Τα Δημοφιλή του Μήνα

Κριτική στους «μοδέρνους» κριτικούς



Μία από τις πιο κακές φήμες που διαδίδουν οι «μοδέρνοι κριτικοί» είναι πως υπάρχει «αιώνια εξέλιξη» στις τέχνες.
Τα βιολιά Κρεμόνας είναι αξεπέραστα, ούτε καν η λάκα τους έχει ξεπεραστεί.
O σχοινοβάτης Μπλοντέν που τηγάνιζε και έτρωγε αυγά πάνω από τον Νιαγάρα.
Τα κεντήματα των Γιαπωνέζων.
Τα ποιήματα του Καβάφη.
Το λευκό βαμβακερό.
Το στιφάδο.
Όμως αυτοί οι κύριοι, nomen omen, θέλουν να μας πείσουν πως υπάρχει «αιώνια εξέλιξη»;
Και καλά καλά αυτοί;
Να μπορείς να υποκλίνεσαι ταπεινά μπροστά στην τελειότητα, αυτό θα πει εξέλιξη.
Τι νυχτερινά να γράψεις μετά το Σοπέν;


Άνα Εφημερόπτερα-Ζουμανάκη





25η Μαρτίου, η αρχή μιας επανάστασης αφιερωμένης στην Ελευθερία



Δεν ξέρω κατά πόσο είναι πιστός ο αναγνώστης ή κατά πόσο θέλει να είναι, όμως σήμερα μέρα της Παναγίας και εθνική επέτειος είναι μια σημαντική συγκυρία, όχι τόσο στο υλικό, όσο στο πνευματικό και ηθικό επίπεδο αυτού του λαού.
Τον σύγχρονο κόσμο τρεις μεγάλες επαναστάσεις τον καθόρισαν και τον διαμόρφωσαν προς το καλύτερο, η Αμερικάνικη για την ανεξαρτησία, η Γαλλική περισσότερο για την ισονομία και η Ελληνική για την Ελευθερία.
Οι Έλληνες, ήταν οι μόνοι στην ιστορία της ανθρωπότητας που έβαλαν ως ύψιστο αγαθό και πάνω από την ζωή τους την ίδια, την Ελευθερία.
Ήταν οι μόνοι που κήρυξαν πόλεμο απέναντι στην σκλαβιά και λέω στην σκλαβιά γιατί δεν έχει σημασία το πρόσωπο του δυνάστη σου αλλά το τι υποφέρεις από αυτόν.
 Σε εμάς ήταν οι Τούρκοι τότε, μετά οι Γερμανοί και σήμερα;...
Όλες οι επαναστάσεις στην ουσία έγιναν για τον ίδιο σκοπό, όμως κανείς δεν τόλμησε να μιλήσει για την Ελευθερία, περισσότερο και σαφέστερα από ότι οι Έλληνες.
Κανείς άλλος δεν προτίμησε μια ελεύθερη ώρα να ζήσει και να την ανταλλάξει με όλα τα υπόλοιπα χρόνια σκλαβιάς της ζωής του και αυτό να το κάνει πράξη.
Σίγουρα πολλοί θα βγουν να πουν ότι δεν ήταν όλοι συνειδητοί, δεν ήταν όλοι με αξίες, σίγουρα, όμως ένας λαός δεν κρίνεται από τις λεπτομέρειες, αλλά από την παρακαταθήκη που αφήνει στις επόμενες γενιές και στην ιστορία του και εμείς έχουμε γράψει καινούριες σελίδες ιστορίας.
Τουλάχιστον για αυτό μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι
Ναι το αίμα σε αυτή την χώρα χύθηκε σαν σήμερα, σχεδόν 200 χρόνια πίσω για μια ιδέα, για κάτι που ούτε θα σε ταΐσει, ούτε θα σε κάνει πλούσιο, ούτε γνωστό, ούτε διάσημο, χύθηκε για κάτι εμπορικά άχρηστο, για την Ελευθερία, μια αξία που δεν μπορείς να κατατάξεις σε καμία υλική πραγματικότητα, δεν μπορείς να την εξαγοράσεις, ούτε να την χρησιμοποιήσεις ως ανταλλάξιμο προϊόν, δεν έχεις ουσιαστικά κανένα κέρδος ή υλικό όφελος από αυτήν, όμως κερδίζεις κάτι μεγαλύτερο από όλα τα υπόλοιπα και μοναδικό, κερδίζεις την αυτοεκτίμηση σου, κερδίζεις την αξιοπρέπεια σου, κερδίζεις τον εαυτό σου και το δικαίωμα να μπορείς να σκέφτεσαι για τον εαυτό σου.
Ο εθνικός μας ύμνος είναι ο ύμνος στην Ελευθερία και πάντα αυτή την λέξη με κεφαλαία γράμματα θα έπρεπε να την γράφουμε γιατί μπορεί να μην το έχουμε σκεφτεί ποτέ, αλλά τον άνθρωπο τον διακρίνει και τον κάνει να υπερέχει ένα πράγμα σε αντίθεση με τα υπόλοιπα πλάσματα του κόσμου. Αυτό είναι το μυαλό του, η σκέψη του, το πνεύμα του, η φαντασία του.
Η ανθρώπινη σκέψη είναι αυτή που έκτισε τον πολιτισμό, που του έδωσε ορμή και μέσα, που έγραψε την επιστήμη που μας έκανε μετόχους στην τέχνη και μας έδωσε το δικαίωμα να απαιτούμε το δικό μας μέρισμα απέναντι στον θεό.
Ναι η σκέψη είναι αυτή που έχει δύναμη αλλά χωρίς Ελευθερία, η σκέψη δεν μπορεί να υπάρξει, δεν μπορεί να αναπνεύσει, πεθαίνει και χάνεται.
Χωρίς την Ελευθερία ο άνθρωπος δεν έχει καμία διαφορά από τα υπόλοιπα ζώα γιατί δεν θα μπορεί να δει πέρα από τα φαινόμενα, αυτά τα απατηλά βεγγαλικά της ύπαρξης που μπορεί να κάνουν κρότο και να είναι εντυπωσιακά, αλλά χάνονται σε μια στιγμή, παύουν να υφίστανται και δεν αφήνουν ίχνη πίσω τους.
Αυτή η επέτειος για εμάς τους Έλληνες θα έπρεπε να είναι κάτι περισσότερο από μια γιορτή για φαγοπότι θα έπρεπε να είναι η ίδια μας η ζωή αφιερωμένη σε αυτή την επέτειο, όχι μόνο για ιστορικούς λόγους αλλά γιατί χωρίς την Ελευθερία που όλη μέρα σαν ιδέα απλώνεται στον ουρανό και την θάλασσα μας δεν θα είμαστε τίποτα περισσότερο από σκιές σε έναν κόσμο που σβήνει.
Σήμερα λοιπόν, μετά από 196 χρόνια από την επανάσταση, αν θέλουμε πάλι το δικό μας μέρισμα στο μεγαλείο θα πρέπει να ξανασκεφτούμε αυτή την ιδέα που τόσο επίμονα έχουμε προσπαθήσει να ξεχάσουμε, την Ελευθερία.
Κανείς δεν προσπάθησε να μας κάνει φτωχούς, κανείς δεν ήθελε να μας κάνει να χάσουμε τις περιουσίες μας, την Ελευθερία μας προαπαθεί να πάρει και αυτή πρέπει να υπερασπιστούμε, συνταγματικά, νομοθετικά, με όπλα με το αίμα μας, με την ζωή μας αν αυτό χρειαστεί.
Η δική μας ύπαρξη είναι πρόσκαιρη και ευτελής και σε 196 χρόνια από τώρα κανείς μας δεν θα υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο, όμως οι ιδέες που θα αφήσουμε και η ποιότητα της θυσίας που θα κάνουμε για αυτές, θα είναι εδώ σαν πέπλο να προστατεύει ή να καταριέται τους απογόνους μας.
Χρόνια πολλά λοιπόν στην Ελλάδα και ας γίνει αθάνατη μέσα από την μεγαλύτερη ιδέα που μπορεί να υπηρετήσει και το έχει αποδείξει, την Ελευθερία.

Γιάννης Ζωγραφάκης  

Τσιγγάνα καρδιά μου






Τσιγγάνικη καρδιά  που πλέκεις τα μαλλιά μου 
Πλεξούδα, μπρασελέ και κίνηση παλιά μου
 Λυγίζω το κορμάκι μου στον ήχο των πνευστών τους
 Και ανοίγω χέρια πιο ψηλά να φτάσω τον θεό τους 

 Με τον λυγμό του τραγουδιού θα κλάψουνε καρδούλες
 Και οι γυναίκες ,οι ρομά θα δείξουνε φιγούρες 
Η κίνηση του στεναγμού θα πλεύσει στο κορμί τους
 Και τα χρυσά τους τα φλουριά είναι η δύναμη τους

 Γυμνά τα πόδια τους πατούν το χώμα με μανία 
Και πάθος βάζουνε πολύ σε κάθε αδυναμία
 Σαν ο χορός ξεκίνησε, ποτέ δεν σταματάει 
Και όσοι δεν το δοκίμασαν κρυφά τους γαργαλάει 

 Το αίμα των Ρομά κυλά στις φλέβες τις δικές μου 
Χτυπώ το ντέφι το μικρό και αρχίζουν οι χαρές μου
Αυτή η τσιγγάνικη καρδιά που κρύβεται στο στήθος
 Με έκανε να λαχταρώ, να ξεσηκώνω πλήθος

                                               
                                                                                                             Λειβαρτηνού Αντωνία

Γεώργιος Καραϊσκάκης: Ένα παιδί που ποτέ δεν μεγάλωσε



Του Γεωργίου δεν του επιτράπηκε ποτέ να σκεφτεί τον εαυτό του - έπρεπε να κλείσει τον κύκλο του σαν υπνοβάτης.
Κανένας κίνδυνος, καμία προειδοποίηση του Κολοκοτρώνη δεν μπόρεσε να του ταράξει την «προσχεδιασμένη», αναπόφευκτη τροχιά.
Πάντα μπροστά, πάντα πρώτος, σε όλες τις μάχες, ώσπου τον βρήκε η μοιραία σφαίρα σε μία μάχη που θα μπορούσε να είχε διεξαχθεί και χωρίς την παρουσία του.

Ο Καραϊσκάκης έμεινε «αφελής» σε όλη του την ζωή, δεν «βγήκε» ποτέ από την ιερή παιδικότητα του με την ιδιοφυή διαίσθηση και δεν μπήκε ποτέ στον κόσμο των «μεγάλων», που οπωσδήποτε σε κάνει ανασφαλή, κολλημένο, σε απομακρύνει από τα σκοτεινά μυστήρια, με αποτέλεσμα να μην μπορείς να τα αντιμετωπίσεις.

Όμως από το "διατηρώ την παιδική μου ενέργεια" γεννιέται ένας ιδιοφυής οργανισμός (διότι αυτή είναι η προυπόθεση), μια τεράστια ονειροπόλα δύναμη, μια έξαρση στον εγκέφαλο και στην ψυχή ταυτόχρονα.. και μια ατέλειωτη ετοιμότητα για αυτοθυσία.
Όλη η αποθηκευμένη ζωτική δύναμη ρέει προς τα πάνω, γίνεται συναίσθημα και θέλει να ξεσπάσει σε εκκεντρικές ενέργειες.

Δεν ήταν καλός σύζυγος και σύντροφος, ούτε καλός πατέρας.
Μέσα στον άνθρωπο που δεν μπορεί να κλείσει τον μικρό κύκλο της προσωπικής αγάπης -που θα τον μετατρέψει σε μισό άνθρωπο- κάποιες φορές μεγαλώνουν δυνάμεις, προφανώς, που μπορεί να τον οδηγήσουν να θυσιαστεί για μια ολόκληρη πατρίδα.
Το παιδί, το παρθενικό αγόρι, που καμιά γυναίκα δεν μπορεί να το στριμώξει στην «φυσιολογική δράση», ακολουθεί, χωρίς την δική του βούληση, ένα ανώτερο σχέδιο της φύσης και θυσιάζεται για χιλιάδες, για μια ολόκληρη πατρίδα που ουρλιάζει για λύτρωση.

Όμως η ανθρωπότητα δεν αντέχει ιδιοφυείς οργανισμούς με περίσσεια ζωτική ενέργεια, δεν ανέχεται ανθρώπους «πυροτεχνήματα», αφού οι οργανισμοί αυτοί γίνονται οι καθρέφτες της δικής της, θλιβερής της ύπαρξης.
Ένας κόντρα ξυρισμένος βόδαρος που το μόνο που επιθυμεί είναι να βρεί μια αγελάδα για να παντρευτεί και να του κάνει μοσχάρια, δεν αντέχει έναν Καραϊσκάκη να του θυμίζει ανά πάσα στιγμή πόσο άχρηστος είναι.

Υπάρχουν κάτι λέξεις φάρμακο για όλα αυτά τα βόδια και τις αγελάδες, όπως: Υστερία, τρέλα, παράνοια, γραφικότητα, εκκεντρικότητα, δολοφόνος, αγροίκος κλπ. κλπ....
Με αυτές τις λέξεις προσπαθούν όλα αυτά τα βόδια και οι αγελάδες να δικαιολογήσουν την αθλιότητά τους.
Σωστά. Το βόδι δεν παθαίνει ποτέ υστερία, ούτε τρέλα. Βρίσκει μια αγελάδα και κάνουν μοσχαράκια... και δεν τους ενδιαφέρει πραγματικά σε τι κόσμο μεγαλώνουν τα μοσχάρια που γεννάνε. Δεν θα τολμήσουν ποτέ μεγάλες πράξεις και φυσικά δεν μπορούμε να έχουμε απαιτήσεις, αφού είναι βόδια και αγελάδες.

Όμως ο Καραϊσκάκης δεν είχε ποτε τα σημάδια ενός φυσιολογικού αρσενικού. Ως εκ τούτου μπόρεσε να προσφέρει όλη του την δύναμη στην απελπισμένη του πατρίδα.
Η ανθρωπότητα εκδικήθηκε και τον τελείωσε με μια σφαίρα.


Άνα Εφημερόπτερα-Ζουμανάκη

Αυτό το βράδυ δεν κοιμάμαι ποτέ - Μια σχεδόν τυχαία συνάντηση






Αυτό το βράδυ δεν κοιμάμαι ποτέ....
Σαν κάτι να  περιμένω ... όχι εκείνο που είχε έρθει κάποτε.
Περιμένω αυτό που θα το μάθει, που θα φιλιώσει μαζί του.
Αυτό που θα το φροντίσει και θα το ταίσει για νάναι πάντα δυνατό. Α να ι ...πάντα δυνατό...!!

Θυμάμαι τη μάνα μου να τρέχει στο λευκό λιβάδι
Την Άνοιξη χαιρόμουν με τις παπαρούνες... με το κόκκινό τους...

Λάτρευα την ησυχία του απομεσήμερου που ποτέ δεν καταλάβαινα μέσα σε τόσο φως..

Κι εκείνο το μικρό φαναράκι πάνω στο ξύλινο τραπέζι μου φάνταζε γιγάντιο...
Μια μέρα το χέρι ενός άτυχου ανθρώπου, πέρασε μέσα απ το παράθυρο και το πήρε... από τότε ποτέ δεν έμενε το παράθυρο ανοιχτό...
Άδικα όμως... πόσες φιγούρες ανθρώπινες πέρασαν μέσα απ' αυτό το παράθυρο...
Ο κοντός με το παράξενο σώμα και τη στιβαρή όψη περνούσε πάντα να πάρει τον καφέ του νωρίς το απόγευμα..
Οι κυρίες τα είχαν ετοιμάσει όλα...
Μετά ερχόταν μια άλλη μεγάλη κυρία και κάτι λέγαν χαμηλόφωνα μπροστά από τα ανποδογυρισμένα φλυτζάνια του καφέ και γελούσαν...
Ένας άλλος κύριος καθόταν πάντα χαμογελαστός με βραδυνό ύφος και μια μικρή ανησυχία που δεν φανέρωνε ποτέ.
Α να ι απέναντι το ίδιο πάντα σκηνικό...σαν καθρέφτης ... οι ίδιες κυρίες, οι ίδιοι κύριοι...
Μετά δεν υπήρχε πια απέναντι...βρίσκονταν όλοι στην ίδια μεριά... ως αργά...
Αργότερα μυρωδιές από καλομαγειρεμένο φαγητό...

Σ΄ ένα παράξενο κουτί κάτι γινόταν κι όλοι είχαν μαζευτεί κοντά.. ήχοι, εικόνες..
Ευγενικοί άνθρωποι..
Η μεγάλη βροχή νόμιζες πως ήθελε να πέσει και να μπει μέσα  στο δωμάτιο να κρυφτεί...
Στο μικρό κήπο τριγυρνούσε μια χελώνα και μια πάπια...ποτέ δεν έγιναν φίλοι...αλλά που να ξέρω κιόλας..
Όταν ερχόταν η ώρα της πασχαλίτσας είχαν πια ανθίσει όλα ... Λεμονιές, και τι λεμόνια...!! Πορτοκαλιές , τριανταφυλιές .... κι ένα γιασεμί...σαν αυλαία ...

Μετά οι κυρίες και οι κύριοι άρχισαν να φεύγουν σιγά σιγά και ένας ένας... λες σε παρέλαση...
Στο τέλος δεν έμεινε τίποτα... Τόσα χρόνια αντοχής και μετά τίποτα... Κούτες από παλιά βιβλία γεμάτα ιστορίες..

Κι όλα μαζεμένα μέσα σ' ένα βράδυ..
Το βράδυ που θα με βρίσκεται πάντα εκεί....
Το βράδυ που χάθηκε μια δύσκολη μάχη κι ατσάλωσε το κορμί και την ψυχή...
Θα είμαι ξύπνιος και θα περιμένω...να θυμηθώ... Α να ι να μην ξεχάσω...!
Ήταν κι εκείνο το όνειρο της γιαγιάς....

Νύχτα 24 Μάρτη...ξημέρωνε 25


Μια νυχτερινή επίσκεψη σχεδόν τυχαία..μια απρόβλεπτη συνάντηση..

Σαν αυτή τη νύχτα, αυτό το ξημέρωμα  μερικά χρόνια πριν...

Κάποιες φορές στη ζωή τα πράγματα συμβαίνουν με εξωφρενικά τυχαίο τρόπο..

Μια  μικρή στιγμή στο χρόνο, ακριβώς στη ρωγμή του…
Κι όλα, κι όλοι γίνονται αλλιώς, όλα γίνονται άλλα….
Μια τυχαία, τόσο δα μικρούλα στιγμή αρκεί.. μια χαραμάδα..

Χρόνια μετά αναρωτιέσαι  πως θα ήταν τα πράγματα αν τίποτα δεν θα είχε συμβεί… αν ήταν κλειστή η χαραμάδα…
και σε πιάνει φόβος…!!!





Γιώργος Χρηστάκης

Ομάδα ΜΕΣΑ - Εμείς - Ηράκλειο 2017






«Έφθασε η ώρα να επαναπροσδιορίσεις όχι απλώς το τι σημαίνει για σένα ζωή, τέχνη, χορός, θέατρο, αλλά να επαναπροσδιορίσεις τον ίδιο σου τον εαυτό, τις σκέψεις, το συναίσθημα, τη σχέση σου με το σώμα, να επαναπροσδιορίσεις τη θέση σου απέναντι στην διαφορετικότητα του άλλου που σε κατακλύζει και τελικά σε καλεί όχι πια να ορίζεις τον άλλον ως διαφορετικό. Αντιστρέφεις τους όρους και ορίζεις τον εαυτό σου ως διαφορετικό απέναντι στον άλλον.
Μέσα από την τέχνη η «αρτιμέλεια» μπορεί να ορίζεται ως διαφορετική απέναντι στην αναπηρία που τελικά ενώνονται, συζευγνύονται και αλληλοσυμπληρώνονται καλύπτοντας η μια τα «κενά» της άλλης.
Κάπου εκεί βρίσκουμε ξανά τις χαμένες μας ταυτότητες, την υψηλή αισθητική του έρωτα, την εξύψωση του πνεύματος.
Βλέπουμε την τελειότητα μόνο εκεί που μπορούμε να την βρούμε στην καθαρή της μορφή, σε εκείνο το σημάδι που ανήκει σε όλους μας, σε εκείνο το «ατελές» σημείο της ύπαρξής μας.
Η τέχνη που ανοίγει δρόμο προς την αλήθεια είναι η καλή τέχνη, κι η πιο όμορφη περιπέτεια βρίσκεται ακόμη μπροστά μας.
Οφείλουμε να μην επιτρέψουμε στο τέρας να μας κατακερματίσει, να μας κατασπαράξει, αλλά να βρούμε τους τρόπους για να το εξημερώσουμε και να συμφιλιωθούμε μαζί του…».

Το διήμερο των εκδηλώσεων  που διοργάνωσε η ομάδα ΜΕΣΑ στο Ηράκλειο της Κρήτης, απετέλεσε μια  ξεχωριστή εμπειρία με θετικό πρόσημο για όλους.
Ευχόμαστε αυτές οι δράσεις να "μεγαλώσουν", να συνεχιστούν στην πόλη του Ηρακλείου  και σε άλλες πόλεις, να εμπλουτισθούν  και με άλλη θεματολογία γύρω από τις μειονοτικές ομάδες, αλλά και με όποια θεματολογία παρουσιάζει  κοινωνικό ενδιαφέρον.
Στόχος η ενημέρωση, η συνεκπαίδευση, η αφύπνιση και η κοινωνική κινητοποίηση, του συνόλου των κοινωνικών δομών, γύρω από τα ζητήματα των μειονοτήτων και γενικότερα ζητήματα που αφορούν και εντάσσονται στο κοινωνικό πλαίσιο και γίγνεσθαι, κυρίως σε εκείνα που παρουσιάζουν το μεγαλύτερο βαθμό κοινωνικής άγνοιας και εσωστρέφειας.
Θεωρούμε ότι η βιωματική προσέγγιση μαζί με ένα έγκυρο θεωρητικό πλαίσιο, μπορούν να αποτελέσουν τις ασφαλιστικές δικλείδες και να εγγυηθούν για την πλέον αποτελεσματική και συνειδητοποιημένη αλληλοαποδοχή , αλληλοαναγνώριση και αλληλοεκτίμηση ανάμεσα σε όλα ανεξαιρέτως τα μέλη του ευρύτερου κοινωνικού φάσματος.
Το πρώτο δείγμα ήταν απόλυτα επιτυχημένο, η αποδοχή και η συμμετοχή του κόσμου και των καλλιτεχνών εντυπωσιακή. Οι αναφορές μας κάλυψαν μεγάλο φάσμα της αναπηρίας, που ήταν η θεματική αυτού του διημέρου,  και ακούμπησαν θέματα ταμπού.
Μια τεχνοακτιβιστική δράση που έχει τη δυναμική να ταράξει και να δημιουργήσει  ρωγμές σε σκληρά στερεότυπα.
Ο δρόμος για την αναγνώριση του «δικαιώματος στην διαφορά», την ισότιμη στάση, την αλληλοαποδοχή, την κοινωνική ενημέρωση, την ευαισθητοποίηση και την συνειδητότητα είναι μακρύς, όμως μέσα από τέτοιες δράσεις και τέτοια εγχειρήματα με την πολυπληθή συμμετοχή των παιδιών από τόσα σχολεία σε αυτά, είναι πολύ σημαντικά.
Τα παιδιά πήραν το "φως", το βάπτισμα και θα το μεταλαμπαδεύσουν με το δικό τους υπέροχο τρόπο... Αυτό είναι η μεγαλύτερη κατάκτηση... Προχωράμε δυνατά λοιπόν.

Ευχαριστίες και σχόλια

«Το διήμερο εκδηλώσεων "Εμείς..." στο Ηράκλειο στέφθηκε από απόλυτη επιτυχία. Η εκδήλωση αυτή δεν κόστισε ΤΙΠΟΤΕ ΑΠΟΛΥΤΩΣ στο Δήμο Ηρακλείου, όλοι οι συμμετέχοντες έδρασαν ΑΦΙΛΟΚΕΡΔΩΣ και ΕΝΘΟΥΣΙΩΔΩΣ.
«Υπό την αιγίδα του Δήμου», σημαίνει απλώς τζάμπα αίθουσα και ελεύθερη αφισοκόλληση (για να μην μπερδευόμαστε), ένα φαγητό ήταν να πληρώσει ο Δήμος, αλλά δεν το πλήρωσε, κανένα πρόβλημα το πληρώσαμε μόνοι μας και φάγαμε μια χαρά.
Στην πραγματικότητα όλα οργανώθηκαν πρωτίστως "υπό την αιγίδα" του Κώστα Γραμματικάκη και του Γιώργου Χρηστάκη που κυριολεκτικά ξεπατώθηκαν.
Πολύ μεγάλο και πρώτο απ' όλα, ευχαριστώ, στην Άνα Ζουμανάκη με τις ιδέες και την οργανωτική της διάθεση, τον άνθρωπο που "γέννησε" , που είχε την ιδέα για να υλοποιηθεί και να πάρει σάρκα και οστά όλο αυτό. Ήταν κάθε στιγμή κοντά μας φύλακας άγγελος παρ' ότι οι συνθήκες δεν της επέτρεψαν την φυσική της παρουσία εκεί.
Η επιτυχία αυτή οφείλεται φυσικά και σ΄άλλα δραστήρια άτομα οργανωτές, την Αθηνά Ανδριώτη, τον Αλέξανδρο Παναγιωτάκη, το Γιάννη Ζωγραφάκη, που ήταν εκεί και τρέχανε καθημερινά, και φυσικά στους χορηγούς που θα βρείτε στην αφίσα μας.
Τεράστιο "ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ" στους γίγαντες Βασίλη Σκουλά και Μανόλη Αλεξάκη.
Σπέσιαλ τεράστιο Ευχαριστώ στον τραγουδοποιό  Κώστα Λειβαδά, και στην Μαριάννα Πολυχρονίδη, που ταξίδεψαν ως το Ηράκλειο για να μας τιμήσουν.
Ο Κώστας έπαιξε πιάνο και στο δρώμενο της  DAGIPOLI  DANCE Co, με την οποία συνεργάζεται και γράφει μουσικές όλα αυτά τα χρόνια.
Στο Γιώργο Σταυρακάκη και στο γιό του Σταύρο.
Και στην Αντριάνα Μπάμπαλη φυσικά, που ήθελε να έρθει αλλά μια μικρή ατυχία (ίωση) την κράτησε μακριά μας.
Και στον Γιώργο Μπογιατζίδη, την Ζωή Νικητάκη, τον Σπύρο Μουρελάτο, την Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη, σε όλο το team του DAGIPOLI DANCE Co και στην θεατρική ομάδα "Θησέας".
Και στον Μιχάλη Καλογεράκη, που έφτασε λίγο αργά λόγω κακής συνεννόησης, αλλά η θέληση μετράει.
Στο χορευτικό συγκρότημα των ΤΕΙ Ηρακλείου.
Στους εθελοντες που βοήθησαν,  φοιτητές των ΤΕΙ Ηρακλείου: Μαρίνα Χαιρέτη, Μαίρη Χουστουλάκη, Νικη Αναγνωστακη, Ευαγγελία Καντηλιεράκη, Λουκία Μαλεγιαννάκη, Αθανασία Διαμαντοπουλου, Σοφία Μαραγκουδάκη . Την αγάπη μας.
Στο ξενοδοχείο Galaxy Hotel Iraklio Respect
Στον Πάρι Επιτροπάκη
Και last but not least στον Στέλιος Κυμπουρόπουλος

Ευχαριστούμε τους 250 μαθητές και μαθήτριες και τους ιδιαίτερα ευαισθητοποιημενους εκπαιδευτικούς που συμμετείχαν στις δράσεις της δεύτερης ημέρας.
Επίσης ευχαριστούμε και τον Υπεύθυνο Σχολικών Δραστηριοτήτων ΠΕ Ηρακλείου κ. Στέργιος Χατζάκη»







Παραθέτουμε το δελτίο τύπου των εκδηλώσεων:



Δελτίο τύπου

Η ομάδαΜ.Ε.Σ.Α., ο Κώστας Γραμματικάκης, η DAGIPOLI DANCE Co και η ομάδα Θησέας, στις 14 και 15 Μαρτίου 2017 διοργανώνουν διήμερο εκδηλώσεων με τίτλο «Εμείς» και στόχο την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του πληθυσμού γύρω από τα ζητήματα της διαφορετικότητας και της ισότιμης ένταξης των μειονοτικών ομάδων στην κοινωνία.
Στα πλαίσια αυτά σας προσκαλούμε την Τρίτη 14 Μαρτίου και ώρα 19:00 στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου, όπου θα πραγματοποιηθούν ομιλίες από τους Γιώργο Χρηστάκη, Στέλιο Κυμπουρόπουλο, Γιάννη Ζωγραφάκη, Δημήτρη Γρίντζο και τον Πάρη Επιτροπάκη.
Στην συναυλία που θα ακολουθήσει συμμετέχουν με αλφαβητική σειρά οι καλλιτέχνες:
Μανόλης Αλεξάκης, Κώστας Λειβαδάς, Ανδριάνα Μπάμπαλη, Μαριάννα Πολυχρονίδη, Βασίλης Σκουλάς, Γιώργος Σταυρακάκης.
Παράλληλα θα υπάρξει χορός από την ομάδα DAGIPOLI DANCE Co σε χορογραφίες του Γιώργου Χρηστάκη και της Άννας Βάλαρη με τους: Ειρήνη Μαυροματάκη, Άννα Βάλαρη, Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη, Άδρια Βαφία, Δημήτρη Γρίντζο, Χρήστο Ταμπαξή και Γιώργο Χρηστάκη.
Επίσης και θεατρική παράσταση της ομάδας "Θησέας", σε σκηνοθεσία  Γιάννη Ζωγραφάκη, με τους:  Λευτέρη Δεικτάκη, Μάγια Βυρονίδου, Χαρά Ζωγραφάκη και Νικολέτα Ναούμη. 


Τη δεύτερη μέρα και συγκεκριμένα την Τετάρτη 15 Μαρτίου και ώρα 10:00 στο χώρο του Πολιτιστικού Συνεδριακού Κέντρου Ηρακλείου θα υλοποιηθούν δραστηριότητες για παιδιά και εφήβους, όπου θα συναντηθούν και θα αλληλεπιδράσουν άτομα με και χωρίς αναπηρία, με στόχο την ισότιμη συνεργασία, την ενδυνάμωση και την εξοικείωση με διαφορετικούς τρόπους λειτουργίας.
Συγκεκριμένα θα πραγματοποιηθούν εργαστήρια: Ζωγραφικής - Γιάννης Ζωγραφάκης, Βιωματικής μάθησης – Στέλιος Κυμπουρόπουλος, Φωτογραφίας – Σπύρος Μουρελάτος, Κολάζ- Γιώργος Μπογιατζίδης, Παραμυθιού – Ζωή Νικητάκη, Θεατρικού παιχνιδιού – Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη, Κίνησης, χορού – Γιώργος Χρηστάκης.
Συμμετέχει ο εφευρέτης: Μιχάλης Καλογεράκης
Παιδαγωγικός συντονισμός: Ανδριώτη Αθηνά
Επιμέλεια οργάνωσης: Άνα Ζουμανάκη

Η παρουσία σας θα μας τιμήσει ιδιαίτερα.
Η είσοδος σ’ όλες τις εκδηλώσεις είναι ελεύθερη


Ομάδα ΜΕΣΑ - Εμείς - Ηράκλειο 2017 .... Δείτε εδώ φωτογραφίες και από τις δύο ημέρες των εκδηλώσεων

Μια φορά κι έναν καιρό στην μυθική επαρχία του Λεκαρντέ...



Εκείνη την εποχή οι προφορικές διαδόσεις ήταν ο πιο εύκολος και γρήγορος τρόπος να επιβάλλονται οι νέες ή παλιότερες πεποιθήσεις, οι νεογέννητες ιδεολογικές σοφιστείες ή οι μισοξεχασμένες στο υποσυνείδητο αρχαίες δοξασίες.


Όποιος είχε τη δύναμη να εξαπολύσει μια φήμη, κρατούσε στα χέρια του τον κόσμο ολόκληρο. Και η επαρχεία του Λεκαρντέ ήταν μια περιοχή ποτισμένη μέχρι κορεσμού από μύθους, θρύλους, φήμες και διαδόσεις. Το παράδοξο ξεχείλιζε από τα παράθυρα των σπιτιών.


Οι παλιές θρησκείες κρατούσαν και βύζαιναν στα στήθια τους τον νεόκοπο χριστιανισμό, χορταίνοντάς τον με γάλα και αίμα. Δεν υπήρχε πόρτα που να μην έκρυβε έναν ιερέα, μια ιερόδουλη ή ένα ιερό μυστικό. Ακόμα και οι πύλες του Μοναστηριού πάνω στο λόφο, σφάλιζαν γύρω από μουρμουρητά ακατάληπτων προσευχών, στεναγμούς ηδονών και θροΐσματα αρχέγονων τελετών.


Δυο εξουσίες κρατούσαν την πλάστιγγα στην μεγάλη και πλούσια επαρχεία. Η μία ήταν ο Βαρόνος του Λεκαρντέ, που λογοδοτούσε απευθείας στο Βασιλιά. Η άλλη ήταν η Ηγουμένη του Μοναστηριού, που λογοδοτούσε απευθείας στο Θεό.


Λεγόταν πως οι δύο αυτές ισχυρές μορφές της περιοχής αντιμάχονταν για την εδραίωση του θώκου τους, σπέρνοντας όλες εκείνες τις φήμες που στοίχειωναν κάθε σπιθαμή της πανάρχαιας γης.


Μα, όπως σοφά επίσης λέγεται, κάτω από τον καπνό αναζήτα πάντα μια φωτιά, έστω και μια μικρή αθώα σπίθα. Η αλήθεια κρύβεται σαν διαμάντι μέσα σε θρυμματισμένο πάγο, ανάμεσα σε ίσκιους ή μέσα σε νεφέλες. Το φως του ήλιου δεν την ευνοεί, γιατί, όπως μια άλλη φήμη λέει, η Αλήθεια είναι μια κακάσχημη γριά μέγαιρα, που ψεύτικα διαδίδει πως είναι πεντάμορφη καλόκαρδη και νια, μόνο και μόνο για να την αναζητούν όλοι.


Εμείς πάλι εδώ δεν έχουμε κανέναν ιδιαίτερο λόγο να κοπιάσουμε ψάχνοντας για την σπίθα της αλήθειας. Σαν ελαφρώς τεμπέληδες κι αγαθοί παραμυθάδες, μας καλοπιάσαν με ένα φίλεμα να πούμε ένα παλιό λησμονημένο παραμύθι. Ένα παραμύθι που ο χρόνος το τρύπησε με τις λεπίδες του και ρήγματα ανοιχτά χάσκουν σαν μπαλώματα στο μπερντέ του.


Πιάσε λοιπόν μαζί μου τις βελόνες σου, πιάσε μπογιές και κόλλες και χρυσά σιρίτια, χάντρες κι αστέρια, γούνες, πούπουλα. Κι άιντε να φύγουμε, να το μπαλώσουμε το κουρελιάρικο το παραμύθι μας, να διασκεδάσουμε και να το φτιάξουμε στα μέτρα μας, να μας αρέσει, να μας συνεπάρει, να μας διδάξει την σοφία μας και μόνο. Και να μας παίξει μια παράσταση στερνή, ένα έργο αφιερωμένο αποκλειστικά σε εμάς, εμάς τους ονειροβάτες θεατές του.


Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου, Μύθοι μ΄ήθη, παραμύθι, εισαγωγή


η εικόνα είναι από έργο του Παρασκευά (δεν ξέρω απώνυμο) από έκθεση που έγινε στο μεσαιωνικό κάστρο της Πάφου το καλοκαίρι του 2013





Η πολυτάλαντη



Παιδούλα εγώ ξεκίνησα καριέρα στο τραγούδι,
μα ίδρωνα και το μεϊκάπ μου έφευγε σα φλούδι.

Βγήκα στο Μικρολίμανο με τον μεσιέ Λεφτίδη,
μα έπιασε ψιλόβροχο και ξέβαψε το φρύδι.

Ποτέ μου εγώ δε σταματώ γιατί έχω ταλέντο
κι ας μπέρδεψα την πούδρα μου με το λευκό τσιμέντο.

Κάνε μου λάικ και τέλειο, πες μου πως ειμ' ωραία,
γίνομαι επίσης και τιβι με μια καλή κεραία.

Γίνομαι αν θες και πορτατίφ, σκαμνάκι και ξαπλώστρα,
μοντέλο και χορεύτρια με γυαλισμένη μόστρα.

Μου κάνουν λάικ τραγουδιστές, μου κάνουν σκηνοθέτες,
παραγωγοί και δικαστές και άντρες μαριονέτες.

Όμως στο ψυχικό κενό όριο δεν υπάρχει,
και επιθυμώ να πάρω λάικ κι από τον πλανητάρχη.

Σημαία μου είναι το ευρώ κι εγώ ένα ακόμη πτώμα,
μπες φέισμπουκ, σέλφι έβαλα με σουφρωμένο στόμα.


Δ.Α.

Άσε με να ταξιδέψω.....




Το δικό μου  καράβι δεν έχει πανί, με ταξιδεύει  με υπομονή
Μη με φοβάσαι, γιατί εκεί που βουλιάζω και νιώθεις πως χάνομαι...

Μέσα σε καταρράκτες χύνομαι με ορμή
να δραπετεύσω
Εκεί που νομίζεις πως νέκρωσε η ψυχή
δάκρυα την ποτίζουν...
και τρυφερό δέντρο γίνεται

Καρπούς από τους σπόρους της ζωής
ακόμα ξεχρεώνω
Και αυτό το ανάθεμα που ακούς
δεν είναι άλλο από την δημιουργία ενός κόσμου
που φαντάζει ατελής μέσα μου.

Άσε με ουρλιάΖω
για να αναστήσω το νεκρό μου είναι 
που κοιμήθηκε
Άσε με επιτέλους να αναστηθώ
για να πεθάνω ατόφια

Σκατουλί, το χρώμα του ρατσισμού



Πήγα να ζωγραφίσω. Είχα στην παλέτα μου τα τρία βασικά χρώματα και το άσπρο. Μου έφταναν, γιατί αναμειγνύοντάς τα με τρόπο και μέτρο, δημιούργησα όλα τα χρώματα που χρειαζόμουν. Πραγματοποίησα τις δυνατότητες, σκέφτηκα, δοκίμασα, και στο μεταξύ η παλέτα μου είχε γεμίσει με όμορφες αποχρώσεις που τις τοποθετούσα στον καμβά και κάθε μία είχε λόγο ύπαρξης, τη θέση της και τον σκοπό της μες το σύνολο κι ήταν ξεκάθαρη σ' αυτό που εξέφραζε.

Ξαφνικά με έπιασε μια διάθεση αυτοκαταστροφής κι άρχισα να αναμειγνύω όλα τα χρώματα χωρίς λόγο. Τις αποχρώσεις που προέκυψαν τις ανακάτεψα κι αυτές ξανά και ξανά και τα χρώματα που έφτιαξα τα πασάλειψα πάλι μεταξύ τους. Αυτό γινόταν μέχρι που στο τέλος είχε απομείνει στην παλέτα μία και μοναδική απόχρωση. Την πήρα και κάλυψα τον καμβά καταστρέφοντας το πρωτύτερο έργο μου. Με λίγα λόγια, τα είχα κάνει σκατά.

Ρωτήστε όποιον ζωγράφο ξέρετε, να σας πει ποιά είναι αυτή η τελική απόχρωση που δε γίνεται πιά να αναμειχθεί άλλο και να δημιουργήσει οτιδήποτε. Λέγεται σκατουλί και είναι το χρώμα του ρατσισμού που μισεί τις ράτσες.

Όταν η ανάμειξη γίνεται χωρίς σεβασμό στις αποχρώσεις, ο αφανισμός των χρωμάτων είναι κάτι που θα το πληρώσουμε όλοι.


της Δέσποινας Ανδρεάδη

Τα δέντρα


Για μένα τα δέντρα υπήρξαν πάντα οι πιο διεισδυτικοί ιεροκήρυκες. Τα σέβομαι όταν ζουν σε οικογένειες και φυλές, σε δάση και άλση. Και ακόμη περισσότερο τα σέβομαι όταν στέκονται μόνα τους. Είναι σαν τα μοναχικά άτομα. Όχι σαν τους ερημίτες που έχουν αποσυρθεί μακριά για να κρύψουν κάποια αδυναμία τους, αλλά σαν τα υπέροχα μοναχικά άτομα, όπως ήταν ο Μπετόβεν και ο Νίτσε.
Στα ψηλά κλαδιά τους θροΐζει ο κόσμος, ενώ οι ρίζες τους αναπαύονται στο άπειρο. Όμως δεν χάνουν τον εαυτό τους, παλεύουν με όλη τους τη δύναμη για ένα και μόνο πράγμα: να εκπληρώσουν τις ανάγκες τους σύμφωνα με τους δικούς τους νόμους, να δημιουργήσουν το δικό τους σχηματισμό, να εκπροσωπήσουν τους εαυτούς τους. Τίποτα δεν είναι πιο ιερό, τίποτα δεν είναι πιο υποδειγματικό από ένα όμορφο και δυνατό δέντρο.
Όταν ένα δέντρο κόβεται και αποκαλύπτεται η θανατηφόρος πληγή του, μπορεί κανείς να διαβάσει όλη την ιστορία του στο φωτεινό δίσκο του κορμού του: στα δαχτυλίδια του φαίνονται τα χρόνια του, ενώ στα σημάδια του φαίνονται ο αγώνας, τα δεινά, όλες οι ασθένειες, η ευτυχία και η ευημερία, τα δύσκολα χρόνια αλλά και τα ωραία, οι επιθέσεις που άντεξε, οι καταιγίδες που έχει υπομείνει. Και κάθε νέο παιδί του χωριού σίγουρα γνωρίζει ότι το σκληρότερο και το πιο ευγενές ξύλο είναι αυτό που έχει στενότερα δαχτυλίδια, κι ότι εκεί ψηλά στα βουνά και μέσα στο συνεχή κίνδυνο αναπτύσσεται το πιο άφθαρτο, το ισχυρότερο, το ιδανικό δέντρο.
Τα δέντρα είναι ιερά. Όποιος ξέρει πώς να μιλήσει μαζί τους, όποιος ξέρει πώς να τα ακούσει, μαθαίνει την αλήθεια. Δεν κηρύττουν μάθηση και παραινέσεις, κηρύττουν τον αρχαίο νόμο της ζωής.To δέντρο λέει: Ένας πυρήνας είναι κρυμμένος μέσα μου, μια σπίθα, μια σκέψη, είμαι ζωή από την αιώνια ζωή. Μοναδικά είναι η μορφή και οι φλέβες του δέρματος μου, το μικρότερο φύλλο στα κλαδιά μου, αλλά και η μικρότερη ουλή στο φλοιό μου. Έγινα για να σχηματοποιήσω και να αποκαλύψω την αιωνιότητα στη μικρότερη μου λεπτομέρεια.
To δέντρο λέει: Η δύναμή μου είναι η εμπιστοσύνη. Δεν ξέρω τίποτα για τον πατέρα μου, δεν ξέρω τίποτα για τα χιλιάδες παιδιά που κάθε άνοιξη σπέρνονται από μένα. Ζω μέχρι τέλος για το μυστικό του σπόρου μου, και δεν με νοιάζει για τίποτα άλλο. Πιστεύω ότι ο Θεός είναι μέσα μου. Πιστεύω ότι η εργασία μου είναι ιερή. Μ αυτή την αλήθεια ζω. Όταν απογοητευόμαστε και δεν μπορούμε να αντέξουμε τη ζωή μας, τότε το δέντρο έχει κάτι να μας πει: Σταθείτε! Σταθείτε! Κοιτάξτε εμένα! Η ζωή δεν είναι εύκολη, η ζωή δεν είναι δύσκολη. Αυτές είναι παιδαριώδεις σκέψεις. . . . Το σπίτι δεν είναι ούτε εδώ ούτε εκεί. Το σπίτι είναι μέσα σας, αλλιώς δεν είναι πουθενά.
Ενώ τα δέντρα θροίζουν το βράδυ, ενώ είμαστε  ανήσυχοι μέσα στις δικές μας παιδαριώδεις σκέψεις: Τα δέντρα έχουν μακρές σκέψεις, μεγάλες και ξεκούραστες αναπνοές,  όπως έχουν και μεγαλύτερη διάρκεια ζωής από τις δικές μας. Όσο εμείς δεν τ ακούμε, παραμένουν σοφότερα από εμάς. Αλλά όταν μάθουμε πώς να ακούμε τα δέντρα,  η στενότητα η ταχύτητα και η παιδική βιασύνη των σκέψεών μας,  θα αντικατασταθούν από ανείπωτη χαρά. Όποιος έχει μάθει πώς να ακούει τα δέντρα δεν θέλει πλέον να είναι ένα δέντρο. Δεν θέλει να είναι τίποτα εκτός από αυτό που είναι.




Γιώργος Χρηστάκης
ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.