Τα Δημοφιλή του Μήνα

Συνέντευξη για έναν υποψήφιο άνθρωπο



"Ποιός είσαι;"
 ρώτησε η σοβαρή κυρία τον νεαρό εκπαιδευόμενο.
"Πώς το εννοείς ; όχι, δεν γνωρίζω τον εαυτό μου, γιατί ο εαυτός μου αλλάζει,"
 της απάντησε με ένα ίχνος αμφιβολίας στη φωνή.
"Πότε θα ξέρεις ποιός είσαι;"
 "Μπορεί και να μην το ξέρω ποτέ"
 "Ποιός θα έλεγες πως είσαι τώρα;"
 "Έχω μάσκα. Είμαι καλός την αυγή, είμαι αυτό που εκτοπίστηκε και μετά από χρόνια αντιδράει. Μου βάλανε έναν άλλον εαυτό, νόμιζα ότι ήμουν αυτό που μου βάλανε, αλλά ο παλιός εαυτός, ο εξορισμένος, ο φυλακισμένος, αντιδράει."
 Κάνει σπασμοδικές κινήσεις.
"γιατί μου το κάνατε αυτό; Γιατί; "
το αντικείμενο αντιδράει σπασμωδικά.
'Μην ανησυχείς,"
 τον καθησυχάζει η κυρία.
"Το να ξέρεις ακριβώς ποιος είσαι είναι η χειρότερη κατάρα του κόσμου. Ολόκληροι είμαστε μόνο τη στιγμή του θανάτου μας, ούτε καν τότε. Κάποιοι και και μετά το θάνατο εξελισσόμαστε μέσα από τις ζωές των άλλων".
Το αντικείμενο παραμένει ήρεμο, έτοιμο να αφομοιώσει και άλλα στοιχεία.

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου 

Η γυναίκα



Η γυναίκα δεν είναι ένα πτωχό, συνηθισμένο, απλό πλάσμα.
Διότι δίνει στην ψυχή σας τη δύναμη να την μεταμορφώσει σε μια πριγκίπισσα των παραμυθιών.
Η γυναίκα είναι ένα πλάσμα υπερφυσικό.
Σας ανυψώνει ως τον υστερικό συναισθηματισμό και τη θρησκευτικότητα.
Σας οδηγεί στις κορυφές του «νιώθειν».
Σας ξεριζώνει από τη βόλεψη και τη ρουτίνα.
Μπορείτε φυσικά να απολαμβάνετε και τον σκύλο σας. Όμως οι αναθυμιάσεις του θα παραμείνουν μοιραίες.
Αλλιώς η γυναίκα: «Αγαπώ το άρωμα του φουστανιού σου, τις μασχάλες σου...».
Η γυναίκα είναι μια μυστηριώδης δωρήτρια. Μόνο που πρέπει να ξέρετε να παίρνετε. Τα μυστήριά της.

* * *

Ένα δάσος αντιπροσωπεύει τόσα και τόσα καυσόξυλα σε οργιές.
Αλλά για εκείνον που απλώς περνά; Ή στέκεται σαν ονειρευτής;

* * *

Η γυναίκα.
Ίσως το πολυτιμότερό πάνω της να είναι το πιο άχρηστο. Όπως στο σπανάκι το σχήμα και το χρώμα του. Φυσικά μπορείς να το φας λαπά για τον σίδηρό του και άλλα σημαντικά συστατικά. Αλλά η προσωπική αξία του; Από την γη φυτρώνει ελεύθερο, σκουροπράσινο και παράξενα στριφογυριστό: στην κατάσταση εκείνη δεν ωφελεί κανέναν, παρ' όλα αυτά υπέροχο.

* * *

Ένα χωράφι με πατάτες, το βραδάκι, με τα λευκά-μοβ άνθη του και την μυρωδιά τής δύναμης τής Γης...
Την ίδια ακριβώς διάθεση θα έπρεπε να έχουμε τρώγοντας οφτές και τηγανιτές πατάτες.
Όμως χλαπακιάζεις και χλαπακιάζεις...
Παρ' όλα αυτά θα μπορούσαμε να έχουμε εκείνη τη διάθεση. Και επιπλέον την άλλη. Ρεαλιστική και ρομαντική απόλαυση ταυτόχρονα.




Άνα Ζουμάνη
εφημερόπτερα

Ανάμεσα σε δυο σταθμούς



Ανάμεσα σε δυο σταθμούς

με δυο φιλιά σε πρόδωσα

Σ' άφησα ένα σεντόνι καθαρό

κι ένα μαντήλι βρώμικο

Ούτε το ένα μοναχό σπαρτό

που θα μπορούσα δωρεά να σου αφήσω

για να μη μείνεις μόνη σου

για να χει το όνομά σου

και μη νομίσεις πως αλλού θα το χαρίσω

Ανάμεσα σε δυο σταθμούς

με δυο φιλιά αδιάφορα

πιο άοσμα, πιο άγευστα, πιο άχρωμα.


Ανάμεσα σε δυο σταθμούς

με δυο φιλιά με πρόδωσα.



Τριανταφυλιά Ηλιοπούλου
     17/7/2017

Σ.τ.σ. Η φράση kiss your life goodbye σημαίνει φίλα κι αποχαιρέτα τη ζωή σου. Λέγεται ως απειλή, συνήθως με τη συνοδεία ενός όπλου

Το ρολόι






Κάπου εκεί στο βάθος καραδοκεί ο θάνατος.
Όμως μη φοβόσαστε. Κρατάμε σφιχτά το ρολόι με το ένα χέρι, και με τα δυό δάχτυλα του άλλου χεριού, τραβάμε προσεκτικά την άκρη από το κουρδιστήρι, το στιφογυρίζουμε μπρος πίσω, τόσο ώστε το ελατήριο να ενεργοποιήση την παλινδρομική κίνηση του μηχανησμού.
Τώρα ξεκινάει μια νέα εποχή , μια καινούργια μέρα είχε ανατείλει. Τα δέντρα ξεπετούν τους ανθούς τους, οι βάρκες τρέχουν στις λεμβοδρομίες, ο χρόνος από μόνος του ανοίγει την τεράστια βεντάλια του, κι από μέσα της ξεδιπλώνονται και ξεπηδούν ο αέρας, όλες οι αύρες της γης, η αρωματισμένη σκιά μιας γυναίκας , η γεύση του φρέσκου ψωμιού.
Σαν τι να περιμένει κανείς παραπάνω.
Φορέστε  γρήγορα το ρολόι γύρω απ’ τον καρπό σας, κι αφήστε το να δουλέψει μόνο του αυτόνομα, ελεύθερα… προσπαθήστε να το μιμηθείτε με συνέπεια και πάθος, αφεθείτε.
Ο φόβος σκουριάζει τους ευαίσθητους μηχανισμούς και τους άξονες. Ότι ήταν χειροπιαστό, ότι αγγίξαμε κι αφήσαμε στη λήθη, κατασπαράζει τις φλέβες του ρολογιού και σαπίζει το κρύο αίμα των ρουμπινιών.
Κι εκεί στο βάθος είναι ο θάνατος, αν δεν τρέξουμε , αν δεν φτάσουμε στην ώρα μας, για να καταλάβουμε πως δεν έχει πια καμιά σημασία.

Γιώργος Χρηστάκης

Η γόνιμη δύναμη της «στιγμιαίας λάμψης»






Η ικανότητα της δημιουργίας δεν μας προσφέρεται  ποτέ αυτούσια, ούτε είναι αυτονόητη.

Πηγαίνει πάντα χέρι χέρι με το δώρο της παρατηρητικότητας.

Ο αληθινός δημιουργός αναγνωρίζεται απ’ την ικανότητα να βρίσκει πάντα, ακόμα στοιχεία άξια προσοχής.

Δεν χρειάζεται να περιτριγυριστεί από σπάνια και πολύτιμα αντικείμενα. Δε χρειάζεται να βάλει πλώρη για μεγάλες ανακαλύψεις.

Όλα τούτα βρίσκονται δίπλα του, αρκεί  μόνο να τους ρίξει μια ματιά . Γνώριμα αντικείμενα, αντικείμενα που βρίσκονται παντού, μπορούν να τραβήξουν την προσοχή του.

Και το πιο τυχαίο γεγονός μπορεί να του προκαλέσει το ενδιαφέρον και να κατευθύνει τις ενέργειές του. Αν ξεγλιστρήσει κάπου θα το καταλάβει.  Σ’ ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να επωφεληθεί από πράγματα που δε φαίνονται και που του τα αποκάλυψε μια στιγμιαία λάμψη…

Δεν μπορεί κανείς να επινοήσει κάτι που είναι συμπτωματικό, το παρατηρεί απλώς για να αντλήσει έμπνευση απ’ αυτό. Το συμπτωματικό ίσως να είναι το μόνο πράγμα που μας εμπνέει πραγματικά.

Η ικανότητα της παρατηρητικότητας κι η δυνατότητα να αξιοποιήσει κανείς αυτό που παρατηρεί  - στον τομέα της δραστηριότητάς του – είναι γνώρισμα ατόμου που έχει «χάρισμα» και «φυσικό γούστο»… ένα ένστικτο, μια ικανότητα τελείως αυθόρμητη που προηγείται της σκέψης.

Τα απλά πράγματα εμπνέουν συχνά για μεγάλα έργα… μια μυρωδιά, ένα θρόισμα, μια γεύση, η πορεία της πτώσης ενός φύλλου στο χώμα, το «μπλουμ» που κάνει το βότσαλο στο νερό, ένα παραθυρόφυλλο που ανοίγει και σιγοτρέμει στο φύσημα του αέρα…

Κι όλο αυτό χρειάζεται επιμονή και άσκηση.. Ο νους όπως και το σώμα μας χρειάζονται διαρκή άσκηση, διαφορετικά ατροφούν. Ένα είδος χειραφέτησης αναγκαίο για το δημιουργό, που διαρκώς πρέπει να εκλεπταίνει το γούστο του γιατί αλλοιώς κινδυνεύει να χάσει τη διορατικότητά του.

Η γόνιμη δύναμη της «στιγμιαίας λάμψης»



Γιώργος Χρηστάκης 

Τζούντυ και Λω, η τέχνη του να μοιράζεσαι το βρακί σου



Οι δεσποινίδες Τζούντυ και Λω, είναι τόσο μα τόσο καλές φίλες, που αδίκως η φράση "κώλος και βρακί" δεν περίμενε να πρωτοδημιουργηθεί για να περιγράψει αυτές. Μάλιστα η φιλία τους είναι τόσο μεγάλη και κρατάει τόσα πολλά χρόνια- εκ γεννετής- που πλέον έχουν αποκτήσει έναν ολόκληρο μικρόκοσμο κοινό για τις δυο τους.

Το πιο εντυπωσιακό ίσως κομμάτι αυτού του κοινού μικρόκοσμου, είναι η μικρή πολύτιμη συλλογή των κοινών βρακιών τους. Πράγμα αληθινά αξιοθαύμαστο, καθώς η φυσιολογία και ο σωματότυπος των δύο κοριτσιών είναι κραυγαλέα διαφορετικός. Η πλυθωρική, χυμώδης και ολοκληρωτικά στρογγυλοποιημένη Τζούντυ και η λιπόσαρκη, νευρώδης και αθλητική Λω μοιάζουν όσο η μέρα με τη νύχτα.

Μα, ω! τι θαύμα! εκείνο το μικρό πανέμορφο κόκκινο βρακί, το όλο δαντέλα, που έχει μονάχα ένα μικρό απαλό κομματάκι ύφασμα στο κατάλληλο σημείο- και μονάχα τόσο όσο είναι απολύτως απαραίτητο, πόσο μαγικά ταιριάζει και στις δύο!

Η αφράτη Τζούντυ εκμεταλλεύεται την ελαστικότητά του προς το πλάτος, φορώντας το έτσι που τα πλαϊνά του αγγίζουν το φαρδύτερο σημείο της περιφέρειάς της, δημιουργώντας μια σαγηνευτική ζώνη ασφαλείας για τις χειμαρρώδης καμπύλες που τρέχουν πάνω και κάτω από τα όρια του βρακιού και τονίζοντας με αυτό τον τρόπο την λεπτή μέση και τα όμορφα στρογγυλά της γόνατα. Η Λω, εκμεταλλεύεται την ίδια ακριβώς ελαστικότητα προς το ύψος, ανεβάζοντας τα πλαϊνά του βρακιού ψηλά έως τη μέση της, μετατρέποντας έτσι τον αφαλό της σε ένα καδραρισμένο επίκεντρο σαγήνης και κάνοντας τα ήδη μακριά πόδια της να φαντάζουν μεθυστικά ατελείωτα.

Το πόσο μεγάλη αξία δίνουν οι δυο φιλενάδες στα κοινά βρακιά τους φαίνεται από τον τρόπο που τα αντιμετωπίζουν, κάνοντάς τους την πιο ελαφριά χρήση, μόνο όταν το κρίνουν απαραίτητο, και φροντίζοντας κατόπιν να τα πλένουν τρυφερά στο χέρι, με την ελάχιστη απαιτούμενη τριβή και το απαλότερο σαπούνι. Και βέβαια, ουδέποτε τα εκθέτουν στον καυτό ήλιο ή την παγωνιά και την υγρασία της ορεινής νύχτας. Ούτε και σε κοινή θέα, αλοίμονο. Τα κρατούν μονάχα για τα δικά τους μάτια, ενίοτε και για τα -περιστασιακά- πολύτιμα μάτια των εραστών τους.

Φυσικά, αν κάποιος ήθελε να το φιλοσοφήσει, θα έλεγε πως τα "από κοινού" βρακιά συμβολίζουν τα κοινά σημεία που δημιουργούνται στη ζωή και το χαρακτήρα δυο ανθρώπων, καθώς η φιλική τους σχέση εξελίσσεται μέσα στο χρόνο. Ίσως τελικά αυτή η ιστορία να μην έχει τόσο να κάνει με τα βρακιά της Τζούντυ και της Λω, αλλά με τη φιλία τους. Κι αν θέλετε, μπορεί να έχει να κάνει απλώς με τη φιλία, γενικότερα.

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου

ΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ ΜΑΣ, του Δημήτρη Μπούκουρα




Τα καλοκαίρια μας
ήταν ένα φύσημα μελτεμιού.

Τα καλοκαίρια μας ήταν εκείνη η γκρίζα ξερολιθιά
η γεμάτη πυρωμένα φραγκόσυκα.
Ήταν εκείνη η φαγωμένη δωρική κολώνα,
με αυτήν τη σαύρα να ακροβατεί
πάνω στο κιονόκρανο.
Εκείνη η σκιά του κυπαρισσιού
πάνω στον ασβεστωμένο τοίχο,
η ακρογιαλιά η τόσο μικρή
που ίσα-ίσα χωρούσε δυό κορμιά πάνω στην άμμο της.
Το πανηγύρι κάποιας Θεοτόκου τον Αύγουστο.
Το σήμαντρο του μοναστηριού.
Η θαλασσινή σπηλιά.

Τα καλοκαίρια μας ήταν αυτά τα σπίτια που αχνόφεγγαν
μέσα στην γλύκα της «Γαλάζιας ώρας».
Ήταν εκείνος ο γλάρος
που προσπαθούσε να πρωτοπετάξει,
κι εκείνοι οι φίλοι μας, τα δελφινάκια του Αιγαίου.

Τα καλοκαίρια μας ήταν το αλατάκι που μαζέψαμε κάποτε
από τις μικρές εκείνες αλισάχνες των βράχων,
και οι λεπίδες των οψιδιανών,
που βρίσκαμε ανάμεσα στις πέτρες.

Τα καλοκαίρια μας πέρασαν κι έφυγαν.
Τόσο γρήγορα!...
δ.μ. 2015

(φωτ. Αλισάχνη στην Σκύρο)


Η βροχή






Η βροχή πάντα μου άρεσε, και στ’ αλήθεια μου αρέσει ακόμη.
Δίνει την ευκαιρία για μεγάλες περιόδους απομόνωσης κι εξαντλητικής έρευνας αλλά και θυελλωδών από – ανα καλύψεων…
Μπορεί και να μειώνει τους οργιώδεις πειρασμούς, αυξάνοντας τη χουζουρλίδικη διάθεση… μα καθόλου δεν πειράζει… θα την ζητήσω πάλι όταν έρθει ο ήλιος…
Σε κρατά κλεισμένο στους χώρους που μπορείς να επιστρέψεις στον εαυτό σου και να γνωρίσεις  κι άλλα κομμάτια του.
Σε διώχνει μακριά απ’ τη βουή των πολυσύχναστων καφέ και των δρόμων..
Βοηθάει και τα μανιτάρια να μεγαλώσουν..
Και τα σαλιγκάρια να βγουν απ’ τα λαγούμια και να συρθούν, να σαλιώσουν τις πέτρες…
Μου σκεπάζει τη φωνή σου… με τη βροχή μπορώ μονάχα ν’ ακούω την ανάσα σου..
Η βροχή είναι ο καιρός μέσα μας… ποτίζει συνέχεια το παραμιλητό μας… κάνει τα άνθη του να ανθίζουν…
Πολλές φορές μου φαινόταν πως έμοιαζε με τον άντρα με τα μακριά άσπρα γένια, που συγκρατούσε συνέχεια το παντελόνι του μ’ ένα σχοινί για να μην πέσει..
Έπρεπε να φύγω για το Νότο, να βρω την κληρονομιά μου… Να κάθομαι στις ξύλινες βεράντες με τους εριστικούς γέροντες και να κουβεντιάζω με τις ώρες….
Υπάρχει μια αξιοπρέπεια και μια φαντασία πολύ ιδιαίτερη στα νότια κλίματα….
Κουβέντες αλόγων…
Μια σπάνια εκκεντρικότητα, μια ζωτική δύναμη που θρέφει και κρατά ζωντανή την εικόνα της θάλασσας που μουρμουρίζει ακατάπαυστα τα μυστικά της, που ακόμη δεν κατάλαβε κανείς…
Μόνο η βροχή ….

Γιώργος Χρηστάκης

Η τέχνη της οδήγησης




Γιατί μετατρέπονται όλα εκείνα τα υπέροχα πράγματατα που συλλαμβάνει και ποιεί ο θεϊκός εγκέφαλος του ανθρώπου τόσο γρήγορα σε τραγελαφικές μικρότητες;
Επειδή παντού στην γήϊνη ύπαρξη είναι ο ουρανός και η κόλαση, ο διάβολος και ο άγγελος.
Κανείς που αγαπάει την γαλήνια ανάσα της φύσης, το δάσος, το λιβάδι... το βράδυ... το χαλαρό απόγευμα... και το πρωϊνό, γεμάτο δύναμη και ζωντανό μεγαλείο... κανείς που αγαπά να παρατηρεί το ελάφι, αργά το απόγευμα στην άκρη του δάσους... το πεινασμένο κοράκι στα χιονισμένα χωράφια... τους θάμνους, πώς γεννιούνται και πώς πεθαίνουν στα ατέλειωτα μονοπάτια... τις θυελλώδεις συμφωνίες των ποταμών και την διακριτική σιωπή των δέντρων... κανείς τότε δεν τρέχει ασταμάτητα με το πολυτελές «αυτοκίνητό» του, θέτοντας σε κίνδυνο τους ανθρώπους, τα ζώα και το ίδιο του τον εαυτό.
Ν' αφήνεις τη ζωή να ρέει αργά μέσα σου, αυτό μόνο θα πει: ζω.
Όλα τα άλλα είναι η αξιολύπητη προσπάθεια, να ξεφύγεις με ξέφρενο ρυθμό τις κατηγορίες του θεού, που δεν έχεις μάτια, αυτιά και χρόνο για την ομορφιά του κόσμου του.
Το μικρό, ασήμαντο, φρενήρες αυτοκίνητό σου, θέλει απλώς να σου ξυρίσει κόντρα την, ούτως ή άλλως, καταπιεσμένη από την Ύπαρξη, ψυχή σου.
Οδήγα, ευλογημένε, με την ταχύτητα ενός ποδηλατιστή, ενός αλόγου σε «γκαλόπ». Ο πλούτος της φύσης είναι πιο σημαντικός από την ταχύτητα. Δεν το ξέρεις πως στροβιλίζεσαι ιλιγγιωδώς, ούτως ή άλλως;
Οδήγα και πρώτα απ' όλα διάβασε Louis Baudry de Saunier «Η τέχνη της οδήγησης»


Άνα Ζουμάνη


Άστεγη αγκαλιά






Αν με αφήσεις, θα χαθώ
 Θα πέσω στο γκρεμό σου
 Ανάσα όλο στεναγμό 
Χαρίζει ο χωρισμός σου 


 Το φως σου πλέον έσβησε 
Το πήρε ο αέρας 
Σκοτάδι πια που μέθυσε
 Το άστρο της ημέρας


 Η αγκαλιά σου άστεγη 
Εμπρός στα δυο μου χέρια 
Αγάπη δυσανάλογη
 Που κράταγε μαχαίρια 


 Το γυρισμό σου νοσταλγώ 
Πίνω για να ξεχάσω 
Βλέμμα με αλμυρό νερό 
 Εσένα θα κεράσω


                                                                                                            Λειβαρτζηνού Αντωνία




Η φωτογραφία του κειμένου τραβήχτηκε σε παράσταση της χοροθεατρικής ομάδας ΔΑΓΙΠΟΛΗ.
φωτογράφος : Panagiotis Tsikos

Κάτι είπε η νύχτα



Κάτι είπε η νύχτα στο φεγγάρι
το μικρό θαμπό μαργαριτάρι
κι έλαμψε εκείνο ξαφνιασμένο
τρομαγμένο
το καημένο

Κάτι είπε η νύχτα και σε εμένα
Κάτι που θα πω μόνο σε εσένα

Κάτι είπε η νύχτα η ξελογιάστρα
στα μικρά ζουμπούλια μες στη γλάστρα
κι ευωδιάσαν κείνα ξαφνιασμένα
μαγεμένα
τα καημένα

Κάτι είπε η νύχτα και σε εμένα
Βγες για να το πω μόνο σε εσένα

καντάδα, πλακιώτικο,

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου
ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.