίδα Μεσόγειος

Τα γκραφίτι της Λισαβόνας


















Στη Λισαβόνα μπορεί να αντικρίσει κανείς, αν το ψάξει το πράμα, μερικά από τα πιο καταπληκτικά γκραφίτι. Τις φωτογραφίες αυτές τις έβγαλα πριν από μερικά χρόνια κατά τη διάρκεια της δεύτερής μου επίσκεψης στην πόλη. Η τέχνη δρόμου στα καλύτερά της.

Λάκης Φουρουκλάς
ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.